Czy naprawdę ta zła, niczym wypędzone zwierzę, kobieta jego matka? brzmiały jej słowa: Jesteś moim błędem młodości. Echem odbijały się w uszach Łukasza.
O Łukaszu wiedział jedynie to, że znaleziono go głodnego i przerażonego na progu domu noworodka. Matka dziecka, zdawało się, zachowała resztki sumienia: owinęła chłopca w ciepły koc, na to połknęła kozią puchową chustę i położyła drżące maleństwo w kartonowym pudełku. Nie chciała, by Łukasz zamarzł.
Nie było żadnej kartki z imieniem dziecka, ani żadnych informacji o pochodzeniu. Jedynie w małej ręce niemowlęcia trzymał się duży, srebrny wisiorek w kształcie litery A pozostałość po matce.
Wisiorek był wyjątkowy, nie z tych, które pływają po sklepach, lecz rękodziełem jubilera z własnym pieczęcią.
Policja, chwyciwszy za tę wskazówkę, próbowała odnaleźć nieodpowiedzialną matkęsarnkę i pociągnąć ją do odpowiedzialności, lecz sprawa zatoczyła sobie koło. Jubilera, który stworzył wisiorek, już nie było zmarł w podeszłym wieku, a zapiski o jego pracach zniknęły w zakurzonych księgach.
Tak więc w domu dziecka wpisano chłopca jako Łukasz Nieznany. Stał się kolejnym, państwowym dzieckiem.
Całe dzieciństwo spędził w domu dziecka, żyjąc z pełnym wsparciem socjalnym. Brakowało mu rodzicielskiej miłości i marzył, by pewnego dnia odnaleźć matkę i ojca.
Musi się zdarzyć coś strasznego, że mama tak mnie zostawiła. Zawsze znajdzie się i zabierze mnie stąd myślał, jak wszyscy jego współlosowcy.
Kiedy opuszczał instytucję i wchodził w wielkie życie, opiekunka powiesiła mu na szyi wisiorek i opowiedziała historię.
Więc mama chciała, żebym potem się odnalazł?! zapytał chłopak.
Może tak, a może po prostu przypadkowo zerwałeś wisiorek z jej szyi. Małe dzieci lubią łapać. Wisiorek był w twojej pięści, bez łańcuszka! snuła swoje przypuszczenia opiekunka.
Łukasz otrzymał od państwa małe mieszkanie: skromne, ale własne. Zapisał się do technikum, skończył je i podjął pracę w warsztacie samochodowym.
***
Z Albinką spotkał się przypadkowo: zderzyli się czołami na ulicy. Najpierw po prostu się potrącili, a z rękoma dziewczyny wylądowały rozrzucone magazyny mody, które przycisnęła do siebie, po czym Łukasz rzucił się, by zebrać porozrzucane rzeczy.
Uderzenie było tak silne, że w ich oczach pojawiły się iskry, a łzy popłynęły. Stali w tłumie, ludzie omijali ich, a oni uśmiechali się przez łzy. W tym momencie Łukasz pojął, że zakochał się raz na zawsze.
Muszę jakoś zadośćuczynić mojej winie! Zapraszam cię na kawę! zaproponował.
Albinka, zdumiona, zgodziła się natychmiast. Widział w nim uroczego niezdarną niedźwiedzicę, niemal rodzeństwo.
Wiesz, Łukaszu! Czuję, że znam cię całe życie! rzekła po pięciu minutach znajomości.
Nie uwierzysz! Czuję to samo!
Zaczęli się spotykać, ich przywiązanie było tak silne, że nie zapominali o sobie ani minuty, dzwonili, pisali. Czuli siebie nawzajem.
Gdy Łukasz doznał choćby drobnego urazu w pracy, Albinka natychmiast dzwoniła, pytając, czy nic mu nie stało.
Ty to ja! A ja to ty! Czuję, że jesteś moim przeznaczeniem! powiedział Łukasz, patrząc w oczy dziewczyny. Szkoda, że nie mogę przedstawić cię rodzicom jako narzeczoną! Nie mam nikogo.
Ale mam ciebie! I jestem pewna, że polubicie się moi rodzice.
***
Co to za mój chłopak z domu dziecka? Zwariowałaś? Tam wszyscy są źli, nieoswojeni! wykrzyknęła z rozpaczą matka Albanki, Lidia Kowalska, chwytając się za serce i opadając w skórzane krzesło.
Mamo, ale Łukasz jest naprawdę miły i wesoły! Nie wolno oceniać po jednej cegle! broniła chłopaka córka.
Dokładnie, kochanie! Zanim ocenimy człowieka, trzeba go zobaczyć i porozmawiać! Przynieś go, pogadamy, dowiemy się, czym oddycha twój Łukasz z domu dziecka. Dopiero wtedy zdecydujemy, czy nasze serca mają się ściskać! wtrącił ojciec, Janusz Romaniak, oficer kadr.
Janie! Nie rozumiesz! Nie wychowujemy córki, by poślubiła człowieka bez rodu, bez rodziny! A co jeśli jego rodzice są niemoralni? wykrzyknęła matka, podnosząc głos.
Zobaczymy, kiedy go spotkamy! mruknął Janusz.
Lidia nie kontynuowała sprzeciwu, odszedła cicho do swojego pokoju, zamykając drzwi z hukiem.
Janusz przymrużył oko w stronę Albanki:
Nic nie szkodzi, córeczko, damy radę!
Dziękuję, tato! pocałowała go w policzek i zapytała: Czy mogę zaprosić Łukasza w sobotę?
Oczywiście! Muszę zobaczyć, po jaką kobietę moja jedyna córka się zakochała.
***
W wyznaczony dzień Łukasz, elegancki i zadbany, z dwoma bukietami w rękach (dla Albanki i przyszłej teściowej), ze śmietankowym tortem, stanął na progu mieszkania ukochanej.
Rozpromieniona Albinka poprowadziła go do kuchni.
Mamo, tato, poznajcie, to jest mój Łukasz!
Ojciec uścisnął mu dłoń, Lidia przyjęła kwiaty i nagle bladła, jakby na moment straciła głos.
Po chwili odzyskała siły i wezwała wszystkich do stołu.
Przepraszam, chyba chwilowo się wystraszyłam tłumaczyła opóźnienie.
Podczas obiadu zapytała:
Łukaszu, ten wisiorek jest naprawdę ciekawy. Widać, że nie jest masowo produkowany.
To jedyny dowód po mojej mamie. Gdy znaleziono mnie na progu domu dziecka, trzymałem ten wisiorek w pięści.
Lidia nie odezwała się do końca wieczoru, jedząc tylko zielony groszek na talerzu.
Januszowi przyszły się spodobać przyszły zięć i jego opowieści o piłce, nartach i wędkowaniu.
Wspaniały chłopak! powiedział, gdy Łukasz odszedł.
Co to za wspaniały? wybuchła Lidia, podnosząc ton. Brak klasy, brak wychowania, nie umie rozmawiać, jest bezczelny
Lidio, co ty robisz? Zwariowałaś? Co on ci zrobił? zdziwił się Janusz.
Lidia nie cofnęła się. Odwróciła się do córki i zarządziła:
Musisz się z nim rozstać! Natychmiast!
Zamknęła się w swoim pokoju, nie mówiąc nic więcej.
***
Co robić! Co robić! krążyły w głowie panikujące myśli. Jak to możliwe, że dwie dusze spotykają się pod tym rozległym niebem na tej rozległej ziemi? Łzy popłynęły po policzkach, kiedy podniosła wzrok na starą fotografię schowaną za szklanymi drzwiami biblioteki.
Na czarnobiałym zdjęciu patrzyła dumnie i złośliwie młoda ona sama. Na delikatnym łańcuszku wisiał ten sam wisiorek, który dziś zobaczyła w Łukaszu.
Czyli nie straciłam go wtedy! Ten mały łobuz musiał go wyrywać! pomyślała.
Schowała fotografię do kieszeni:
Nie pozwólmy, by Jan i Albinka zobaczyli ją teraz! Trzeba coś wymyślić!
Lidia nie spała całą noc. Najbardziej sensownym rozwiązaniem wydawało się poprosić Łukasza, by wyjechał z miasta na zawsze.
Synu, wybacz mi, coś wczoraj źle zrobiłam! Chciałabym przeprosić Łukasza! Podasz mi jego numer?
Albinka, nic nie podejrzewając, podaje matce numer telefonu kochanka i w dobrym humorze rusza z domu.
Lidia, zostawiona sama, od razu dzwoni do Łukasza.
Łukaszu, cześć! Czy mógłbyś dziś wpaść do nas? Za godzinę?
Oczywiście! Na pewno przyjdę.
Po godzinie stał jak posąg przy drzwiach mieszkania ukochanej. Lidia otworzyła drzwi, wyglądając na chorą i zaszokowaną.
Musimy porozmawiać! krótko rzekła i wciągnęła go do pokoju.
Łukaszu, musisz zerwać z Albinką. To mój sekret. Przysięgnij, że ani moja córka, ani mój mąż się o tym nie dowiedzą.
Dobrze, przysięgam! odpowiedział zaskoczony Łukasz, siadając na krawędzi kanapy. Jego nogi drżały od złego przeczucia.
Łukaszu, Albinka to twoja siostra! stanowczo wykrzyknęła Lidia, wyciągając przed niego zdjęcie, na którym na jej szyi błyszczał wisiorek.
Mamo? zapytał zdumiony Łukasz, łzy napełniały oczy. A ojciec?
Lidia odrzuciła głowę:
Nie, Janusz nie jest twoim ojcem. Ja i Vanya (wanien) spotkaliśmy się. Potem wstąpił do szkoły wojskowej. Byłam młoda, nierozważna. Z tym twoim ojcem wszystko się pomieszało Kiedy dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka, odszedł Nie mówiłam Vany nic. Brzuch się powiększał, wyjechałam do innego miasta, do babci. Tam powiedziałam, że dziecko zmarło przy porodzie, a potem podsunęłam cię do domu dziecka. Później wróciłam, wszystko się ułożyło. Po kilku miesiącach Janusz przyjechał i pobraliśmy się.
A ja? Co ze mną? Łukasz nie wytrzymał łez.
Ty? Jesteś moim błędem młodości, rozumiesz? Nie masz prawa burzyć tego, co tak ciężko budowałam! Przyszedłeś na świat nieproszone, a teraz, kiedy nikt na ciebie nie czekał, musisz odejść! Ukryj się! Daj spokój mojej rodzinie!
Łukasz stał, nie mogąc nic powiedzieć.
Czy naprawdę ta zła, przypominająca wypędzone zwierzę, kobieta jego matka? ponownie rozbrzmiały jej słowa w jego uszach.
Łukasz, z ciężkim westchnieniem, wstał z kanapy:
Żegnaj, Lidio! Nie ujawnię nikomu naszego sekretu.
Ale wszystko powiem ojcu! odezwał się głos.
Łukasz i Lidia zdziwieni nagle usłyszeli, jak przy drzwiach, opierając się o framugę, z rękoma skrzyżowanymi na piersiach, stała Albinka. Patrzyła na matkę z wstrętem i gniewem.
Zawsze uważałam cię za dobrą osobę, a ty, mamo hańba! Prawdziwa hańba!
***
Przepraszam, siostrzyczko! Muszę iść szepnął Łukasz, spuszczając wzrok, by ukryć łzy.
Uciekał tam, gdzie prowadziły oczy, chciał się rozerwać jak pękająca bańka, rozpaść się w drobinki i zniknąć na zawsze.
Kilka dni później Łukasz poszedł do komendanta i wstąpił do jednostki w gorącej strefie.
Pożegnali go Janusz i Albinka. Janusz przytulił go męskim uściskiem.
Trzymaj się, synu! Wiesz, że my i Albinka to twoja rodzina. Czekamy na ciebie, więc wracaj!
Albinka objęła brata i szepnęła mu do ucha:
Wracaj, bracie, kochamy cię.
Łukasz poczuł ciepło w sercu. Choć nie miał matki, nie był już sam. Miał ojca i siostrę. Szkoda tylko, że kochał Albinkę bardziej niż siostrę.
Lidia została zupełnie sama. Janusz zerwał z nią związek, mówiąc, że nie spodziewał się tak okrutnego czynu.
Ona dalej obwiniała Łukasza, który zawsze przychodzi w nieodpowiednim momencie.
—W mglistym świcie Łukasz wędrował po pustych uliczkach, wiedząc, że każdy krok niesie echo przeszłości i szansę na nowy początek.
