Jan rozchorował się. Przyjechał do babci do wsi Lipówka, gdzie powietrze przepełnione było zapachem ziół i wspomnieniami z dzieciństwa. Leżąc na starym łóżku, ze smutkiem spojrzał na babcię Mariannę Stanisławową.
„Dobrze, że cię mam, babciu” – szepnął cicho. „Sam jestem na tym świecie. Może nikomu nie jestem potrzebny?”
„Co ty mówisz, Janie, oszalałeś?!” – zawołała babcia, klasnąwszy w dłonie. „Taki przystojny mężczyzna – i niepotrzebny? Każda samotna kobieta uznałaby cię za dar losu! Leż, nie wstawaj, a ja pobiegnę do sąsiadki po lipowy miód…”
Marianna Stanisławowa pokiwała głową i wyszła. Jan zamknął oczy, pogrążając się w niespokojnym śnie. Nagle drzwi skrzypnęły, a lekkie kroki przerwały ciszę.
„Babciu, to ty?” – Jan otworzył oczy i gwałtownie usiadł na łóżku, nie wierząc własnym oczom.
Jan śpieszył się do babci do Lipówki. Ostatnie lata całkowicie poświęcił się opiece nad nią. Jego rodzice byli zajęci – ojciec wciąż pracował władczy zakładach, a matka całymi dniami znikała w swoim ogródku, pielęgnując kwiaty i warzywa. Do babci zaglądała najwyżej raz w miesiącu.
„Ja mam najwięcej wolnego” – uśmiechał się Jan. „Rodziny jeszcze nie założyłem, choć trzydzieści siedem lat już stuknęło. A wy to w podróżach, to władczy remontami się zajmujecie.”
„Babcia cię uwielbia” – odpowiadała matka. „Wie, że zawsze przywieziesz zakupy, pomożesz w gospodarstwie i spędzisz z nią weekend.”
„Tak, kocham ją” – wspominał Jan z ciepłem. „W dzieciństwie biegałem tu każde wakacje, a potem wojsko, praca, zarobki… Czas oddać dług.”
„Dług długiem, ale kiedy się ożenisz?” – nie dawała za wygraną matka. „Najwyższa pora, Janku, dzieci mieć, bo zostaniesz sam.”
Jan jechał polną drogą, w bagażniku kołysały się torby z zakupami. Myśli wracały do młodości, gdy w sąsiedniej wsi Brzezina zakochał się w dziewczynie – prostej, lecz takiej bliskiej. Kinga była cicha, miała wyraziste oczy, które zdradzały jej uczucia. Ich letnie randki były pełne namiętności i czułości.
„Szkoda, że to się skończyło” – westchnął Jan. „Poszedłem do wojska, a ona, jak się okazało, miała kogoś innego – tego, który wrócił z zarobków i urządził jej scenę na całą wieś. Ech, Kinga…”
Na poboczu zauważył dziewczynę, która łapała stopa. Jan zwolnił.
„Podwieziecie do Brzeziny?” – spytała, odgarniając ciemną grzywkę.
„Wsiadaj” – skinął głową.
W drodze Jan ukradkiem spoglądał na pasażerkę. Coś w jej rysach wydawało się znajome, niemal rodzinne.
„Miejscowa jesteś, czy w gościnie?” – zainteresował się.
„Do domu jadę” – odpowiedziała. „Zdałam egzaminy w szkole medycznej, teraz będę odpoczywać. Chociaż jakie tam lato na wsi – ciągła praca. Ale w domu jest dobrze, mama czeka.”
Uśmiechnęła się, a Jan zdrętwiał – ten uśmiech był identyczny jak u Kingi!
„Nie jesteś przypadkiem córką Kingi?” – zapytał ostrożnie.
„Jestem Kamila Nowak” – odparła. „Mama z domu Kinga Kowalczyk.”
„Ach, no tak” – Jan poczuł, jak serce zaczęło mu walić. „O twoją mamę pytałem.”
„Znaliście moją mamę?” – zdziwiła się.
„Widziałem ją kiedyś” – odpowiedział wymijająco, dostrzegając na jej policzku pieprzyk – taki sam jak jego.
„Ile masz lat, studentko?” – spytał, starając się brzmieć swobodnie.
„Za niedługo osiemnaście” – zaśmiała się. „Chociaż wyglądam młodziej.”
„To minie” – odparł Jan, zatrzymując samochód. „Pewnie podobna do mamy?”
„Raczej do ojca” – powiedziała poważnie, wysiadając. „Tylko jego los był smutny. Zmarł, gdy miałam dziesięć lat. Teraz jesteśmy z mamą we dwie. Szczęście szybko przemija…”
Pomachła ręką i poszła w stronę domu. Jan długo patrzył za nią, opierając się o kierownicę.
Babcia od razu zauważyła jego smutek.
„Co się stało, Janie? Nie zachorowałeś? Może herbaty z malinami?”
„Nie, babciu, wszystko w porządku. A gdzie nasz stary album ze zdjęciami?” – spytał nagle.
„W kredensie, na werandzie. A co takiego?”
„Zachciało mi się wspomnień” – odpowiedział.
Usiedli, przeglądając album. Babcia opowiadała o sąsiadach, przyjaciołach, rodzinie. Gdy Jan niechcący wspomniał o Kindze, Marianna Stanisławowa westchnęła.
„Po twoim wyjeździe szybko wyszła za mąż za swojego Józka. Kochał ją, a ty mało nie zrujnowałeś im wesela, przystojniaku” – uśmiechnęła się babcia. „Zawsze byłeś ulubieńcem dziewczyn. Kiedy w końcu się ożenisz?”
„A jej mąż, mówią, że umarł?” – ostrożnie spytał Jan.
„Dawno temu. Wielka strata…” – babcia spojrzała na niego uważnie i wyszła do kuchni.
Cały dzień Jan nie mógł znaleźć sobie miejsca. Dziewczyna, którą podwiózł, nie schodziła mu z myśli. Pieprzyk, uśmiech, wiek – wszystko pasowało. Czy mogła być jego córką? Serce ściskało się na myśl, że Kinga mogła ukryć prawdę. Winił siebie, że wtedy, w młodości, nie walczył o nią, tylko po prostu uciekł.
Następnego ranka, ledwo się obudziwszy, Jan wsiadł w samochód i pojechał do Brzeziny. Kinga rozwieszała pranie w podwórku. Zobaczywszy go, zastygła, po czym rzuciła miskę i pobiegła do domu.
„Kinga, wyjdź, musimy porozmawiać!” – krzyknął Jan, czując, jak drży mu głos.
Zatrzymała się na ganku, podeszła powoli do furtki i otworzyła ją.
„Chodźmy do sadu, żeby Kamila nie słyszała” – powiedziała cicho. „Po co przyszedłeś, Janie?”
„Jestem u babci, niedaleko…” – zaczął.
„Ciebie tyle lat nie było. Czego chcesz?” – jej oczy błyszczały od łez.
„Bardzo się na mnie wtedy obraziłaś?” – spytał. „Jestem winien. Nie powinienem był tak tego zostawić. Trzeba było”Teraz już wiem, że nigdy nie przestałem cię kochać, Kingo, i nie pozwolę, by nasza córka dorastała bez ojca.”
