Robiłam wyrzuty mężowi, że mieszka w moim mieszkaniu. W jeden weekend spakował się i odszedł.
Ostatnio wraz z rodziną byliśmy na Mazurach, gdzie usłyszeliśmy pewną interesującą opowieść. Dotyczy ona Marty, byłej żony Andrzeja. Ich małżeństwo trwało ponad dwadzieścia lat. Nie znam wszystkich szczegółów, znam tylko to, co opowiedzieli mi miejscowi.
Po ślubie rodzice Marty podarowali im mieszkanie w Olsztynie. Andrzej pracował wtedy w stolarni, Marta zaś była zatrudniona w urzędzie miasta. Zarobki mieli przyzwoite, na wszystko starczało. Andrzej był typem złotej rączki, sam urządzał ich nowe mieszkanie.
Mieli jedno dziecko syna, Szymona. Niestety, Szymon nie wyrósł na najłatwiejszego człowieka: był krnąbrny i zbyt pewny siebie. Marta zawsze go broniła i pozwalała na wszystko, a Andrzej próbował stawiać granice. Z tego powodu małżonkowie kłócili się niemal codziennie. Andrzej marzył, by jego syn stał się odpowiedzialnym i samodzielnym mężczyzną.
Gdy Szymon był mały, ojciec chciał nauczyć go pracowitości. Uważał, że każdy powinien umieć coś zrobić własnymi rękami i radzić sobie z codziennymi problemami, typu drobne naprawy w domu. Początkowo Szymon się tym interesował, ale szybko mu przeszło.
Marta z kolei powtarzała synowi, że nie musi się przemęczać, a fizyczna praca to nie jest coś dla niego. Zawsze dawała mu drogie prezenty. Z biegiem lat Szymon stał się leniwy i przyzwyczaił do wygód, a wszystko dostawał pod nos.
Te różnice w podejściu do wychowania mocno zaszkodziły relacji Marty i Andrzeja. Tymczasem Szymon skończył liceum i poszedł na studia na Uniwersytecie Warszawskim. Rodzice płacili mu za naukę, ale Szymonowi nie chciało się uczyć miał słabe wyniki.
Kogo my tu mamy? On nic nie robi, kompletnie nic mu się nie chce! Wszystko podane na tacy! Może mam mu jeszcze załatwić pracę? Lepiej, niech zostanie na twoim garnuszku, tak będzie prościej! pokrzykiwał Andrzej.
Dlaczego tylko ja? To przecież także twój syn.
Syn? On już prawie pełnoletni, za parę miesięcy kończy osiemnaście lat! Pozwól mu samemu przeżyć życie. Przestrzegałem cię, ale nigdy mnie nie słuchałaś. Ja bym z niego zrobił faceta. Ale nie pozwoliłaś mi. Więc kogo wychowałaś?
A czy tobie pasuje takie życie? Od lat mieszkasz w moim mieszkaniu! Swój własny dom do tej pory nie kupiłeś, bo ciężko ci się postarać. Niezła pensja, a ciągle masz pretensje! I takiej osobie mam pozwolić doradzać, jak wychowywać syna?
Tylko o to chodzi? Nigdy nie sądziłem, że kiedyś mi wypomnisz mieszkanie. Słuchaj, kochanie. Klucze do mieszkania dostaliśmy na ślub. Myślałem, że to nasz dom! Zrobiłem wszystko, żeby było nam dobrze. Nie każdy ma tak piękne miejsce do życia, a ty mi takie słowa? Tego się po tobie nie spodziewałem
Marta westchnęła ciężko i wyszła z pokoju. Po tej kłótni ich relacja jeszcze bardziej się ochłodziła. Szymon trzymał się matki i nie reagował, gdy ojciec prosił go o pomoc, ciągle wymyślał jakieś zajęcia na mieście. Andrzej zrozumiał, że nikt go już nie potrzebuje.
Pewnego weekendu spakował się i wyjechał. Okazało się, że przez lata odkładał pieniądze, by kupić mały domek nad jeziorem. Marzył o spokojnej starości u boku Marty, wśród natury. Andrzej zamieszkał w jednej z mazurskich wiosek. Remont domu zajął mu kilka miesięcy. Tam poznał nową kobietę, wdowę imieniem Zofia. Po dwóch latach zamieszkali razem.
A co robią Marta i Szymon? Ani razu nie odezwali się do Andrzeja, nawet nie zadzwonili. Tak właśnie bywa w życiu czasami dopiero, gdy kogoś zabraknie, uświadamiamy sobie, jak łatwo zburzyć coś, co budowaliśmy przez lata. To przypomina, że rodzina i wzajemny szacunek są warte więcej niż jakiekolwiek mieszkanie czy wygoda.
