Do kogo pan? Maria Kowalska i Michał wychodzą na ganek i patrzą na przybysza. Do Marii Kowalskiej! Jestem jej wnuczką, a dokładniej prawnuczką. Jestem córką Aleksandra najstarszego syna Marii Kowalskiej.
Maria Kowalska siedzi na słonecznym krześle i rozkoszuje się pierwszymi ciepłymi dniami. Wiosna wreszcie nadeszła. Tylko Bóg wie, jak przetrwała tę zimę.
Nie zniosę kolejnej zimy! myśli Maria i z ulgą wzdycha. Nie boi się już iść naprzód. Czeka na ten moment. Zbiera groch od lat. Kupiła nowe ubrania.
Nic nie trzyma Marię Kowalską w tym świecie.
***
Kiedyś była otoczona dużą rodziną mężem, Franciszkiem, wysokim mężczyzną, i czworgiem dzieci: trzech chłopców i jedną dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadko się kłócili. Dzieci dorastały i rozchodziły się po świecie.
Dwaj najstarsi synowie wstąpili na studia, a potem wyjechali do miast, by pracować. Średni syn miał słabe wyniki w szkole, później otworzył dochodowy biznes, który przeniósł go za granicę, i tam został. Córka także nie pozostała w rodzinnej wsi poleciała do stolicy i wkrótce wzięła ślub.
Na początku dzieci często odwiedzały rodziców, pisały listy, a po przyjściu telefonii komórkowej zaczęły dzwonić. Jedno po drugim przybywają prawnuki. Maria Kowalska od czasu do czasu pakuje starą, podniszczoną walizkę i jedzie w odwiedziny do jednego z wnuków.
Stopniowo prawnuki dorastają i wychodzą z babcinej opieki. Coraz rzadziej wołają Marię, coraz mniej dzwonią. A o przyjazd w gości dzieci już nie myślą nie ma na to czasu. Praca, rodzina, własne dzieci, które dorastają.
Powodem, by wyruszyć do rodzinnego domu, jest wiadomość, że nie ma już ojca Franciszka. Wydawało się, że ten silny człowiek przeżyje setkę lat, ale rzeczywistość okazała się inna.
Po pożegnaniu ojca, dzieci rozjeżdżają się. Najpierw dzwonią do matki, ale wkrótce połączenia znikają.
Maria próbuje dzwonić sama, lecz szybko czuje, że dzieci już nie słuchają i odsuwa się. Tak minęło ostatnie dziesięć lat. Co roku któryś z synów przypomina o niej i dzwoni, a wtedy kobieta przez tydzień uśmiecha się sama do siebie.
Pewnego dnia Maria siedzi na krześle i rozmyśla.
Dzień dobry, ciociu Mario! za płotem stoi młody chłopak i szeroko się uśmiecha. Nie pamiętasz mnie?
Maria mruży oczy:
Michał! Co ty tu robisz?
Tak, ciociu Mario! zachwyca się chłopak i wchodzi na podwórze.
Michał jest synem sąsiadów, którzy nie mogą przeżyć bez wspólnego posiłku i rozmowy. Maria zna go od lat zawsze był głodnym dzieckiem. Z litości podawała mu jedzenie, przekazywała ubrania po dzieciach i pozwalała przespać noc, gdy rodzice organizowali kolejne przyjęcia.
Nie długo rodzice Michała nie wytrzymali. Zmarli. Michała zabrano i od tego czasu Maria nie widziała go i bardzo za nim tęskni.
Gdzie tak długo byłeś, Michale? cieszy się kobieta.
Najpierw w domu dziecka, potem poszedłem na służbę, a potem się uczyłem. Teraz wróciłem na małą ojczyznę. Będę podnosił naszą wieś!
Co tu podnosić? macha ręką Maria. Wszyscy się rozproszyli.
Nic! Nie zginę!
I zaczyna się nowe życie Marii. Michał znajduje pracę u Jana Kowalskiego, największego rolnika w okolicy.
W wolnym czasie naprawia swoją starą chatkę, którą odziedziczył po rodzicach, i nie zapomina o Marii pomaga w gospodarstwie. Maria cieszy się, choć nie nazywa go synkiem. Tak mijają trzy lata.
Jadę, ciociu Mario mówi kiedyś, jakby przepraszając, Kowalski już nie płaci, chce pracowników, a nie chcę mu dawać pieniędzy. Jadę szukać pracy. Nie gniewaj się!
Nie ma sprawy, Michale, nie gniewaj się! odpowiada Maria. Idź z Bogiem!
Znowu Maria zostaje sama. Czasem z samotności chce płakać. Tak mijają jej dni w oczekiwaniu na odejście. Ale coś trzyma ją przy ziemi.
****
Dzień dobry, ciociu Mario! rozbrzmiewa znajomy głos. Maria spogląda przez płot i dostrzega znany oblicze.
Michale! Naprawdę ty?
To ja, ciociu Mario! wysoki, elegancko ubrany młodzieniec wchodzi na podwórze. Wróciłem! Na dobre!
O, radość! trzęsie się Maria. Wchodź, wchodź, Michale! Zaraz postawię czajnik! Zaraz!
Czajnik to dobrze! uśmiecha się Michał. Właśnie wracam do domu. Nie wiedziałem, że cię zaskoczę, gości nie przywiozłem!
Po pół godziny szczęśliwa Maria i równie szczęśliwy Michał siedzą przy stole, piją herbatę z pięknych, zabytkowych filiżanek i nie przestają rozmawiać.
Już idę na tamten świat, Michale ociera łzę Maria.
No nie! Nie mów! żartobliwie macha ręką młodzieniec. Przyjechałem, więc będziemy razem, ciociu Mario! Wszystko będzie nam zazdrościć! Zarobiłem pieniądze, rozwinę własne gospodarstwo! Ty nie zobaczysz takiego szczęścia jeszcze!
Gospodarze! Czy ktoś jest w domu? przerywa ich wysokim głosem dziewczęca sylwetka. Maria spogląda przez okno i widzi w podwórzu dziewczynę w krótkim płaszczyku i wysokich szpilkach.
Do kogo pan przychodzi? Maria i Michał wychodzą na ganek i patrzą na gościa.
Do Marii Kowalskiej! Jestem jej wnuczką, a dokładniej prawnuczką. Jestem córką Aleksandra najstarszego syna Marii.
Kobieta i chłopak wymieniają spojrzenia.
Dzwoniłam, ale telefon był wyłączony! Zdecydowałam więc przyjechać na własną rękę!
Proszę, wejdź! niepewnie zaprasza Maria, a Michał podbiega do dziewczyny i bierze jej walizkę.
Maria, Michał i dziewczyna patrzą na Wiktorię, która z zadowoleniem rozkłada podane przysmaki i opowiada o sobie.
Nie lubię miasta. Chcę mieszkać na wsi! A rodzice nie rozumieją. Dziadek Aleksander zaproponował, żebym zamieszkała u was na kilka miesięcy. Mówi, że jeśli zamieszkam tutaj, to nie będę już tęsknić za miastem! Dzwonił do was. Dzwonił mój ojciec. I ja. Tylko nie mogliśmy się połączyć. Przepraszam! Nie będę was obciążać! Mam pieniądze! A tata i dziadek wysłali wam gościnę! Zamieszkam do sesji studiuję zaocznie i wtedy wyjadę!
Mieszkaj tak długo, jak chcesz! w końcu mówi Maria. Dla mnie to sama przyjemność!
Mija miesiąc. Maria siedzi na krześle i obserwuje, jak Wiktoria sprawnie radzi sobie w ogrodzie. Nie widać już miejskiego zgiełku.
Z pomocą Michała Wiktoria ponownie orze i odnowi zaniedbany ogród, dzieli go na grządki, stawia szklarnię, kupuje sadzonki od sąsiadów i z zadowoleniem zaczyna je sadzić.
Michał też nie próżnuje. Z zarobionych pieniędzy zaczyna budowę nowoczesnej farmy. Zatrudnia robotników, by naprawili dach Marii i zamiast pieca zamontowali indywidualne ogrzewanie.
Maria raduje się. Z jej twarzy nie schodzi uśmiech. Nie jest już sama.
Od czasu do czasu cień smutku przyciska się na jej twarz, gdy wspomina, że Wiktoria zaraz wyjedzie. Przyzwyczaiła się już do prawnuczki. Ale czas płynie, a Wiktoria jedzie do miasta.
Jakże sobie tu poradzę, Wiktorio, bez ciebie? wzdycha Maria, pakując w worek pierogi dla prawnuczki w drogę.
Babciu, nie zapomnij wody w beczce napełnić. Michał podleje! A ja już wrócę i pomogę! uśmiecha się Wiktoria.
Wrócisz? cieszy się Maria.
Oczywiście! Nie wyjedę stąd! Pokocham cię, babciu, całym sercem. Michał zaproponował mi: wesele tej jesieni! Gdzie po mężu? A on jest prostym człowiekiem ze wsi!
Rok później Maria leży w słońcu, kołysząc wózek ze śpiącym prawnuszkiem. Wiktoria i Michał pracują na farmie. Wspólnymi wysiłkami gospodarstwo rozkwita i pomaga rozkwitać całej wsi.
Maria patrzy na prawnuszka, który słodko śpi, i myśli:
Nigdy nie odejdę na tamten świat! Muszę pomagać dzieciom!
Polubcie i podzielcie się swoimi wrażeniami w komentarzach!
