W nadmorskiej wiosce, gdzie słony wiatr hulał wąskimi uliczkami, Jadwiga spędzała wieczór u swojej teściowej. Za oknem szumiały fale, a w domu unosił się zapach świeżo ugotowanego bigosu. Głęboką nocą ciszę przerwał dzwonek telefonu. Jadwiga spojrzała na ekran – dzwoniła sąsiadka Krystyna.
„Jadziu, natychmiast przyjeżdżaj!” – głos Krystyny drżał z emocji. „Do twojego domu właśnie ktoś przyjechał! Wjechali samochodem na podwórko, weszli do środka!”
„Co?! – Jadwiga aż sapnęła, serce waliło jak młot. – Jaki samochód?”
„Duży czarny terenowiec! Oni dwoje, mężczyzna i kobieta. Ona blondynka, a on z wąsami” – wyrecytowała Krystyna.
Jadwiga, nie tracąc czasu, zamówiła taksówkę. Po godzinie już wkładała klucz do zamka swojego domu, a w piersi narastał niepokój. Ostrożnie otworzyła drzwi, przekroczyła próg i zastygła, nie wierząc własnym oczom.
„Krzysiu” – Jadwiga wybrała numer syna, głos jej drżał ze złości. „Co ty, za moimi plecami urządzasz w domu imprezy? Jak to – nie? To kto tu wchodzi, kiedy mnie nie ma? Przecież ty masz klucze!”
„Mamo, o co ci chodzi? – zdziwił się syn. „Ja u ciebie nie byłem od wieków, pracuję bez dni wolnych! Co się stało?”
Jadwiga opowiedziała o dziwnych rzeczach: przedmioty nie na swoim miejscu, jedzenie znika z lodówki.
„Przecież wiem, gdzie co leży! – oburzała się. – Wracam od babci, a wszystko poprzestawiane!”
Jadwiga Nowak mieszkała sama od trzech lat. Mąż, Marian, większość roku spędzał na zarobkach, pracując dla spokojnej starości. Jadwiga nie narzekała: ogród porzucili, zwierząt nie trzymali, postanawiając, że na emeryturze wrócą do grządek i kur.
Ostatnie miesiące dzieliła między swój dom a wieś, gdzie mieszkała teściowa, Helena Szymańska. W swoich osiemdziesięciu siedmiu latach teściowa często chorowała, i Jadwiga spędzała u niej połowę miesiąca, pomagając w gospodarstwie.
Dziwne rzeczy zaczęły się niedawno. Wróciwszy pewnego razu od teściowej, Jadwiga zauważyła, że w łazience wiszą cudze ręczniki – zamiast jej niebieskich, starannie złożonych, pojawiły się jaskrawozielone. W lodówce zniknęły słoiki z gulaszem, choć była pewna, że ich nie ruszała. Na łóżku w sypialni kołdra była pognieciona, jakby ktoś spał.
Na początku Jadwiga pomyślała, że jej się wydaje. Może się pomyliła? Może tych słoików nie było, a ręczniki sama powiesiła? Ale ślady obcej obecności były zbyt wyraźne. Nic nie zginęło – ani pieniądze, ani biżuteria, ani sprzęt. Zamki całe, okna nie wybite.
Zrzuciła to na zmęczenie, ale wkrótce historia się powtórzyła. Ręczniki znów się zmieniły, a z lodówki zniknęły przetwory. Jadwiga postanowiła nie gdybać i przed wyjazdem do teściowej zrobiła telefonem kilka zdjęć. Wróciwszy po tygodniu, porównała fotografie z rzeczywistością – wątpliwości zniknęły: ktoś mieszkał w jej domu.
Jadwiga pobiegła do sąsiadki Krystyny. Ta, wysłuchawszy, zdziwiła się:
„Nikogo nie widziałam, Jadziu. U was wysoki płot, nic nie widać. Co się stało?”
„Rzeczy nie na miejscu! – wyznała Jadwiga. – To ręczniki się zmieniają, to jedzenie znika. Już nie wiem, co myśleć!”
„Słuchaj, a może to Krzyś? On ma przecież klucze. Może on z kimś tam chodzi?” – zasugerowała Krystyna.
Jadwiga zamyśliła się. Syn z żoną Danutą żyli zgodnie, ale może naprawdę przyprowadza kogoś, gdy jej nie ma? Dla świętego spokoju zadzwoniła do Krzysztofa.
„Mamo, ty na serio? – oburzył się syn. – Jaką kochankę? Ja haruję dniem i nocą, zapytaj Danki! Jeśli nie wierzysz, załóżmy alarm. Otworzy się drzwi – dzwoni na centralę, podaje kod. Inaczej przyjedzie policja.”
„Alarm? – machnęła ręką Jadwiga. – Toż to nie bank! Straty – parę słoików gulaszu. Dobrze, synku, pomyślę. Wybacz podejrzenia.”
Po rozmowie z synem zadzwoniła do męża. Marian, wysłuchawszy, roześmiał się:
„Jadziu, ty zawsze wszystko pomylisz! Pamiętasz, jak na wesele się spóźniłaś, godziny pomyliłaś? I teraz pewnie zapomniałaś, gdzie co zostawiłaś.”
Jadwiga trochę się uspokoiła. Rzeczywiście, na weselu o mało nie opóźniła uroczystości, myląc godziny. Ale zdjęcia? One nie kłamią!
Przed kolejnym wyjazdem do teściowej zadzwoniła synowa Danuta:
„Jadwigo Szymańska, jak tam?”
„Pakuję zakupy – odparła. – Jutro jadę do teściowej, jeszcze do apteki muszę, rzeczy spakować. Roboty po uszy!”
„A na długo wyjeżdżacie? – zainteresowała się Danuta.
„Jak zwykle, na dwa tygodnie. A wy co robicie?”
„Nic szczególnego, dzieci nakarmiłam, teraz prasować będę. Zadzwońcie, proszę, przed powrotJadwiga w końcu zrozumiała, że nawet najbliżsi czasem przekraczają granice, lecz prawdziwa rodzina zawsze znajduje sposób, by przeprosić i naprawić wyrządzone krzywdy.
