Oto adaptowana wersja opowiadania osadzona w polskiej kulturze, z surrealistycznym, onirycznym klimatem:
Córka zmarłego policjanta sama przyszła na aukcję owczarka niemieckiego szokujący powód!
Teren targów w powiecie Wierzbowa Dolina zawsze był głośny, lepki i trochę za duży dla tak cichej, drobnej dziewczynki jak Lilka Nowak. Letnie słońce wypalało żwir, zmieniając każdy podmuch powietrza w coś gęstego i jasnego. Karuzele huczały za mięsnymi stoiskami. Sprzedawcy wykrzykiwali oferty karmelowej waty i losów, a z głównego pawilonu dobiegał daleki dźwięk młotka. Tam, w centrum najważniejszego wydarzenia dnia, ośmioletnia Lilka nie wypowiedziała ani słowa od zeszłego listopada, od dnia, gdy na podwórku pojawili się dwaj mundurowi, a jej świat rozpadł się na tysiąc kawałków. Jej matki, oficera Hanny Nowak, nie było. Zginęła na służbie, pisały gazety, odeszła tak, że nie zostawiła miejsca na pytania ani nadzieję. Od tamtej pory głos Lilki ukrył się w zakamarku jej ciała, którego nawet ona nie potrafiła odnaleźć.
Ale tego ranka Lilka obudziła się przed świtem z bólem w piersi silniejszym niż zwykle. Natychmiast podeszła do zakurzonego słoika wypełnionego monetami, który trzymała w ukryciu. Dziesięciogroszówki na urodziny, czterozłotówki zarobione na lemoniadzie, srebrne monety, które matka podrzucała jej jako nagrody. Policzyla je dwa razy: pięćdziesiąt dwa złote i kilkanaście groszy. Schowała skarb do plecaka i czekała przy drzwiach.
Rachela, żona jej matki, próbowała ją od tego odwieźć: Och, Liluś, kochanie, nie musisz iść na tę aukcję mówiła, klęcząc przed nią z oczami, które kiedyś były tak jasne. Tam nie będzie tego, czego szukasz. Zróbmy sobie naleśniki, dobrze? Ale Lilka pokręciła głową, jej wzrok utkwiony był w obrączce Racheli, która lśniła w porannym świetle. Teraz złota obrączka wydawała się niepasująca, za duża na jej drżącym palcu. Niel, ojczym Lilki, stał z boku, bawiąc się telefonem i próbując nie wyglądać na nerwowego. Nie wiedział, jak jej pomóc po pogrzebie, chyba że powiedział coś w stylu: No dalej, Lilka, musisz iść dalej, inaczej nie będziesz mogła żyć. Czasem nienawidziła go za to. Innym razem nie miała nawet siły go nienawidzić. Pojechali w milczeniu, rozklekotany Subaru Racheli podskakiwał na wiejskiej drodze, każda wyrwa na asfalcie wstrząsała rękami Lilki. Gdy dotarli na parking, Rachela pochyliła się i szepnęła: Cokolwiek się stanie, kocham cię, dobrze? Lilka spojrzała na swoje kolana, a tylne drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Powietrze targowiska od razu ją uderzyło: zapach waty cukrowej, siana, potu i nagrzanego metalu.
W pawilonie ludzie tłoczyli się na drewnianych ławach wychodzących na małą scenę. Kilku mundurowych stało z przodu, wyraźnie zakłopotanych. Z boku stała jedyna metalowa klatka z ręcznie pisaną tabliczką: Aukcja psów służbowych wycofanych z użytku. I oto on: Burek, jedyna rzecz, która wciąż wydawała się Lilce prawdziwa w jej matce.
Nie wspomnienie, nie zdjęcie, ale Burek, którego pysk był już siwy od wieku, a oczy wciąż ciemne i przenikliwe. Siedział tak, jakby to miejsce należało do niego, ale jego ogon ledwo się poruszał. Jego wzrok przeszedł po tłumie, a potem instynktownie zatrzymał się na Lilce. Wzdłuż jej pleców przebiegł dreszcz. Od miesięcy Lilka czuła się żywa tylko nocą, gdy szeptała Burkowi przez płot starej komendy, po tym jak wszyscy odeszli. Powierzała mu rzeczy, których nie mogła powiedzieć nikomu innemu, sekrety, ból, który czuła, i to, jak bardzo pragnęła, żeby jej matka wróciła do domu. Burek nie odpowiadał, ale słuchał, i to wystarczyło.
Mężczyzna w pogniecionym niebieskim garniturze wykrzyknął zbyt radosnym głosem: Dziś wszyscy macie szansę stać się właścicielami kawałka historii Wierzbowej Doliny! Nasz własny Burek, który służył pięć lat w policji, przeszedł na emeryturę, odkąd odszedł od nas oficer Nowak. Szuka nowego domu. Dajmy mu trochę miłości, co? Lilka ścisnęła swój skarbczyk tak mocno, że szkło wbiło się w jej dłonie. Rachela delikatnie położyła rękę na jej ramieniu, ale Lilka się odsunęła. Rozejrzała się po tłumie: ciekawscy widzowie, może miejscowi, którzy pamiętali jej matkę, albo po prostu ludzie, którzy przyszli dla widowiska. Ale w pierwszym rzędzie zobaczyła dwóch mężczyzn, którzy nie pasowali do reszty. Jeden był wysoki, z siwymi włosami, w białej koszuli i z wilczym uśmiechem: Wiesław Górski, właściciel firmy ochroniarskiej Górski Security, nazwisko, które Lilka widziała na billboardach, zawsze z hasłem Bezpieczeństwo, któremu można zaufać. Drugi był bardziej szorstki, jego dżinsowa koszula była poplamiona, twarz spalona słońcem i poorana zmarszczkami: Gerard Gierek Banaś, rolnik z drugiego końca doliny. Patrzyli na Burka z tęsknotą, która ściskała Lilce żołądek. Starała się nie patrzeć na Wiesława, ale jego wzrok ciągle wracał do niej, zimny i ciekawski. Banaś przeciwnie, nie zwracał na nią szczególnej uwagi, ale po jego napiętej szczęce było widać, że zaciął zęby. Aukcja rozpoczęła się od anonsu: Zaczynamy od pięciuset złotych. Ktoś daje pięćset? Serce Lilki waliło. Pięćset złotych. Jej monety nagle wydawały się śmiesznie małe. Rachela stała za nią niezręcznie. Burek patrzył uważnie, gdy licytacja rosła. Mężczyzna w baseballówce krzyknął: Pięćset! Wiesław podniósł palec: Tysiąc. Banaś, bez wahania: Półtora tysiąca. Ceny rosły szybko, głosy stawały się głośniejsze, powietrze wypełniało się napięciem i oczekiwaniem. Lilka wysunęła się do przodu. Młotek aukcyjny kołysał się w dłoni licytatora. Ktoś jeszcze? Jej głos, tak długo milczący, uniósł się jak cień w gardle, ale zmusiła się, by mówić dalej, jej głos wci
