„A ty gdzie w środku nocy? Po co zbierasz dzieci?” – zapytał. „Odchodzimy od ciebie”.
Tej nocy Krzysztof wrócił do domu wcześniej niż zwykle – wskazówki zegara ledwo przekroczyły północ. Zamierzał spokojnie się przebrać i położyć, gdy nagle zastał żonę, która nerwowo wkładała kurtkę na senną młodszą córkę. Obok stał syn, ponury, z niezadowoloną miną. Krzysztof nie rozumiał, co się dzieje.
– Stój. Gdzie się wybierasz o takiej porze? Po co budzisz dzieci? – rzucił ostro, już zirytowany.
– Odchodzimy. Nie mogę już tak żyć – spokojnie odparła Bogna, patrząc mężowi prosto w oczy. Kiedyś, nie tak dawno, patrzyła na nie z uwielbieniem. Teraz widziała w nich tylko złość, pogardę i chłód.
– To wynoś się! – wrzasnął Krzysztof, zupełnie nie zważając na to, jak jego krzyk przestraszył dzieci. – Komu taka z balastem potrzebna? Głupia jesteś!
– Zobaczymy – odparła Bogna i, nie oglądając się, wyszła za drzwi.
Pierwszy rok małżeństwa wydawał się bajką. Krzysztof nosił ją na rękach, był czuły, opiekuńczy, przystojny i pewny siebie. Wszystkie koleżanki zazdrościły. Tylko mama szeptała cicho: „Oj, nacierpisz się z tym przystojniakiem”. Ale Bogna machała ręką, pewna, że z nią będzie inaczej – przecież się kochają.
Gdy urodził się syn, w domu zaczęły się kłótnie. Pojawiły się niedomówienia, a w sercu zagnieździła się gorycz. Potem Bogna odkryła, że mąż ma kochankę. Świat się zawalił, ale została. Dla dziecka, dla pozorów. Później – druga ciąża, córeczka. A po niej – częste wyjazdy Krzysztofa, nielogiczne tłumaczenia, obojętność. Bogna wszystko rozumiała, ale milczała. Nie dlatego, że była ślepa, ale dlatego, że bała się. Jak odejść? Dokąd pójść z dwójką dzieci? Jak żyć?
Czuła obcy zapach na jego ubraniach, słyszała przypadkowe imiona, raz nawet nazwał ją „Kasią”. Ale nie powiedziała nic. Żyła jak automat. Poranek, dzieci, praca. Zatrudniła się jako kasjerka w supermarkecie. Niskie zarobki, małe mieszkanko, zero wsparcia. I tak dźwigała ten ciężar – bo musiała.
Pewnego wieczoru ktoś delikatnie położył bukiet na jej stanowisku.
– Dla pani. Po prostu… chciałbym, żeby pani się uśmiechnęła – zawstydzony powiedział klient. Bartosz, stały bywalec, który zawsze kupował to samo – chleb, parówki, kawę.
– Bartosz. Kończy pan zmianę? Mogę panią odprowadzić?
Odmówiła. Potem znowu. I kolejny raz. Bogna nie wierzyła, że komukolwiek może zależeć na kobiecie z dwójką dzieci. Jej własny mąż o nich zapomniał – nie zadzwonił ani razu przez rok. A ten obcy mężczyzna pytał, interesował się, troszczył.
Pewnego dnia nie wytrzymała:
– Mam dwoje dzieci!
– Świetnie – uśmiechnął się. – Więc w weekend jedziemy do zoo.
Zaniemówiła. On nauczył jej syna grać w warcaby, córkę – jeździć na nartach. Biegał po aptekę w środku nocy, gdy ktoś zachorował. Bogna próbowała go odepchnąć, ale on tylko się uśmiechał:
– Myślisz, że pozwolę uciec takiej kobiecie? Wyjdziesz za mnie?
Minęło pięć lat. Bogna jest żoną Bartosza. Mają czworo dzieci – dwoje wspólnych i dwoje z pierwszego małżeństwa. Sąsiedzi ciągle mówią, jak bardzo są podobne do niego.
– Naprawdę stają się do ciebie podobni – szepcze mu nocą.
– A jak inaczej? Kocham ich. Są częścią ciebie. A więc i częścią mnie.
