Dzisiaj byłem świadkiem czegoś, co złamało mi serce. A wszystko zaczęło się od zwykłej rozmowy przez wideoczat.
„Ciebie to kto w ogóle potrzebuje, starucha? Tylko ciągniesz wszystkich w dół. śmierdzisz, zawalasz miejsce. Gdybym miała wybór, dawno bym cię… Ale muszę cię tolerować. Nienawidzę tego!”
Wanda o mało nie zakrztusiła się herbatą. Dopiero co rozmawiała z babcią, Wandą Kazimierówną, która na chwilę wyszła z pokoju.
„Zaraz wrócę, słoneczko” — powiedziała, wstając z ulubionego fotela z lekkim jękiem. Telefon leżał na stole, kamera włączona, mikrofon też. Wanda przeglądała coś na komputerze, gdy nagle… usłyszała ten głos. Dochodził z korytarza.
Pomyślała, że jej się zdawało. Ale gdy spojrzała na ekran telefonu, zobaczyła najpierw czyjeś ręce, potem bok, wreszcie twarz.
Ola. Żona jej brata. Tak, to był jej głos.
Kobieta podeszła do łóżka babci, uniosła poduszkę, potem materac, grzebiąc pod nim ręką.
„Siedzi tu, herbatkę sobie popija… Żeby już wreszcie kopnęła w kalendarz. Po co się męczyć? I tak z ciebie zero pożytku, tylko powietrze marnujesz i metry zajmujesz…” — mamrotała synowa.
Wanda zesztywniała. Przez kilka sekund zapomniała oddychać.
Ola wyszła, nie zauważając kamery. A po chwili wróciła babcia. Uśmiechnęła się, ale ten uśmiech nie sięgnął jej oczu.
„No to jestem. A właśnie, nie zapytałam — jak tam w pracy? Wszystko gra?” — spytała, jak gdyby nigdy nic.
Wanda skinęła głową. Wciąż próbowała strawić to, co usłyszała, choć cała krzyczała, by teraz, natychmiast, wyrzucić tę bezczelną dziewczynę za drzwi.
Wanda Kazimierówna zawsze wydawała się jej kobietą z żelaza. Nigdy nie podnosiła głosu, ale miała w sobie tę nauczycielską stanowczość, wykształconą przez czterdzieści lat pracy w szkole. Uczyła literatury, uczniowie ją uwielbiali — potrafiła nawet „Pana Tadeusza” opowiedzieć tak, że nikt nie zasnął.
Gdy umarł dziadek, babcia nie załamała się, ale jej dawniej idealna postura stała się lekko przygarbiona. Wychodziła rzadziej, częściej chorowała. Uśmiech już nie rozświetlał całej twarzy. A jednak trzymała się dzielnie — zawsze powtarzała, że każdy wiek ma swój urok.
Wanda kochała ją za to, że przy niej czuła się bezpieczna. Babcia potrafiła uporać się z każdym problemem. Gdy wujek potrzebował pieniędzy na studia, oddała mu swoją działkę. A Wandzie dała oszczędności na wkład własny do mieszkania.
Kiedy brat Wandy, Krzysiek, po ślubie narzekał na wysokie czynsze, babcia sama zaproponowała im pokój. „Mam trzypokojowe, miejsce jest, a przy okazji ktoś się mną zajmie — co jeśli ciśnienie podskoczy albo cukier zwariuje?”
„I tak sama się nudzę. A młodym pomoc się przyda” — mówiła z przekonaniem.
Od Krzysiaka wymagano opieki, a Wanda pomagała z zakupami, lekami i rachunkami. Zarabiała na tyle dobrze, by nie zostawiać babci samej. Czasem dawała gotówkę, czasem przelewy, a czasem — wiedząc, że babcia chomikuje „na czarną godzinę” — osobPo tym wszystkim Wanda odwiozła babcię na wieś, gdzie spokojnie dożyła swoich dni, otoczona wspomnieniami, kwiatami w ogrodzie i sąsiadami, którzy już nigdy nie pozwolili, by ktokolwiek skrzywdził tę niezwykłą kobietę.
