Dzisiaj postanowiłam opisać ten niezwykły dzień w moim pamiętniku. Siedziałam na ławce przed domem, wygrzewając się w pierwszych wiosennych promieniach. W końcu nadeszła wiosna. Tylko Bogu wiadomo, jak przetrwałam tę zimę.
„Nie przeżyję kolejnej” pomyślałam z ulgą. Wcale się nie bałam odejścia. Wręcz przeciwnie czekałam na ten moment. Odłożyłam już odpowiednią sumę złotych, kupiłam nawet nową suknię na ostatnią drogę. Nic już mnie tu nie trzymało.
***
Kiedyś miałam wielką rodzinę męża, Józefa Nowaka, wysokiego jak dąb mężczyznę, i czwórkę dzieci: trzech synów i córkę. Żyliśmy zgodnie, rzadko się kłóciliśmy. Dzieci wyrosły i rozleciały się po świecie.
Dwaj starsi synowie poszli na studia, potem rozjechali się do różnych miast do pracy. Średni, który nigdy nie był prymusem, zajął się biznesem i wyjechał za granicę. Córka też nie została poleciała do Warszawy i szybko wyszła za mąż.
Najpierw często nas odwiedzali. Pisali listy, a gdy pojawiły się telefony dzwonili. Potem przyszli wnuki. Czasem pakowałam starą, wytartą walizkę i jechałam do któregoś z dzieci jako pomoc.
Ale i wnuki wyrosły. Coraz rzadziej mnie zapraszali, coraz rzadziej dzwonili. A o odwiedzinach zapomnieli całkiem mieli swoje sprawy: pracę, rodziny, dorastające dzieci.
Przyjechali tylko na pogrzeb ojca. Wydawało się, że taki silny mężczyzna dożyje stu lat… Ale los zdecydował inaczej.
Po pogrzebie wszyscy się rozjechali. Dzwonili czasem, lecz z czasem i to ustało. Próbowałam sama do nich dzwonić, ale szybko zrozumiałam, że jestem im ciężarem. Tak minęło dziesięć lat.
***
Pewnego dnia siedziałam na tej samej ławce, zatopiona w myślach.
Dzień dobry, ciociu Marysiu! za płotem stał młody mężczyzna, uśmiechając się radośnie. Poznaje mnie pani?
Zmrużyłam oczy:
Krzysiu?! To ty?!
Tak, ciociu! roześmiał się i wszedł na podwórko.
Krzysztof był synem sąsiadów, którzy nie potrafili przeżyć dnia bez kłótni. Pamiętałam go zawsze jako wiecznie głodne dziecko. Z litości dokarmiałam go, oddawałam ubrania po moich dzieciach, pozwalałam przenocować, gdy jego rodzice urządzali kolejną awanturę.
Nie długo wytrzymali. Zmarli jedno po drugim. Krzysia zabrano do domu dziecka i od tamtej pory go nie widziałam.
Gdzie byłeś przez te wszystkie lata? zapytałam, ledwo powstrzymując wzruszenie.
Najpierw w domu dziecka, potem wojsko, później szkoła. Wróciłem w rodzinne strony. Chcę odbudować naszą wieś!
Co tu odbudowywać? machnęłam ręką. Wszyscy wyjechali.
Nic nie szkodzi! Dam radę!
I tak zaczęło się moje nowe życie. Krzysiek zatrudnił się u Kowalskiego, największego rolnika w okolicy. W wolnych chwilach remontował swoją starą chatę i pomagał mi w gospodarstwie. Zaczęłam nazywać go „synkiem”. Minęły trzy lata.
Wyjeżdżam, ciociu powiedział pewnego dnia ze smutkiem. Kowalski oszalał. Każe harować, a płacić nie chce. Jadę na zachód, do Niemiec. Nie gniewaj się!
Jak mogłabym się gniewać? Jedź z Bogiem!
Znów zostałam sama. Czasem samotność była tak ciężka, że chciało mi się płakać.
***
Dzień dobry, ciociu Marysiu! usłyszałam nagle znajomy głos.
Krzysiu?! Naprawdę to ty?
Ja, ciociu! Wysoki, elegancko ubrany mężczyzna wszedł na podwórko. Wróciłem! Na dobre!
O Boże! Jaka radość! zakrzątałam się. Chodź, zaraz nastawię herbatę!
Herbatę to ja zawsze chętnie uśmiechnął się. Tylko najpierw wpadnę do domu. Nie spodziewałem się, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!
Pół godziny później siedzieliśmy przy stole, pijąc herbatę z pięknych, starych filiżanek.
Już my
