**Cienie w nadmorskim domu**
W nadmorskiej wiosce, gdzie słony wiatr hulał wąskimi uliczkami, Krystyna spędzała wieczór u swojej teściowej. Za oknem szumiały fale, a w domu unosił się zapach świeżo ugotowanego barszczu. Głęboką nocą ciszę przerwał dźwięk telefonu. Krystyna spojrzała na wyświetlacz – dzwoniła sąsiadka, Hanka.
– Krysta, przyjeżdżaj natychmiast! – głos Hanki drżał z emocji. – Ktoś właśnie wjechał na twoje podwórko! Wsiedli do domu!
– Co?! – krzyknęła Krystyna, serce waląc jak młotem. – Jaki samochód?
– Wielki, czarny terenówka! Dwoje ich, kobieta i mężczyzna. Ona blondynka, on z wąsem – wyrecytowała Hanka.
Nie tracąc czasu, Krystyna zamówiła taksówkę. Godzinę później wkładała klucz w zamek swojego domu, a w piersi narastał niepokój. Ostrożnie otworzyła drzwi i zamarła, nie wierząc własnym oczom.
—
– Bartek! – Krystyna wykręciła numer syna, głos jej drżał ze złości. – Co ty wyprawiasz za moimi plecami? Urządzasz imprezy w moim domu? Jak to „nie”? To kto się tu włóczy, jak mnie nie ma? Przecież masz klucze!
– Mamo, o co ci chodzi? – zdziwił się syn. – Nie byłem u ciebie od wieków, pracuję bez dni wolnych! Co się stało?
Krystyna opowiedziała o dziwnych rzeczach – przedmiotach nie na swoim miejscu, jedzeniu znikającym z lodówki.
– Przecież wiem, gdzie co leży! – oburzała się. – Wracam od babci, a tu wszystko poprzestawiane!
—
Krystyna Nowak od trzech lat mieszkała sama. Mąż, Marek, większość roku spędzał na zarobkach, pracując na spokojną emeryturę. Krystyna nie narzekała – ogród porzucili, zwierząt nie trzymali, zdecydowawszy, że na emeryturze wrócą do warzyw i kur.
Ostatnie miesiące spędzała między swoim domem a wsią, gdzie mieszkała teściowa, Wanda Kowalska. W wieku osiemdziesięciu siedmiu lat często chorowała, więc Krystyna spędzała u niej połowę miesiąca, pomagając w gospodarstwie.
Dziwne rzeczy zaczęły się niedawno. Pewnego razu, wracając od teściowej, Krystyna zauważyła, że w łazience wiszą cudze ręczniki – zamiast jej niebieskich, starannie złożonych, pojawiły się jaskrawozielone. Z lodówki zniknęły słoiki z bigosem, choć na pewno ich nie ruszała. W sypialni kołdra była pognieciona, jakby ktoś spał.
Najpierw pomyślała, że jej się wydaje. Może pomyliła? Może tych słoików wcale nie było, a ręczniki powiesiła sama? Ale ślady obcej obecności były zbyt wyraźne. Nic nie zginęło – ani pieniądze, ani biżuteria, ani sprzęt. Zamki całe, okna nietknięte.
Zrzuciła wszystko na zmęczenie, lecz wkrótce sytuacja się powtórzyła. Ręczniki znów się zmieniły, a z lodówki zniknęły przetwory. Krystyna postanowiła nie zgadywać i przed wyjazdem zrobiła zdjęcia telefonem. Wróciwszy tydzień później, porównała je z rzeczywistością – wątpliwości zniknęły: ktoś mieszkał w jej domu.
Krystyna pobiegła do Hanki. Ta, wysłuchawszy, wzruszyła ramionami:
– Nikogo nie widziałam, Krysta. U was płot wysoki, ledwo co widać. Co się stało?
– Rzeczy nie na miejscu! – wyznała Krystyna. – To ręczniki się zmieniają, to jedzenie ginie. Już nie wiem, co myśleć!
– Słuchaj, a może to Bartek? Ma przecież klucze. Może przychodzi z kimś? – zasugerowała Hanka.
Krystyna zamyśliła się. Syn z żoną Małgorzatą żyli zgodnie, ale może naprawdę przyprowadzał kogoś? Dla świętego spokoju zadzwoniła do Bartka.
– Mamo, serio? – oburzył się syn. – Jaką kochankę? Haruję po całych dniach, zapytaj Małgosi! Jak nie wierzysz, załóżmy alarm. Otworzysz drzwi – dzwonisz na numer, podajesz kod. Inaczej przyjedzie policja.
– Alarm? – machnęła ręką Krystyna. – Toż to nie bank! Straty – parę słoików bigosu. Dobrze, synku, pomyślę. Wybacz podejrzenia.
Po rozmowie z synem zadzwoniła do męża. Marek, wysłuchawszy, parsknął śmiechem:
– Krysta, ty zawsze coś pomylisz! Pamiętasz, jak spóźniłaś się na ślub, bo pomyliłaś godziny? Teraz też pewnie zapomniałaś, gdzie co położyłaś.
Krystyna trochę się uspokoiła. Rzeczywiście, na ślubie omal nie przepuściła ceremonii przez pomyłkę. Ale zdjęcia? Te nie kłamią!
—
Przed kolejną podróżą do teściowej zadzwoniła synowa, Małgorzata:
– Krystyno, co u was?
– Pakuję rzeczy – odparła. – Jutro jadę do teściowej, jeszcze do apteki, spraw do załatwienia bez liku!
– Na jak długo wyjeżdżacie? – spytała Małgorzata.
– Jak zwykle, dwa tygodnie. A wy co robicie?
– Ano nic, nakarmiłam dzieci, teraz prasuję. Zadzwońcie przed powrotem, dobrze? Chcę przywieźć wnuki, żeby się nie minąć.
Krystyna zgodziła się, lecz w sercu zrodziło się podejrzenie.
Przed wyjazdem poprosiła Hankę:
– Dopilnuj domu, dobrze? Jak coś zauważysz – światło nocą, obcy samochód – dzwoń! Wrócę taksówką.
– Jasne – skinęła Hanka.
—
Trzy dni później, późną nocą, Hanka zadzwoniła:
– Krysta, przyjeżdżaj! Ktoś wjechał na twoje podwórko! Czarna terenówka, dwoje ludzi – kobieta i mężczyzna. Ona blondynka, on z wąsem.
Krystynie krew ścięła się w żyłach. Wśród znajomych tylko jeden nosił wąs – ojciec Małgorzaty, Stanisław. A blondynka pasowała do opisu jej matki, Haliny.
Zamówiła taksówkę i godzinę później otwierała bramę. Na podjeździe stała znajoma terenówka szwagrów – poznała ją po numerze. Zerkając przez kuchenne okno, zobaczyła Halinę nakrywającą do stołu, wyjmującą z lodówki jej jedzenie, a Stanisława otwierającego butelkę wina z jej piwnicy.
Cicho weszła, zdjęła buty i stanęła w drzwiach kuchni.
– Dobry wieczór, mili goście –Krystyna spojrzała na nich zimno i powiedziała: „Rodzina to nie powód, by łamać czyjeś granice – teraz już wiem, że nawet najbliższym trzeba stawiać wyraźne warunki.”.
