Dziś znowu wracam myślami do mojego życia sprzed lat. Moja żona, Magda, zawsze była osobą niezwykle spokojną i pełną wdzięku. W gronie naszych bliskich w Warszawie raczej nie wychylała się, mówiła mało, czekała, aż ktoś ją zagadnie, wtedy odpowiadała cicho, z uśmiechem, na wszystko zwracając dużą uwagę. Nigdy nie sprawiła żadnej sceny, nie okazywała zazdrości, nie śledziła mnie, nie zadawała niewygodnych pytań. Zawsze dziękowała za moje niespodzianki, przyjmowała drobiazgi kupione za moje ciężko zarobione złotówki z prawdziwą radością i czułością.
Mogę śmiało powiedzieć, że nasze małżeństwo było wzorem dla znajomych. Nie zatajaliśmy przed sobą niczego, zawsze razem rozwiązywaliśmy wszystkie kłopoty i podejmowaliśmy wspólne decyzje. Wracałem z pracy i wiedziałem, co zastanę: Magda przygotowana na mój powrót, pachnące pierogi albo rosół na stole, mieszkanie czyste, a nasz kotek Mruczek zwinięty na wersalce. Czego mężczyzna mógłby chcieć więcej?
A jednak człowiek zawsze zaczyna coś kombinować. Miałem wszystko, ale wciąż mi czegoś brakowało. Drażniła mnie nasza bliskość, a może raczej jej brak. Magda była bardzo powściągliwa, jeśli chodzi o sprawy łóżkowe. Czułem, że mnie to męczy, nie potrafiłem rozmawiać o tym szczerze. W końcu dałem się ponieść pokusie i nawiązałem romans.
Magda dowiedziała się o wszystkim. Odeszła. Spakowała rzeczy, nasza cisza w mieszkaniu nagle zrobiła się wręcz nieznośna. Ja zamieszkałem z nową partnerką wtedy wydawało mi się, że to będzie ekscytujące nowe życie. Szybko okazało się, że nie mam z nią o czym rozmawiać, obiadów nie było, nieustanny nieporządek i brak bliskości były zupełnie inne niż to, co miałem z Magdą.
Kiedy zrozumiałem swój błąd i postanowiłem przeprosić, było już za późno. Magda ułożyła sobie życie z innym, znalazła kogoś, kto ją docenił. Teraz za każdym razem, gdy myślę o tych latach, mam w sercu żal i poczucie straty. Straciłem kobietę, która była dla mnie wszystkim, przez własną głupotę. Nigdy nie wybaczę sobie tego błędu, bo takich jak Magda już nie spotkam.
