Dziś znów miałam dość. Wzięłam gąbkę i zaczęłam szorować przypalone plamy na kuchennej płycie. Teściowa znowu coś gotowała i, jak zwykle, zostawiła bałagan. Mleko się przypaliło, kasza przywarła do garnka, a teraz wszystko zaschło na amen.
Kasiu! dobiegł z pokoju głos Weroniki Januszewskiej. Długo jeszcze będziesz się tam grzebać? Chcę herbaty!
Westchnęłam, opłukałam gąbkę i nastawiłam czajnik. Już dziewiąta wieczorem, ledwo wróciłam z pracy, a teściowa cały dzień w domu siedziała, ale herbaty sobie nie zrobiła.
Już niosę, Weroniko Januszewna! odpowiedziałam, starając się, by w głosie nie było słychać irytacji.
Tymczasem Szymon oglądał telewizor w sąsiednim pokoju, nawet głowy nie podniósł, gdy przechodziłam obok z tacą. Tak było codziennie. Wracał z pracy, jadł kolację i siadał przed telewizorem. A cała reszta dom, matka, gospodarstwo to już moje zmartwienia.
Zapomniałaś o cukrze! burknęła niechętnie Weronika Januszewska, gdy postawiłam przed nią filiżankę. I ciastek nie ma. Jak pić herbatę bez ciastek?
Ciastka skończyły się wczoraj cicho odpowiedziałam. Jutro kupię.
A widzisz, nie pilnujesz! Za moich czasów gospodyni zawsze wiedziała, co jest w domu, a czego brakuje. Ja Szymona sama wychowałam, dom utrzymywałam, i w pracy dawałam radę. A wy, młodzi, tylko po sklepach się włóczycie i w telefonach siedzicie.
Milczałam. Kłócić się nie miałam po co już to zrozumiałam. Weronika Januszewska zawsze znajdzie powód do narzekania. Zupa za słona, kurz gdzieś niedoczyszczony, telewizor za głośny albo za cichy. Czasem myślałam, że teściowa specjalnie szuka powodów, by mieć o co się przyczepić.
A Olę znowu nie odebrałaś z przedszkola ciągnęła Weronika Januszewska, popijając herbatę. Dzwoniła wychowawczyni, pytała, gdzie mama. Wstyd mi było, słowo honoru.
Prosiłam, żebyście ją odebrali, miałam zebranie do siódmej próbowałam wytłumaczyć.
A ja co, niańka jestem? Mam swoje sprawy. Dawniej kobiety i pracowały, i dzieci same wychowywały, bez niań i babć.
Wyszłam do kuchni i zaczęłam zmywać naczynia. Ręce trzęsły mi się z bezsilności. Ola siedziała w świetlicy do wpół do ósmej, płakała, bo wszystkie dzieci już poszły. A Weronika Januszewska cały dzień w domu, telewizor oglądała, ale wnuczki odebrać nie mogła.
W sypialni na stole leżał stos rysunków. Ola codziennie przynosiła coś z przedszkola rysunek, wyklejankę. Pokazywała mi, opowiadała, jak to robiła. A potem pytała:
Mamo, a dlaczego babcia na mnie nie patrzy? Pokazuję jej rysunek, a ona się odwraca.
Jak wytłumaczyć sześciolatce, że babcia uważa ją za przeszkodę? Że od kiedy zamieszkaliśmy z Weroniką Januszewską, starsza kobieta tylko narzeka, że w domu hałas, że dziecko wszystko dotyka, wszystko psuje.
A zaczęło się tak dobrze. Gdy Szymon przyprowadził mnie na pierwsze spotkanie, Weronika Januszewska była miła, pytała o pracę, o rodzinę. Nawet powiedziała:
Dobra dziewczyna, Szymek. Widać, że wychowana. Żeń się, pora już.
Ślub był skromny, ale wesoły. Weronika Januszewska pomagała z jedzeniem, krzątała się, cieszyła. Myślałam, że mamy szczęście z rodziną, że teściowa będzie jak druga matka.
Gdy urodziła się Ola, Weronika Januszewska przez pierwsze miesiące była zachwycona. Wnuczka, ślicznotka, mądra dziewczynka! Pomagała z dzieckiem, gotowała zupy, prasowała pieluszki. Ja pracowałam na pół etatu, ogarniałam dom i malucha.
Ale stopniowo coś się zmieniło. Najpierw drobne uwagi: pieluszka źle założona, kasza za rzadka. Potem zaczęły się poważniejsze pretensje.
Ty w ogóle nie rozumiesz dzieci? oburzała się Weronika Januszewska. Szymon w jej wieku sam jadł, a twoja nawet łyżką trafić nie umie!
Ma dopiero rok i trzy miesiące odparłam nieśmiało.
No właśnie! Rozpieszczasz! Ja Szymona surowo wychowałam, i nic, człowiek wyrósł.
Szymon zwykle w takich rozmowach nie uczestniczył. Wracał zmęczony z pracy, jadł kolację i siadał przed telewizorem. Na uwagi matki tylko kiwał głową lub machał ręką.
Mamo, nie czepiaj się czasem mówił. Kasia dobrze sobie radzi.
Ale najczęściej milczał. A gdy próbowałam z nim porozmawiać, poskarżyć się na ciągłą krytykę, wzruszał ramionami.
Nie przejmuj się. Mama taka jest, przyzwyczajona do kontroli. Poczekaj, przywyknie.
Tyle że Weronika Januszewska nie przywykała. Wręcz przeciwnie z każdym rokiem stawała się bardziej wymagająca i kapryśna. Zwłaszcza po tym, jak wprowadziliśmy się do jej mieszkania. Nasze kawalerka była za ciasna dla rodziny z dzieckiem, a Weronika Januszewska miała dwupokojowe, w dobrej dzielnicy.
Przeprowadźcie się zaproponowała. Po co wam dodatkowe wydatki? I mnie raźniej będzie.
Na początku faktycznie było wygodnie. Ola dostała swój pokój, nie trzeba było płacić czynszu. Ale bardzo szybko zrozumiałam, że wpadłam w pułapkę.
To mój dom przypominała Weronika Januszewska przy każdej okazji. I tu moje zasady. Nie podoba się możecie wynieść się.
A wynieść się nie było gdzie. Na wynajem nie starczało pieniędzy, na swoje mieszkanie trzeba było długo oszczędzać. Szymon na rozmowy o przeprowadzce odpowiadał:
Co ty, po co dodatkowe wydatki? Mama ma rację, tu jest wygodnie.
Wygodnie było tylko jemu. Żył z matką przed ślubem i dalej tak żył. Mama gotowała, sprzątała, prała. Tyle że teraz ja to robiłam.
Weroniko Januszewna, może pójdziecie po chleb? poprosiłam pewnego dnia. Ola ma gorączkę, nie chcę jej ciągnąć na dwór.
A ja co, służąca jestem? oburzyła się teściowa. Chleb to twój obowiązek. Ja swoje już odrobiłam.
A jednak codziennie znajdowała czas, by pójść do sąsiadki Zofii Stanisławowej na pogawędkę. Potrafiła przesied
