Czterdzieści lat mieszkamy pod jednym dachem, a ty, mając sześćdziesiąt trzy lata, nagle postanowiłeś odmienić swoje życie?
Helena siedziała w swoim ulubionym fotelu, patrząc przez okno na płynącą ulicą Wisłę. Próbowała zapomnieć o wydarzeniach tego dziwnego dnia jeszcze kilka godzin wcześniej nerwowo szykowała kolację i oczekiwała powrotu Andrzeja z połowu ryb. Przybył nie z węgorzem w torbie, a z wiadomością długo trzymaną w duszy, której bał się wyznać.
Chcę się rozwieść, proszę cię o wyrozumiałość powiedział Andrzej niespodziewanie, patrząc gdzieś w dal. Dzieci są już dorosłe, wszystko zrozumieją. Wnuki zajęte własnym życiem, a my możemy po prostu, bez awantur postawić kropkę.
Czterdzieści lat pod jednym dachem, a ty… w wieku sześćdziesięciu trzech lat? pytała Helena, niepojmiejąc. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Ty zostajesz w naszej miejskiej kamienicy, ja przeprowadzę się na działkę wyraźnie wszystko już przemyślał Andrzej. Nie mamy nic do podziału, potem cały majątek i tak trafi do Jagody i Elżbiety.
Jak ona się nazywa? zapytała Helena półgłosem, jakby już pogodzona z losem.
Andrzej zarumienił się, począł nerwowo zbierać rzeczy, jakby udając, że nie słyszał pytania. Helena nie miała wątpliwości, że istnieje rywalka. Kiedyś, gdy była młoda, nie znała takich problemów, nie wyobrażała sobie, że zostanie sama, a jej mąż pójdzie do innej kobiety na starość.
Może wszystko jeszcze się ułoży pocieszały Helenę córki. Nie warto przejmować się zachowaniem taty.
Nic już nie będzie wzdychała Helena. Tylko nie ma sensu zmieniać, dożyję już w tym domu, będę cieszyć się waszym szczęściem.
Jagoda i Elżbieta pojechały na działkę, by odbyć poważną rozmowę z ojcem. Po powrocie były zupełnie rozbite, lecz niechętne mówić matce prawdę. Zmieniał się tylko ton przekonywały, że samotność wcale może nie być taka zła, nie trzeba się już troszczyć o innych. Helena wszystko zrozumiała, ale nie zadawała pytań, próbując po prostu dalej egzystować w świecie, gdzie wszyscy sąsiedzi i krewni sypali ciekawskie pytania niczym makiem.
Tyle lat razem, a teraz, na starość, mąż uciekł do innej komentowały sąsiadki, niezbyt delikatne. Młodsza od ciebie czy bogatsza?
Helena nie wiedziała, co odpowiadać. Często myślała już o rywalce, chciała ją zobaczyć. Z tej ciekawości sama pojechała do Andrzeja na działkę, niby po słoiki z letnimi ogórkami. Nie uprzedziła, chcąc na pewno spotkać rozbójniczkę i rzeczywiście, trafiła na nią.
Andrzeju, nie powiedziałeś, że twoja była będzie tu przyjeżdżać narzekała pani o przesadnie krzykliwym makijażu. Myślałam, że wszystkie sprawy są załatwione, i nie ma tu czego szukać.
Naprawdę mnie wymieniłeś na to? spytała Helena, patrząc z ukosa na bezczelną osobę.
Będziesz tu stać i pozwalać jej mnie obrażać? grzmiała dama. Mam tylko kilka lat mniej od was, a wyglądam sto razy lepiej!
Jeśli komuś się wydaje, że w tym wieku kolorowy wygląd to najważniejsza wartość… mruknęła Helena, patrząc na speszonego Andrzeja.
Całą drogę na przystanek słyszała krzyki tej malowanej starzejącej się Barbary i starała się nie płakać. Dopiero w domu pozwoliła sobie na łzy i zadzwoniła do siostry, prosząc o odwiedziny.
Daj spokój parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówiłaś, Andrzejowa nie jest ładna i chyba niezbyt bystra.
Może ona i ma rację, a ja wyglądam, jak babcia rozważała Helena.
Świetnie się prezentujesz jak na swój wiek mówiła szczerze Nina. Tylko uważam za głupotę nosić leopardowe legginsy lub miniówki na siódmym dziesiątku. Kobieta może być piękna w każdym wieku, jeśli potrafi odpowiednio się zaprezentować.
Helena patrzyła w lustro i musiała przyznać siostrze rację. Była w dobrej formie, nie narzekała na zdrowie, ubierała się dobrze, córki regularnie obdarowywały ją kosmetykami. Nigdy nie była krzykliwa nie chciała przypominać papugi, dlatego nigdy nie wyobrażała sobie, że mogłaby zachowywać się jak nowa rywalka.
Dobrze, kontynuowała Nina. Skoro jesteś teraz wolną kobietą, możesz żyć z radością. Córki samodzielne, możliwości rozwoju, odpoczynku pełno, więc nie pozwolę ci się poddać!
Nina dotrzymała słowa i zaczęła zabierać Helenę do teatru, na spacery, na koncerty. Wkrótce zebrała się grupa znajomych, wszyscy w podobnym wieku. Nawet trafił się jeden pan, który okazywał Helenie zainteresowanie, lecz ona uprzejmie odmówiła spotkań.
Słyszałem, że teraz biegasz po teatrach, masz nowych znajomych, może jeszcze wyjdziesz za mąż? rzucił Andrzej podczas przypadkowego spotkania w sklepie spożywczym.
Ty aż tak daleko przyjechałeś po zakupy? Nie masz bliżej, przy działce? Czy twoja nowa nie lubi gotować? pytała Helena.
Po prostu zawsze robiłem tu zakupy, przywykłem, a w naszym wieku trudno zmienić przyzwyczajenia mruczał Andrzej.
Helena nie rozwijała tematu, pod pretekstem zajęć wróciła do mieszkania. Andrzeja ogarnęła dziwna ochota, żeby ją dogonić i wyznać, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był przy żonie i dzieciach, potem przeniosła go w wir ekscentryczna Bożena.
Na początku życie z nią wydawało się szalone i zabawne, później okazało się, że Bożena nie lubi zajmować się domem, woli plotkować, kręcić się wokół mężczyzn i spędzać czas na głośnych biesiadach.
Coraz częściej Andrzej pragnął wrócić do domu, a po spotkaniu z Heleną jeszcze bardziej. Nie urządzała scen, nie narzekała, po prostu starała się żyć godnie i spokojnie. Mężczyzna nie spodziewał się, jak będzie mu brakowało spokoju i ciepła, które dodawała tylko Helena.
Znowu kupiłeś morele, a prosiłam o śliwki złościła się Bożena, sprawdzając zakupy. O ser nie tej tłustości i zapomniałeś o majonezie.
To wcześniej Helena kupowała, albo kupowaliśmy razem. A ty wszystko próbujesz zwalić na mnie mówił Andrzej.
Dosyć z tym porównywaniem mnie z twoją byłą repetywała Bożena. Powiedz jeszcze, że żałujesz, że dla mnie ją zostawiłeś.
Faktycznie żałował, ale wiedział, że nie ma sensu o tym mówić. Helena nic nie robiła z premedytacją, nie planowała zemsty, po prostu była sobą, a Andrzej rozpaczliwie tęsknił za jej wybaczeniem.
Jednocześnie wiedział, że już nigdy nie odzyska jej zaufania. Parę razy chciał zadzwonić, a po kolejnej awanturze pierwszy raz odważył się podejść pod drzwi dawnego mieszkania.
Masz coś do zabrania? zapytała Helena przez uchylone drzwi.
Chciałbym porozmawiać… masz chwilę? mamrotał Andrzej, czując unoszący się zapach ukochanego śliwkowego placka.
Nie mam czasu, ani ochoty odpowiedziała spokojnie. Zabierz, co chcesz, bo czekam na gości.
Nie było już rzeczy do zabrania. Chciał powiedzieć wiele, lecz słowa nie przychodziły. Wrócił do drewnianego domu, gotował sobie kolację, bo Bożena bawiła się znów na wsi. Powróciła w doskonałym humorze i Andrzej podjął ostateczną decyzję: dał jej czas na spakowanie.
Po kolejnej sprzeczce miał ochotę zadzwonić do Heleny i wszystko opowiedzieć, potem jednak zrezygnował. Doskonale znał swoją byłą żonę, wiedział, że liczyć na jej przebaczenie to czysta mrzonka.
Może, kiedyś, z czasem, mógłby przyjść i wyznać skruchę, porozmawiać musiał to zrobić, by zaznać spokoju. Liczył na wybaczenie, nie na powrót do siebie, bo wiedział, że Helena nie zapomni zdrady. Gdy zaczynał romans z Bożeną, był tego świadomy.
Teraz on żył na działce za Krakowem, a Helena w mieszkaniu, otoczona rodziną, teatrami, i śmiechem wnuków. Dawny mąż nie miał już miejsca w tym życiu.
Ogłoszenie o likwidacji pasożytów i usuwaniu brodawek wyświetliło się na ścianie, jak niepokojąca reklama w surrealistycznym śnie, lecz Helena już tylko się uśmiechnęła. Dzień odchodził, jak pociąg na stacji, a jej nowe życie płynęło dalej, przez mglistą Warszawę i zadumane aleje.
