Czy naprawdę myślisz, że będę gotować dla twojej matki każdego dnia? oburzyła się kobieta.
I jak długo to ma jeszcze potrwać? Jadwiga postawiła patelnię na kuchence z głośnym brzękiem. Myślisz, że zatrudniono mnie jako sprzątaczkę dla twojej matki? Dwa miesiące bez dnia wolnego! Ścisnęła drewnianą łopatkę, aż jej kostki zbielały. W głosie drżała dawna uraza.
Kazimierz zastygł w drzwiach kuchni, niepewny, czy wejść. Jego żona stała przy kuchence, gdzie skwierczały kotlety mielone ulubione danie matki. Zapach smażonej cebuli i mięsa drapał go w gardle, choć może to była tylko zapowiedź trudnej rozmowy.
Jadziu, dlaczego się denerwujesz? powiedział łagodnie. Mama po prostu przywykła do domowego jedzenia. Nie może jeść niczego z paczki, wiesz przecież
Wiem! Jadwiga rzuciła łopatkę na blat. Wiem wszystko! I o jej nadciśnieniu, i o diecie, i o tych zdrowych posiłkach. Ale dlaczego ja mam biegać tu każdego wieczoru jak chomik w kołowrotku? Ja też mam swoją pracę!
Za oknem październikowy dzień gasł powoli. Cienie gałęzi starej jabłoni, rosnącej pod kuchennym oknem, tańczyły po ścianach, niemymi świadkami ich kłótni. Kazimierz mimowolnie spojrzał na zegar wkrótce mama wróci ze spaceru.
Może powinniśmy zatrudnić pomoc domową? zaproponował niepewnie, wiedząc, że żona nie znosiła obcych w domu.
Jadwiga uśmiechnęła się gorzko: Pewnie! A zapłacimy jej czym? Z oszczędności z czynszu? Wiesz, ile kosztują leki mamy?
Odwróciła się do kuchenki, chowając łzy w kuchennej ścierce. Trzy miesiące temu, gdy Maria wprowadziła się do nich po lekkim udarze, to Jadwiga nalegała, by ją przygarnąć. Nie spodziewała się jednak, jak bardzo ich życie się zmieni.
W przedpokoju zatrzasnęły się drzwi. Lekkie kroki Maria wróciła z wieczornego spaceru. Jadwiga pośpiesznie otarła oczy i zaczęła nakładać kotlety na talerze. Kazimierz wciąż stał w drzwiach, nie wiedząc, co powiedzieć.
Zapadła ciężka cisza, przerywana tylko brzękiem naczyń i trzaskiem stygnącej patelni.
Mamo, jak spacer? Kazimierz podbiegł do przedpokoju, ucieszony, że uniknął trudnej rozmowy. Ostatnio coraz częściej uciekał od konfliktów, chowając się za pracą i pilnymi sprawami.
Maria stała przed lustrem, powoli rozplątując wełnianą chustę prezent od nieżyjącego już męża. Jej palce, kiedyś zwinne przy maszynie do szycia, teraz ledwo radziły sobie z węzłem. Drżenie pojawiło się po udarze i z każdym dniem było gorzej.
Och, było pięknie, Kaziu próbowała się uśmiechnąć, ale wyszło więcej grymasu. W parku zgrabiali liście. Pamiętasz, jak lubiłeś w nie skakać? Zawsze ci mówiłam: »Przestaniesz, przeziębisz się!« A ty się tylko śmiałeś
Oparła się o ścianę, zamykając oczy. Syn zauważył bladość jej twarzy i pot na czole.
Chyba ciśnienie mi skacze przyznała Maria. Za dużo dziś chodziłam.
Przyniosę leki dobiegł z kuchni głos Jadwigi. Mimo złości, zdrowie teściowej traktowała poważnie. Może to lata pracy w przychodni nauczyły ją, czym grozi zaniedbanie choroby.
Nie śpiesz się, Jadziu Maria usiadła ciężko na ławce, wyjmując blister z kieszeni swetra. Teraz jestem szpiegiem, noszę wszystko przy sobie. Oto moi pomocnicy
Jej wzrok zatrzymał się na starej fotografii na ścianie ona z mężem w dniu ślubu. Jakże to było dawno Nie sądziła, że pod koniec życia stanie się ciężarem dla własnego syna.
Kazimierz pobiegł po wodę, omal nie przewracając wazonu. Przechodząc obok żony, próbował nawiązać kontakt wzrokowy, lecz Jadwiga demonstratywnie odwróciła się do kuchenki. Zapach mięsa przyprawiał ją o mdłości cały dzień była w biegu między pracą, zakupami a gotowaniem.
Co dziś na kolację? Maria weszła do kuchni. Znowu kotlety? Jadziu, po co się tak męczysz? Wystarczyłaby zupka
Wszystko w porządku, mamo Jadwiga wbiła widelec w kotleta z taką siłą, że aż zaskrzypiał na patelni. Lubi je pani, pamiętam.
W jej głosie zabrzmiał ton, od którego Maria drgnęła. Przez dwadzieścia lat małżeństwa syna nauczyła się wyłapywać każdą nutę napięcia w głosie synowej. Teraz brzmiały jak zbyt napięta struna.
Starsza kobieta podeszła powoli do stołu, wspierając się na ramieniu syna. Rozłożyła serwetkę na kolanach nawyk z lat nauczycielskiej pracy. Kazimierz podsunął jej talerz, sprawdzając, czy krzesło stoi pewnie.
Wie pani zaczęła Jadwiga, lecz urwała, widząc, jak teściowa blednie. Po prostu zjedzmy kolację.
Przy stole zapanowała cisza. Tylko sztućce dzwoniły o talerze, a zegar spuścizna po babci Kazimierza odliczał sekundy tej nieznośnej niemoty. Maria ledwo tknęła jedzenie, zerka
