W małej wsi na Podlasiu, gdzie czas płynie wolno, a drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka musi całkowicie poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Lecz Helena, matka dwóch dorosłych córek, odrzuciła tę zasadę. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze wywróciła jej życie do góry nogami i wzbudziła gniew tych, którzy przywykli widzieć w niej tylko pokorną ofiarę.
Helena wyszła za mąż jako młoda dziewczyna, pełna nadziei. Urodziła dwie córki, Zofię i Jadwigę, lecz szczęście niedługo trwało. Mąż, okazało się, był nikczemnikiem — zniknął trzy lata po narodzinach młodszej, Jadwigi, zostawiając Helenę samą z dwójką malutkich dzieci. Wychowywać je w pojedynczkę było piekłem. Helena odmawiała sobie wszystkiego, harowała, by córki miały cokolwiek. Lecz niektórych problemów — jak własnego mieszkania — nie dała rady rozwiązać.
Rodzina tłoczyła się w maleńkim domku na skraju wsi, z ogródkiem, który ich żywił w trudnych czasach. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując mieszkania. Helena została sama. Gdy zdrowie jej zawiodło, wcześniej odeszła na emeryturę. Wtedy jej starsza siostra, Barbara, ciężko zachorowała. Helena, bez wahania, przeprowadziła się do niej — do obszernego mieszkania w centrum Warszawy. To, co tam zobaczyła, wstrząsnęło nią.
Barbara, wolna od rodzinnych obowiązków, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry, modne ubrania, nie martwiąc się o jutro. Nawet wobec siostry okazywała lekceważenie: «Jeśli nie będziesz się mną opiekować, Heluś, znajdę kogoś innego. Wtedy mieszkanie też nie będzie twoje». Helena była zszokowana jej egoizmem, lecz z czasem zaczęła rozumieć jej filozofię. Gdy siostra zmarła, zostawiając jej mieszkanie, Helena jakby się obudziła. Po raz pierwszy pomyślała: a gdyby tak żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, otoczona gwarem ulic i blaskiem świateł. Po raz pierwszy od dziesięcioleci poczuła, że żyje. Zaczęła chodzić na wystawy, spacerować po parkach, zapisała się nawet na kurs tańca. Lecz jej szczęście stało się solą w oku dla córek.
Zofia i Jadwiga przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad swoje. Zofia, która z mężem wzięła kredyt hipoteczny, liczyła, że Helena sprzeda odziedziczone mieszkanie i podzieli się pieniędzmi, by ulżyć im w długach. Jadwiga, spodziewająca się trzeciego dziecka i wynajmująca lokal, marzyła o kupnie małego mieszkania za te same środki. Córki już wszystko zaplanowały, nie pytając matki. Lecz Helena odmówiła sprzedaży. Postanowiła zostać w mieście i żyć tak, jak nigdy nie śmiała.
— Zmęczyłam się poświęcaniem — powiedziała córkom, gdy te przyjechały domagać się wyjaśnień. — Chcę choć teraz żyć dla siebie.
Córki wpadły w szał. Nazwały ją egoistką, zarzucając brak wdzięczności. «Całe życie byłaś dla nas, a teraz porzuciłaś nas dla swoich zachcianek!» — krzyczała Zofia. Jadwiga, ocierając łzy, dodała: «Jak możesz myśleć tylko o sobie, gdy moje dzieci nie mają swojego kąta?»
Helena milczała, lecz serce jej pękało. Wspominała, jak głodowała, by córki mogły iść do szkoły w nowych sukienkach, jak szyła nocami, by zarobić choć grosz. A teraz oskarżały ją o zdradę. Najgorsze było to, że córki nawet nie pomogły jej opiekować się Barbarą. Pojawiły się dopiero po śmierci ciotki, gdy zrobiło się głośno o spadku.
— Dlaczego zapomniałaś o nas i wnukach? Jak śmiesz bawić się w mieście? — rzuciła Zofia, zanim zatrzasnęła drzwi.
Jadwiga przestała dzwonić. Córki wykreśliły matkę ze swego życia, nazywając ją «samolubną». Helena została sama, lecz nie czuła żalu. Po raz pierwszy była wolna. SpacerowałaW końcu zrozumiała, że czasem trzeba zamknąć rozdział, by nowy mógł się zacząć.
