W małej wiosce na Podlasiu, gdzie czas płynie wolno, a stare drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka ma poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Ale Halina, matka dwóch dorosłych córek, odrzuciła tę zasadę. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze wywróciła jej życie do góry nogami i wywołała burzę oburzenia u tych, którzy przywykli widzieć w niej tylko poświęcającą się cień.
Halina wyszła za mąż młoda, pełna nadziei. Urodziła dwie córki, Bogusię i Kasię, ale szczęście nie trwało długo. Mąż, okazało się, że był draniem, zniknął trzy lata po narodzinach młodszej córki, Kasi, zostawiając Halinę samą z dwójką maluchów. Samotne wychowywanie dzieci było piekłem. Halina odmawiała sobie wszystkiego, harowała, żeby dziewczynki miały choć trochę. Ale niektórych problemów – jak własne mieszkanie – nie dało się rozwiązać.
Rodzina wegetowała w maleńkim domku na krańcach wsi, z ogródkiem, który ratował ich w najgorszych czasach. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując mieszkania. Halina została sama. Zdrowie zaczęło szwankować, więc poszła na emeryturę wcześniej niż planowała. Wtedy jej starsza siostra, Zofia, ciężko zachorowała. Halina bez wahania przeprowadziła się do niej do miasta, do przestronnego mieszkania w centrum. To, co zobaczyła, oszołomiło ją.
Zofia, bez rodziny na głowie, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry, modne ubrania, nie martwiąc się o jutro. Nawet do siostry odnosiła się z lekkim lekceważeniem: „Jak nie będziesz się mną opiekować, Halinko, znajdę kogoś innego. Wtedy i mieszkania nie dostaniesz.” Halina była zszokowana takim egoizmem, ale żyjąc z Zosią, zaczęła powoli rozumieć jej filozofię. Gdy siostra zmarła, zostawiając jej mieszkanie, Halina jakby się obudziła. Po raz pierwszy pomyślała: a może by tak żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, wśród ulicznego gwaru i kolorowych świateł. Po raz pierwszy od dziesięcioleci poczuła, że żyje. Chodziła na wystawy, spacery po parkach, nawet zapisała się na kurs tańca. Ale jej szczęście stało się solą w oku dla córek.
Bogusia i Kasia przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad swoje. Bogusia, która z mężem wzięła kredyt hipoteczny, liczyła, że Halina sprzeda odziedziczone mieszkanie i da jej część pieniędzy, żeby ulżyć z długami. Kasia, spodziewająca się trzeciego dziecka i wynajmująca mieszkanie, marzyła, żeby kupić małe lokum za te same pieniądze. Córki już wszystko zaplanowały, nawet nie pytając matki. Ale Halina odmówiła sprzedaży. Postanowiła zostać w mieście i żyć tak, jak nigdy nie śmiała marzyć.
— Mam dość poświęcania się — powiedziała córkom, gdy przyjechały domagać się wyjaśnień. — Chcę wreszcie żyć dla siebie.
Córki wpadły w furię. Nazwały ją egoistką, wyrzucały brak wdzięczności. „Całe życie byłaś dla nas, a teraz nas porzuciłaś dla swoich zachcianek!” — krzyczała Bogusia. Kasia, ocierając łzy, dodała: „Jak możesz myśleć tylko o sobie, kiedy ja mam dzieci, a my się tłoczymy w wynajętym mieszkaniu?”
Halina milczała, ale serce jej pękało. Przypominała sobie, jak głodowała, żeby córki mogły iść do szkoły w nowych sukienkach, jak szyła nocami, żeby dorobić grosz. A teraz oskarżały ją o zdradę. Najgorsze było to, że córki nawet nie pomogły jej opiekować się Zosią. Pojawiły się dopiero po śmierci cioci, gdy zwietrzyły spadek.
„Jak możesz zapomnieć o nas i wnukach? Jak śmiesz bawić się w mieście?” — rzuciła Bogusia, zanim wyszła, zatrzaskując drzwi.
Kasia przestała dzwonić. Córki wymazały matkę ze swojego życia, nazywając ją „samolubną”. Halina została sama, ale nie żałowała swojej decyzji. Po raz pierwszy czuła się wolna. Spacerowała nad Wisłą, piła kawę w przytulnych kawiarenkach, uśmiechała się do obcych. Jej oczy, dawno zgaszone ze zmęczenia, teraz znów błyszczały życiem.
Czy można ją winić? Oddała córkom wszystko, co miała, ale w końcu wybrała siebie. Córki, przyzwyczajone do jej poświęceń, nie potrafiły zaakceptować, że ma prawo do szczęścia. Kto tu jest egoistą – matka, która postanowiła żyć po swojemu, czy córki, żądające od niej kolejnych ofiar? Halina znała odpowiedź, ale to nie uśmierzało bólu rozstania z rodziną. Miała tylko nadzieję, że pewnego dnia córki zrozumieją: nawet matka ma prawo do własnego szczęścia.
