To były inne czasy, wszystko wyglądało inaczej niż dziś, ale emocje i rozterki pozostają takie same. Miałam wówczas 38 lat, od dwóch lat dzieliłam mieszkanie z mężczyzną, który był ode mnie pięć lat starszy. Nazywał się Franciszek, przez wszystkich zwany Frankiem. Wcześniej był żonaty z Grażyną, z którą miał dwoje dzieci. Grażyna była bez pracy i niemal każdego wieczoru dzwoniła do niego, prosząc o pieniądze czy o przysługę.
Dla Franka dzieci były najważniejsze, lecz dla mnie świat rodziny i matczynych trosk był obcy nigdy nie byłam zamężna, nie miałam własnych dzieci. Niektórzy powiadają, że dlatego nie rozumiem, jak to jest mieć rodzinę, być rodzicem. Ale to nieprawda, rozumiem zasady i wiem, że nie jest zwyczajne żyć z jedną kobietą, być jej mężem, a potem iść do drugiej, jakby prowadziło się podwójne życie.
Grażyna, była żona Franka, ewidentnie nie odpuszczała. Każdego dnia dzwoniła, zarzucała czymś nowym, coś się zawsze wydarzało. Franek po pracy natychmiast jechał do niej i dzieci, a do domu wracał późną nocą. Nawet świąt nie mogliśmy spędzić razem, spokojnie, we dwoje niezmiennie rozbrzmiewał telefon, znów coś się działo w tamtym mieszkaniu. Ale dlaczego to zawsze Franek musiał tam być?
Przecież Grażyna miała liczną rodzinę, przyjaciółki, sąsiadki wszyscy mieszkali blisko, mogli jej pomóc. Odpowiedź wydawała się prosta: ona chciała odzyskać mojego partnera. Ile można tak żyć? Codzienne wyrzuty, niekończące się pretensje i wieczna tęsknota za normalnością. Byłam zmęczona, ale co można zrobić, kiedy rozmowy nie pomagają, kiedy uczucia zostają rozbite między dwoje domów?
Po latach wspominam ten czas z mieszanką smutku i zrozumienia dla samej siebie wtedy byłam zagubioną, szukającą swojego miejsca Zofią, nad Wisłą w starej kamienicy, gdzie echo rodzinnych spraw było wiecznie obecne. Choć nie znalazłam łatwych odpowiedzi, nauczyłam się, że czasem trzeba zadbać o siebie i postawić granicę między tym, co powinno być, a tym, co nie może trwać wiecznie.
