Cień przeszłości nie daje nam oddychać
Jakże zmęczona jestem byłą żoną mojego męża! Nie zyskała nikogo po ich rozwodzie. Ledwo przekroczyła trzydziestkę, a zdaje się być opętana zemstą. Mają dwoje wspólnych dzieci i wykorzystuje je, by niszczyć nasze życie. Powtarza, że ukradłam jej rodzinę, i robi wszystko, by nas rozdzielić. Jak? Przez dzieci! Dzwoni do męża codziennie: „Dzieci płaczą, wołają tatę do domu!” Jej zazdrość zatruwa wszystko wokół.
Ale ja nie zabrałam Andrzeja z ich domu. Poznaliśmy się w Poznaniu, pracowaliśmy w tej samej firmie. Wiedziałam, że jest żonaty, i między nami nie było nic poza służbowymi rozmowami. Wtedy żyłam z chłopakiem, który wiecznie znikał w delegacjach. Pamiętam tę firmową imprezę, na którą przyszliśmy ze swoimi partnerami. Jego była, Kinga, zachowywała się obrzydliwie: upiła się, flirtowała z obcymi mężczyznami, urządzała sceny. Byłam w szoku.
Andrzej odszedł od niej niedługo potem. Ja również wtedy przewróciłam swoje życie do góry nogami: zerwałam z chłopakiem, zmieniłam pracę, dostałam awans. Andrzej, choć miał własne mieszkanie, tułał się po wynajmowanych, podczas gdy Kinga sądziła, że „pochodzi i wróci”. Ale nie wrócił. Zaczęliśmy się spotykać, a potem wzięliśmy ślub.
Minęły trzy lata od naszego ślubu, ale Kinga nie odpuszcza. Nie tylko sama nie może się pogodzić z rzeczywistością, ale też wciąga dzieci w swoje intrygi. Ich córka ma 9 lat, syn — 7. Już rozumieją, co się dzieje. Kiedyś córka wyznała Andrzejowi, że mama kazała jej płakać do telefonu i mówić, jak tęsknią za tatą.
Kinga upiera się, by spotkania z dziećmi odbywały się tylko w jej domu. Ani na dworze, ani u nas — pod żadnym pozorem. A sama zakłada prowokujące stroje, pręży się przed Andrzejem, maluje na ostro. Próbuje go odzyskać, ale na próżno. Andrzej opowiadał, jak „tęskniące” dzieci przy jego przyjściu natychmiast się rozbiegają: syn idzie grać na podwórko, córka zamyka się z telefonem. A Kinga tymczasem szuka pretekstu, by go zatrzymać: raz kran do naprawy, raz szafa do przesunięcia. DAle pewnej nocy, gdy śniłam, że idziemy z Andrzejem przez starą wierzbową aleję, a dzieci śmieją się, biegając wokół nas jak jasne płomyki, obudziłam się z przeświadczeniem, że prawdziwa rodzija to nie krew, tylko światło, które sami rozpalimy, nawet jeśli ktoś nieustannie próbuje je zdmuchnąć.
