Moja żona, Zdzisława, od zawsze była osobą wyjątkowo cichą i skromną. Kiedy spotykaliśmy się ze znajomymi w Warszawie, raczej przysłuchiwała się rozmowom i rzadko kiedy zabierała głos, zawsze uprzejma, nigdy nie narzucała się z własnym zdaniem. Nie pamiętam, by kiedykolwiek podniosła na mnie głos, robiła awantury czy oskarżała mnie o zdradę. Zawsze okazywała mi troskę, nie wymagała niemożliwego, a każdy prezent przyjmowała ze wzruszeniem i szczerym uśmiechem.
Mógłbym powiedzieć, że nasze życie było wzorem spokoju i zgody. Nie trzymaliśmy przed sobą tajemnic, każdą sprawę omawialiśmy razem, tak jak przystało na partnerski związek. Po powrocie z pracy do naszego mieszkania na Mokotowie, witał mnie zapach domowego rosołu, ciepły uśmiech żony i porządek, w którym można było się rozmarzyć. Czego można chcieć więcej?
Ale, jak to często bywa Nawet gdy człowiek wszystko ma, znajdzie się coś, co zaczyna uwierać. Mimo harmonii między nami, w skrytości serca pragnąłem czegoś mocniejszego przygody, emocji, których brakowało mi szczególnie w naszej sypialni. Relacje między nami były chłodne, niemal nieistniejące, a dla mnie to było nie do zniesienia. W końcu zdecydowałem się na romans, sądząc, że to rozwiąże moje problemy.
Zdzisława dowiedziała się o tym i bez słowa odeszła, zostawiając mnie z pustką.
Zamieszkałem z kochanką wtedy dopiero zrozumiałem, jak bardzo się pomyliłem. W nowym mieszkaniu panował chaos, brudne naczynia piętrzyły się w zlewie, a po powrocie z pracy nie czekał już na mnie domowy obiad. Nasze rozmowy były puste, nie mieliśmy ze sobą nic wspólnego.
Próbowałem wrócić do Zdzisławy, lecz było już za późno w jej życiu pojawił się inny mężczyzna. Była szczęśliwa, jakiej nigdy nie znałem.
Do końca życia będę nosił w sobie tę stratę. Przez własną głupotę i egoizm straciłem kobietę, która była moim ideałem. Straciłem przyszłość, której już nie odzyskam.
