Czy kiedykolwiek spojrzałeś na kogoś w swoim wieku i pomyślałeś: „Nie do wiary! Na pewno nie wyglądam aż tak staro… prawda?” 😅
Pozwól, że opowiem ci, co przytrafiło się mojej znajomej.
Mam na imię Weronika. Czekałam na przystanku na autobus, a kiedy w końcu wsiadłam, zauważyłam identyfikator kierowcy. Było na nim wypisane jego pełne nazwisko – i coś mi się przypomniało.
Nagle ujrzałam w myślach wysokiego, przystojnego chłopaka z czarnymi włosami, w którym byłam zadurzona w liceum… jakieś 35 lat temu.
Przez chwilę przyszło mi do głowy:
„Czy to możliwe, że to on? Ten chłopak, o którym marzyłam?”
Ale gdy przyjrzałam się kierowcy, od razu odrzuciłam tę myśl.
Był łysy, siwiejący, pomarszczony, z lekko zaokrąglonym brzuchem – wyglądał na znacznie starszego!
Mimo to nie wytrzymałam i zapytałam:
— Przepraszam, czy chodził pan do Liceum nr 12?
— Tak, oczywiście! — odpowiedział z uśmiechem.
— A w którym roku pan skończył?
— W 1982… Dlaczego pani pyta?
Więc wygarnęłam:
— Bo byliśmy w tej samej klasie!
Przez chwilę wpatrywał się we mnie uważnie…
A potem…
TEN CZŁOWIEK…
ŁYSY,
SIWY,
ZMARSZCZONY,
Z LEKKĄ OPONKĄ,
ZAPADNIĘTYMI OCZAMI I POWOLNYM KROKIEM…
SPOJRZAŁ NA MNIE I ZAPYTAŁ:
— A pani którego przedmiotu uczyła, proszę pani?
😑
Od tamtego dnia nie oceniam ludzi po wyglądzie.
Ale przyznaję… następnym razem staranniej dobierałam stroje, wychodząc z domu! 😉
I co, nie jest to trochę bolesne? 😆
Morał? Czas płynie dla każdego tak samo – nie warto się oszukiwać, ale też nie ma sensu przejmować się drobiazgami. Ważne, by śmiać się z siebie i cieszyć każdym dniem.
