Trzymaj się, kochana! Teraz jesteś w innej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie przyszedłeś w odwiedziny.
Jakie zwyczaje, mamo? A tu wszyscy są szaleni! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to chyba oczywiste!
A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były miłe?
Chodzi! Chodzi! Co ty, nie dajesz spokoju! krzyczała Stasia Pietrzak, stojąc pośrodku kuchni, twarz jej była czerwona od gniewu, a oczy płonęły żarem. Jeśli mąż chodzi, to wina wina i wina Twoja. Czy mam ci jeszcze coś tłumaczyć?
Teściowa była w szałowym rozpaczu. Ryknęła na swoją synową Łucję, jakby straciła rozum. Wszystko dlatego, że Łucja podejrzewała jej syna, Borysa, o zdradę.
Łucja, młoda, delikatna dziewczyna z wielkimi, naiwnymi oczami, stała przy ścianie, próbując uspokoić rozwścieczoną kobietę.
Stasio, to przecież nielogiczne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła Łucja, ale Stasia zerwała ją ręką, jakby odganiała natrętną muchę.
To ty, rodzina? Czy twoje dziecko, które nie pozwala nam z dziadkiem przyjść? rzuciła z pogardą. Twoje wychowanie, nawiasem mówiąc!
Jakie wychowanie, Stasio? Janek ma dopiero rok. On jest jeszcze maleńki, cicho odpowiedziała Łucja.
Maleńki? zmarszczyła brwi Stasia. Wujek Jasiu ma mniejsze wnuki. Rączki mu w górę, a nie potrafi nawet wciągnąć powietrza, tak jak ten twój wymachała ręką w stronę pokoju dziecięcego.
Przecież to wasz wnuk, przyznała Łucja, choć głos jej drżał. Dzieci wyczuwają złe osoby. Może dlatego nie podchodzi do was.
To my jesteśmy źli? To już widać, co się stało! podniosła głos teściowa. A w kim ty, piękna nasza, mieszkasz za darmo? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!
Łucja już nie chciała dłużej sparaliżować się z tą skandaliczną teściową. Mówiła już tysiąc razy Borysowi, że chce mieszkać osobno od rodziców, ale Borys, rozpieszczony syn matki, nie widział w tym potrzeby.
Lubił żyć pod dachem rodziców. Czuł się tam jak w kołysce Matki Boskiej. Codziennie chodził do pracy, a wszystkie domowe sprawy załatwiali starsi pranie, sprzątanie, gotowanie. To nie życie, a bajka!
Jednak ze strony teściowej Eweli był to pełen program. Najpierw Łucja usiłowała nawiązać kontakt. Pomagała przy domu, wspierała we wszystkim, słuchała jej niekończących się narzekań na sąsiadów. Z czasem zrozumiała, że to daremny wysiłek.
Jakkolwiek dobra i pożyteczna chciała być Łucja, nie potrafiła ukrywać nienawiści.
Przyniosłaś do domu tę nędzną, jakby nie było normalnych dziewczyn opowiadała Stasia Pietrzak sąsiadce, gdy Łucja zbierała rozsypane przez Borysa zabawki przy rogu. Aż do drugiej wsi po nią jechała! Gdybyśmy mieli lepsze babcie, które są pracowite i mądre!
Nie mów! podkreśliła sąsiadka, miejscowa plotkarz, babcia Mania, już wypraliśmy wszystkie plotki w wiosce.
Rozumiem, że nie potrafisz nic zrobić. A ty, Pietrzak, sama przyznałaś, że ręce nie są z tego miejsca. Nie da się naprawić.
Nie wiesz, jak bardzo! Nie można jej nic powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A dziecko, co ma? Nie takie
Natomiast wnuk Jasia zupełnie inna sprawa. Spokojny, rozgarnięty chłopiec. Ten ciągle się wzburza, marudzi. Geny chyba nie dopasowane.
Kiedy życie stało się nie do zniesienia, Łucja dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, narzekała, płakała, a matka odpowiadała:
Trzymaj się, córeczko! Jesteś teraz w innej rodzinie i musisz respektować ich zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie przybyłaś w gość.
Jakie zwyczaje, mamo? A tu wszyscy są szaleni! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste!
Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe mogą być dobre? Wszystkie przeszłyśmy to, i ty też musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Trzymaj się.
Łucja, wiedząc, że nie da się już ugodzić nieufnej matki, zagroziła, że zadzwoni i poskarży się ojcu.
Zadzwoń po tatę! przeraziła się matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w bok i w końcu go włożą za kratki!
Łucja rozumiała to. Wiedziała, że ojciec bardzo kocha swoją jedyną córkę. Otrzymał warunkowy termin za bójkę, którą wymyślił, kiedy ktoś znieważił Łucję w lokalnym sklepie.
Wiedziała też, że ojciec nie zostanie milczący, gdy dowie się, jak jej rodzinny dom jej dokucza. Był człowiekiem o gorącym temperamencie.
Dobrze, nie powiem ojcu przyznała Łucja. Ale jeśli będą tak dalej, jeśli teściowa tak się zachowuje nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, próbując ją uspokoić. Za kilka tygodni o tym nie pomyślisz.
Łucja chciała o tym nie pamiętać, ale relacje z teściową nie polepszały się. Stasia Pietrzak zdawała się coraz bardziej nienawidzić synową, jakby Łucja była przyczyną wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Jan Stefan, zmęczony życiem, nie wytrzymał.
Po co ciągle krzyczysz na tę dziewczynę? rzekł pewnego poranka, gdy kłótnia osiągnęła szczyt. Niech odejdzie od nas! Niech zrobi to, co powinien!
Ja jej pójdę! wybuchła Stasia Pietrzak, rzucając całą swoją złość na męża. Złożę pozew, zwrócę każdą złotówkę, którą nam wciągnęli przez te lata! I zabiorę jej dziecko, żeby nie rosło w takiej nikczemnej rodzinie!
Łucja rozumiała, że teściowa gada bzdury, ale i tak bała się. Przecież wciąż kochała swojego męża Borysa.
Plotki o tym, że Borys potajemnie spotyka się ze swoją byłą Oksaną, były jedynie wiejską paplaniną, podnoszoną przez babcie takie jak Stasia.
Nie wiadomo, ile jeszcze trwałyby te drwinące ataki teściowej, gdyby nie jej długie języki. Pewnego razu, po kolejnej zwycięstwie nad synową, ostrożnie wpadła w słodki ton, opowiadając o swoich bohaterskich wyczynach najbliższej przyjaciółce, babci Mani.
Jak zwykle dodała coś nowego, przyozdobiła, a potem opowiedziała kolejnemu przyjacielowi, a potem mężowi I tak historia o głupiej synowej i surowej teściowej, z wiejskimi domysłami, dotarła do ojca Łucji.
Ojciec Łucji, surowy mężczyzna, prawie dwa metry wzrostu, z szerokimi ramionami, nie zamierzał czekać. Wziął topór, którym właśnie rąbał drewno, nie zrzucając roboczej kurtki, wskoczył na swój stary motor Ural i, nie mówiąc ani słowa żonie, pojechał do sąsiedniej wsi wyzwolić córkę z upokarzającego niewoli.
W tym czasie w domu Pietrzak wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka na chwilę zostawiła małego Jasia na nowym, jaskrawo żółto-pomarańczowym kanapie, by iść po świeżą pieluszkę. Gdy wróciła, zobaczyła pod dzieckiem małą brązową plamę. W oczach teściowej ta plama rozrosła się do niewyobrażalnych rozmiarów, niczym czarna dziura gotowa pochłonąć całe mieszkanie.
Kobieta pofrunęła jak burza i natychmiast zaczęła wykrzykiwać na synową.
Popsułaś kanapę! Moja ulubiona! Wiesz, ile kosztowała? Ręce odrywają cię, a potem musisz je zszyć, żeby nie kręciło!
Naprawię wszystko, posprzątam próbowała uspokoić Stasia Łucja, drżąc rękami, chwytając ściereczkę.
Co będziesz sprzątać? To nowa kanapa! Skąd wiesz? Nigdy nie kupowałaś niczego za własny rachunek!
A wy, jak to robicie? nie wytrzymała Łucja i w tym momencie odważyła się przyciemnić teściową, że całe życie siedziała na karku męża.
Popatrzcie na nią! Nie ma odwagi, by obrażać teściową! oblicze Stasi Pietrzak przybrało czerwoną barwę.
Teraz wytrzyj tę plamę, a potem idźcie pod nasz dach z synem! Będziecie u nas mieszkać i obrzydzać, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!
Łucja, łzy spływające po policzkach, próbowała zetrzeć plamę. Brązowy ślad na jaskrawo żółto-pomarańczowej tapicerce nie chciał poddać się, jakby szydził z jej bezsilności. Mały Jaś, czując matczyną troskę, krzyczał na cały głos, jego płacz potęgował napięcie w domu.
Stasia Pietrzak stała nad głową Łucji, wlewając w nią kolejne wyzwiska. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawiła się obca postać. To był ojciec Łucji, Mikołaj. Stał tam jak pomnik, ręka mocno ściskała drewnianą rączkę topora.
W jednej chwili Stasia poczuła obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.
Doskonale wiedziała, jak porywający jest Mikołaj, i znała jego przeszłość, warunkowy termin. Strach przeniknął natychmiast pod skórę Stasi.
Zrozumiawszy, że słuchacz miał już dość, a sprawa nabiera powagi, Stasia próbowała zachować twarz i bronić swojej racji, choć głos jej drżał.
O, witaj, Mikołaju! A ja właśnie Łuczkę twoją wychowuję
Słyszałem, jak ją wychowujesz ryknął ojciec, wchodząc do pokoju w gołych butach.
Wysunął topór nad głową, zmuszając Stasię do zamrużenia i cofnięcia się. Zamiast ciosu położył topór na ramię i wyciągnął rękę w stronę córki.
Chodźmy, Łucjo, nie ma tu dla ciebie nic do roboty rzekł i poprowadził dziewczynę ku wyjściu.
Stój, szwagrze! powiedziała Stasia, odzyskując odrobinę równowagi, próbując odzyskać kontrolę. Co powiem swojemu synowi?
Niech przyjdzie do mnie sam, za żoną swoją. Porozmawiam z nim po męsku Mikołaj rzucił na nią krótki, lodowaty spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa.
Mikołaj zabrał córkę i małego Jasia. Borys długo wahał się, czy przyjechać po żonę i syna, obawiając się konfrontacji z teściem. W końcu zebrał się na odwagę.
Mikołaj rozmawiał długo z zięciem. Nie groził, nie krzyczał, ale jego spokojny, zdecydowany głos i topór leżący na stole nadawały słowom wagę.
Borys obiecał, że będą mieszkać oddzielnie, że matka nie będzie wtrącać się w ich sprawy i że będzie bronił żony i dziecka, nie dopuszczając do żadnych zniewag.
Kiedy Mikołaj mocno uścisnął Borysowi dłoń, zięć poczuł, że żarty z tym człowiekiem sąOd tego dnia spokój powrócił do domu, a Łucja i Borys wreszcie mogli żyć w miłości i szacunku.
