W małej wiosce na Podlasiu, gdzie zimowe wiatry wyją wokół starych drewnianych domów, Halina z mężem daremnie czekali na przyjazd syna. Ich nadzieje rozpadały się, a serce ściskało się z goryczy i bólu.
— Chyba nie przyjedzie — westchnęła Halina, patrząc na męża, Andrzeja. — Już się przyzwyczailiśmy. Nawet się nie złoszczemy.
— Co się stało? Znowu synowa nie puściła? — zmarszczył brwi Andrzej. — Nigdy z nią nie dogadywaliście się.
— Może i tak — odparła Halina, jego głos drżał od tłumionych emocji. — Ale Krzysiek nigdy nam niczego takiego nie mówił. Kiedyś przyjeżdżał częściej, a teraz… Jego żona zawsze ma asa w rękawie. Wygląda na to, że będziemy musieli wynająć ludzi do naprawy dachu. Syn nie może wygospodarować dla nas ani dnia.
Halina opowiadała o swoim 40-letnim synu Krzysztofie z goryczą. Dwanaście lat temu wyjechał do miasta, zostawiając rodzinną wieś za sobą. Krzysiek jest mechanikiem samochodowym, kiedyś wszystko robił sam, lecz teraz tylko zarządza. W mieście ożenił się z Agnieszką i kupił mieszkanie.
— Sam robił remont — wspominała Halina. — A Agnieszka tylko dyrygowała. Pobrali się późno, ona była już po trzydziestce. Nigdy nie była zamężna i rozumiem dlaczego — z takim charakterem nie każdy by dał radę. Od początku się nie polubiliśmy.
— Nic dziwnego, że tak długo była sama — dodał Andrzej. — Pamiętam, jak próbowałaś z nią rozmawiać. To była masakra. Co on w niej znalazł?
Agnieszka prawie nie utrzymywała kontaktu z rodzicami męża. Tylko raz w roku pozwalała Krzysztofowi do nich przyjechać. Tym razem obiecał Halinie, że weźmie w maju urlop, by naprawić przeciekający dach w ich domu. Ale, jak się okazało, Agnieszka miała inne plany, które przekreśliły wszelkie nadzieje.
— Agnieszka spodziewa się dziecka — powiedziała Halina ze smutkiem. — Zabroniła Krzysiowi zostawić ją samą. Choć to dorosła kobieta, pracuje jako pielęgniarka — co jej się może stać? Już dwa tygodnie przed urlopem zaczęła go męczyć, mimo że bilety były kupione.
— Dlaczego tak robi? — spytał Andrzej, choć znał odpowiedź.
— Najpierw mówiła, że boi się zostać sama, a potem… — Halina zamilkła, jej oczy wypełniły się łzami.
— Co „potem”? Czy ona go prowadzi na smyczy? Ma przecież rodziców, którzy stoją za nią murem! — oburzył się Andrzej.
— Myślę, że to oni ją podpuszczają — kontynuowała Halina. — Powiedzieli jej, że nie wolno puszczać męża samego. Mieli zięcia, który jeździł do rodziców, a potem się rozwiódł. Teraz ich młodsza córka mieszka z nimi. Więc podpowiadają Agnieszce, że Krzyś jest taki sam.
— Nie można wszystkich wrzucać do jednego worka! — wybuchnął Andrzej. — Krzysiek nigdy nie dał powodów, by tak myśleć. I Agnieszka mogłaby z nim przyjechać. O co chodzi?
— Przyjechać? — gorzko zaśmiała się Halina. — Nigdy by się na to nie zgodziła. Wiesz, jak nas nienawidzi. Próbowałam z nią rozmawiać, ale to bez sensu.
Halina przypomniała sobie, jak Andrzej raz zadzwonił do Agnieszki, licząc, że załagodzi konflikt. Lecz rozmowa stała się katastrofą.
— Co powiedziała? — spytał, choć przeczuwał odpowiedź.
— Że wiecznie czegoś chcemy, że odrywamy Krzysia od rodziny — głos Haliny drżał z gniewu. — Że ma dość walki z nami. Mówi, że mąż powinien myśleć o żonie i dziecku, a nie o zachciankach rodziców. Jeśli bierze urlop, to ma być z rodziną. A jeszcze stwierdziła, że nasz dom jej nie jest potrzebny!
— To dopiero synowa! — Andrzej zacisnął pięści. — A Krzysiek?
— Tobie się tłumaczył, ale wiemy, że nie jego wina — westchnęła Halina. — Pewnie odłożył przyjazd, żeby jej nie denerwować. Boi się o dziecko, o nią.
Andrzej nie wytrzymał. Wściekły, zadzwonił do syna i wygarnął wszystko, co miał na sercu.
— Dość! — krzyczał do słuchawki. — Nie będę już na ciebie czekać! Wynajmę ekipę, a ty siedź pod pantoflem swojej żony!
Halina milczała, ale serce jej pękało. Rozumiała męża, ale słowa, że „żon może być wiele, a rodzice są jedni”, bolały jak nóż. Krzysiek był ich jedynym synem, dumą, a teraz między nimi wyrósł mur, postawiony przez synową. Agnieszka trzymała go krótko, a on, bojąc się jej histerii, słuchał.
Halina patrzyła na stary dach, który przeciekał przy każdej ulewie, i czuła, jak nadzieja ucieka wraz z wodą. Oni z Andrzejem całe życie pracowali, by dać synowi lepszy start, a teraz muszą zatrudniać obcych ludzi do naprawy domu. Obraza dławiła, lecz najgorsza była myśl, że syn oddala się coraz bardziej. Agnieszka jasno dała do zrozumienia: jej rodziną jest ona i dziecko, a rodzice Krzysia to tylko ciężar.
Halina nie wiedziała, jak odzyskać syna. Marzyła, by przyjechał, przytulił ją jak dawniej i razem naprawili dach, śmiejąc się ze starych wspomnień. Ale zamiast tego dostała chłodne milczenie i oskarżenia. Rodzina, którą budowała z miłością, pękała w szwach, a Halina bała się, że tej rany nigdy nie da się zagoić.
