Cztery dni u teściowej. Błąd, którego nigdy więcej nie popełnię
Popełniłam największą głupotę w swoim życiu — zostawiłam naszego półtorarocznego synka pod opieką teściowej na zaledwie cztery dni. Myślałam, że wszystko przewidziałam: napisałam szczegółową instrukcję — aż cztery strony A4, gdzie punkt po punkcie opisałam każdy aspekt opieki nad dzieckiem w warunkach domowych. Było tam dosłownie wszystko — od przepisów na kaszki i kompoty po zasady ubierania, spacerów, higieny i oczywiście snu. Nawet zaznaczyłam, jakich produktów absolutnie nie wolno dać dziecku, nawet jeśli wpatruje się w talerz z błagalnym spojrzeniem. Osobno opisałam, jakie słowa już zna, co lubi pokazywać na obrazkach, jak udaje kotka i pieska. Śmiejecie się? Myślicie, że przesadzam? Być może. Ale moja teściowa to niezła sztuka i byłam przygotowana na wiele. Tylko, jak się okazało, nie na wszystko.
Boże, tworząc w niej instynkty macierzyńskie, najwyraźniej pomieszał niepokój z obojętnością, doprawił hojną porcją chaosu i przykrył to zdaniem: „Przywieźcie, będzie nam bardzo miło!” No i przywieźliśmy. Oddaliśmy dziecko, wręczyliśmy instrukcję. A dalej, najwidoczniej, sprawy potoczyły się tak: otworzyli moją instrukcję — i zamknęli. Teściowa machnęła ręką: „My swoich czworo wychowaliśmy bez żadnych papierów, i nic!” — i popadła w rodzime zawiłości babcinej logiki.
Syn błąkał się po mieszkaniu jak popadnie, a ona chodziła za nim krok w krok z mantrą: „Oj, zaraz upadnie! Oj, uderzy się! Oj, zamknijcie balkon, bo wyleci! Przestawcie to — tu jest ostro!” Małemu dawano do jedzenia wszystko, co sami jedli. Śniadanie, obiad i kolacja — jedno i to samo. A do tego jedzenie podawano nie według godzin, lecz według zasady: „Lepiej niech je, niż śpi. Jedz, kochanie, odpoczynek będzie później!”
Dziecko w ogóle nie spało w dzień. Bo po co? Zamiast tego miał maraton bajek — do późnego wieczora. A ustalony przeze mnie z taką dokładnością harmonogram przesunął się o dwie godziny do przodu. Teraz codziennie zamieniam się w animatora, prowadząc trzygodzinne „show-programy”, by jakoś ułożyć go do snu bez histerii. Jeśli ktoś potrzebuje prowadzącej na przyjęcie dla dzieci — zgłaszajcie się, doświadczenie już mam.
Wniosek jest prosty i tragiczny: teściowa to istota z wrodzoną przebiegłością. Nigdy nie powie „nie”, ale zawsze zrobi po swojemu. Dziecko zamiast snu dostaje kolejną porcję makaronu, zamiast harmonogramu — chaos, a zamiast spokoju — babcine „oj” i „ach” na każdym kroku. „Lepiej niech zje, biedaczek!” — i znów wpychają w niego wszystko jak leci.
Wiecie, teraz dla mnie to jak klątwa: NIGDY więcej nie zostawię dziecka z teściową! Ani na godzinę, ani na dzień, a tym bardziej na cztery. Możecie mnie nazywać panikarą, nadmiernie odpowiedzialną matką czy po prostu złośliwą, ale moje dziecko to nie królik doświadczalny dla babcinych eksperymentów. To mały człowiek, który potrzebuje porządku, uwagi i miłości, a nie ciągłego przekarmiania i „bajek do północy”.
A jak u was? Często powierzacie swoje dzieci teściowej? Szanuje wasze życzenia, czy działa według zasady „ja wiem lepiej”?
