„Gotuję ci, pierzę, sprzątam, ubieram. Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?”
Moje życie w małej wsi pod Olsztynem zamieniło się w niekończący się koszmar. Ja, Zofia, od lat mieszkam pod jednym dachem z teściową, Genowefą Nowak, która zrobiła wszystko, by moje dni stały się piekłem. Dziś moja cierpliwość pękła: zadałam jej pytanie, które dręczyło mnie od lat: „Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?” Nie było odpowiedzi, tylko lodowate milczenie i jej wzgardliwe spojrzenie. Moja dusza pęka z bólu, a serce krzyczy z powodu niesprawiedliwości.
Tego dnia, jak zwykle, sprzątałam dom. Odkurzyłam, zaczęłam myć podłogi, starając się, by wszystko lśniło. Nagle Genowefa Nowak, siedząc w swoim fotelu, z wyraźną przyjemnością rozsypała okruchy herbatników na świeżo umytą podłogę. Zamarłam, nie wierząc własnym oczom. Zrobiła to specjalnie, nawet nie próbując ukryć złośliwości.
— Mamo, po co to robisz? Przecież widziałam, że naumyślnie! — zawołałam, ledwo powstrzymując łzy.
Spojrzała na mnie z pogardą i rzuciła:
— Nic się nie stało, jeszcze raz posprzątasz! Nie umrzesz!
Z zadowolonym uśmieszkiem wróciła do swojej starej gazety, którą czytała już dziesiątki razy. Połykając urazę, wzięłam szczotkę i szufelkę, zaczęłam zbierać okruchy. Ale we mnie wszystko wrzało. Wyszłam do drugiego pokoju, by nie wybuchnąć, później do ogrodu — praca na powietrzu trochę mnie uspokajała. Ale ból po jej słowach i czynach toczył mnie jak trucizna.
— Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz? — nie wytrzymałam, stojąc przed nią. — Czym na to zasłużyłam? Gotuję ci, pierzę, sprzątam, ubieram! Moja córka, Kasia, zawsze ci pomaga! Dlaczego mnie nienawidzisz?
Nawet się nie odwróciła. Ani słowa, ani spojrzenia — tylko lodowata obojętność. Rozpłakałam się, nie mogąc już dłużej powstrzymywać emocji. Skończywszy sprzątanie, zabrałam się za pranie, ale łzy ciekły mi po policzkach. Moje życie stało się nieskończonym kręgiem upokorzeń, a ja nie wiedziałam, jak z niego uciec.
Mój mąż, ojciec Kasi, zmarł wiele lat temu. Córka miała wtedy ledwie osiem lat. Zaraz po pogrzebie Genowefa Nowak oświadczyła:
— Zostaniesz u mnie! I nawet nie myśl o przeprowadzce. Nie chcę, żeby we wsi plotkowali, że cię wyrzuciłam.
Zgodziłam się, bo nie miałam dokąd iść. U moich rodziców mieszkała siostra z dwójką dzieci — nie było tam miejsca dla nas z Kasią. Naiwnie wierzyłam, że z czasem dogadamy się z teściową. Ale cudu nie było. Na ludziach zachowywała się przyzwoicie, ale w domu, sam na sam, pastwiła się nade mną. Ciągle powtarzała, że muszę jej słuchać.
— Jaka z ciebie niedojda! Kto cię taką potrzebuje? Żaden facet na ciebie nie spojrzy, a jeszcze z dzieckiem! Będziesz żyła u mnie z Kasią, a jak umrę, dostaniesz ten dom. Ale jeśli nie zrobisz, co każę, oddam go siostrzeńcom, a ty zostaniesz z niczym!
Bałam się jej gróźb i znosiłam wszystko. Robiłam, co mogłam, by Kasia niczego nie brakowało. A Genowefa Nowak, która ma już ponad dziewięćdziesiąt lat, żyje i ma się dobrze. Zdrowie ma żelazne, całą emeryturę wydaje na siebie, żądając, bym kupowała jej drogie produkty i wykwintne smakołyki. Dawno zrozumiałam, że popełniłam błąd, zgadzając się z nią mieszkać. Te lata upokorzeń złamały mnie.
Moja Kasia kończy uniwersytet i niedługo wyjdzie za mąż za wspaniałego chłopaka. Będą mieszkać u niego, a ja szczerze wierzę, że jej życie będzie szczęśliwe. Ale tak boli mnie myśl o sobie, o zmarnowanych latach. Dałam wszystko dla córki i teściowej, a w zamian dostałam tylko pogardę i samotność. Gdzie znaleźć siłę, by wyrwać się z tego piekła?
