No i gratuluję, Jadwiga Wiktorio! Teraz jesteś dyrektorem regionalnym. Krzesło jeszcze pachnie po poprzednim szefie, a ty już w nim wyglądasz, jakbyś je wykuwała. Szczerze mówiąc, cieszę się, że to właśnie ty dostałaś awans, a nie ten cwaniak z Moskwy.
Walentyna, szefowa działu kadr i jednocześnie stara przyjaciółka, z hukiem położyła na stole grubą teczkę i usiadła w fotelu dla gości. Świeciła się jakby sama właśnie dostała awans.
Jadwiga uśmiechnęła się, przecierając dłoń po gładkiej powierzchni dębowego biurka. Dziwnie było to uczucie. Przez piętnaście lat harowałam w tej firmie. Zaczynałam jako zwykła administratorka, znosiłam kaprysy klientów, siedziałam nocą przy raportach, poprawiałam cudze błędy. A teraz oddzielny gabinet z panoramą na miasto, służbowy samochód i pensja, o której wcześniej nie odważyłam się nawet pomyśleć głośno.
Dziękuję, Walentynko. Gdyby nie twoje wsparcie, kiedy trzema laty temu chciałam odejść, nic by się nie stało powiedziała.
Oj, daj spokój! odrzuciła Walentyna. Nie odszedłabyś. Masz stalowy charakter. Pamiętasz, w jakim byłeś stanie? Rozwód, depresja, Marek miał cię rozstroić, nerwy kręcił. A ty zaciśnęłaś zęby i wróciłaś do roboty. To nagroda za wytrwałość. A przy okazji, wiesz, kogo wczoraj widziałam w sklepie?
Jadwiga napina się. Imię byłego męża wciąż wywołuje zimny dreszcz, mimo że minęły trzy lata ciszy, spokoju i odbudowy pewności siebie, którą Marek systematycznie niszczył przez dziesięć lat małżeństwa.
Kogo? Naprawdę?
Samego Marka. Nie wygląda już jak dawny orzeł. Pamiętasz, jak się rozpuszczał? Jestem artystą, szukam siebie, a ty mnie nie cenisz. Teraz jego poszukiwania wiodły go do działu wyprzedaży. Zniszczony, w kurtce, którą kiedyś kupowaliśmy razem. Łapczywie sięga po najtańsze pierogi i piwo w promocji.
Może po prostu ma trudny okres wzruszyła ramieniem Jadwiga, choć w środku poczuła cichą satysfakcję.
Trudny? Zaczęło się, kiedy pomyślał, że jego młoda kochanka będzie go utrzymywać tak, jak ty pstryknęła Walentyna. Dość smutków, wieczorem świętujemy?
Oczywiście. Tylko jutro. Dziś chcę wrócić do domu, wziąć kąpiel i poczuć, że wreszcie jestem szefową.
Jadwiga nie kłamała. Wieczorem zaparkowała nowiutki crossover przy wejściu do budynku, który teraz uznawano za ekskluzywny. Mieszkanie wzięła pod kredyt rok temu, kiedy przychody pozwoliły ją spłacić i już prawie je spłaciła. Konsjerż skinął głową, otwierając drzwi.
Weszła na swój piętro, z zamiarem spokojnego wieczoru z książką, lecz gdy wyszła z windy, zatrzymała się. Przed jej drzwiami stał mężczyzna, trzęsąc się, trzymając w rękach trójkątny bukiet z trzema lekko wiotcącymi różami w folii.
Serce zamarło. To był Marek.
Wyglądał starszy pierwsze, co rzuciło się w oczy. Worki pod oczami, siwe włosy, blask, którym kiedyś się chwalił, zniknął. Gdy zobaczył Jadwigę, roześmiał się nieszczerym, podstępnym uśmiechem.
Jadwiga! Hej! Zrobiłem niespodziankę. Dzwoniłem pod domofon, nikt nie otwierał, więc przeszłam przez sąsiadkę i wślizgnąłem się. Myślałem, poczekam.
Jadwiga podeszła do drzwi powoli, nie wyciągając kluczy. Chciała odwrócić się i wyjść, lecz ciekawość i nowo odzyskana pewność trzymały ją w miejscu.
Witaj, Marku. Co cię sprowadza? Nie widzieliśmy się trzy lata. A jak pamiętam, przy rozwodzie żądałeś, żebym zniknęła z twojego życia raz na zawsze, żeby nie psuć ci karmy swoimi zajawkami i przyziemnością.
Marek zaśmiał się nerwowo, grzeczo ugniatając folię z różami.
No cóż, kto o dawnych rzeczach nie wspomina Byłem wtedy pod wpływem emocji. Nie rozumiałem, co robię. Kryzys średniego wieku, wszystko poprzestawia. Jadź, ależ pięknie wyglądasz! Kwiatów ci nie brakuje. Ten garnitur drogi, co? Pasuje ci ten kolor.
Marek, przejdźmy do rzeczy. Po co przyszedłeś?
Może zaprosisz mnie do środka? Nie rozmawiamy przy schodach. Wciąż nie jesteśmy obcy. Dziesięć lat razem to nie przelew wody.
Jadwiga zawahała się chwilę. Wpuścić go do swojej idealnie odnowionej przystani, w której nie było miejsca na jego skarpetki i pretensje, nie chciała. Ale zostawienie go pod drzwiami na jutro byłoby głupie.
Wchodź, ale nie na długo. Mam plany.
Otworzyła drzwi, a Marek wszedł, rozglądając się po kątach.
Mieszkanie było dumą Jadwigi. Jasne barwy, designerskie meble, drogie obrazy. Brak szumu, jedynie przestrzeń i styl. Marek zdejmował buty, a ich brudne podeszwy odbijały się od jasnego dywanu, co wywołało jej brwiaki.
No i co to za pałacyk mruknął. Tu mieszkasz sama?
Sama.
Słyszałem, że w góry się wybrałaś. Podobno dyrektorem zostałaś? Powaga stanowisko. Pensja chyba kosmos?
Jadwiga przeszła do kuchni, nie zachęcając go za sobą, lecz on poszedł za nią. Usiadł przy stole, splecając dłonie na kamiennym blacie.
Skąd te informacje? Podsłuchujesz mnie?
Po co podsłuchiwać? Miasto mały, plotki roznoszą się szybko. Spotkałem wspólnych znajomych, opowiadali. Twoja Jadwiga to już ptak wysokiego lotu. Cieszę się za ciebie! Pamiętasz, że zawsze mówiłem, że masz potencjał?
Jadwiga prawie się udusiła od wody w szklance.
Mówiłeś? Przez dziesięć lat przekonywałeś mnie, że jestem szarą myszką, że moja kariera to tylko przekładanie papierów i że powinnam być wdzięczna, że taki jak ty mieszka przy mnie. Nazywałeś to biurowym niewolnictwem.
Motywowałem cię! odparł Marek. Przeciwnie, żebyś się wkurzyła i udowodniła, że potrafisz. Widzisz? Zadziałało! Trochę mnie też chwali.
Spojrzał na nią z wyczekiwaniem, licząc na podziękowania. Jadwiga patrzyła na niego, nie poznając człowieka, którego kiedyś kochała. Zamiast dumnie kroczącego mężczyzny stał przed nią zwykły nieudacznik, próbowający przyczepić się do jej sukcesu.
Herbata? zapytała chłodno.
Chętnie. Coś do jedzenia, jeśli masz. Jestem głodny jak wilk.
Gdzie pracujesz?
Tymczasowo w taksówce. Mój projekt z kryptowalutą, pamiętasz? Zatrzymał się. Partnerzy zdradzili. Szukam nowej drogi. A Nastka ta dziewczyna, z którą byłem, nie rozumiała mnie. Chciała tylko pieniędzy. A skąd je wziąć, kiedy startup nie lata?
Jadwiga położyła przed nim kubek i wazonik z ciastkami.
Czyli Nastka cię wyrzuciła?
Rozstaliśmy się zgodnie! wybuchnął Marek, po czym zbladł. No, tak Powiedziała, że jestem nieudacznikiem. Wyobraź sobie! Dwie uczelnie, a ja
Jego ręka wyciągnęła się, by położyć swoją dłoń na jej dłoni. Jadwiga odsunęła ją z obrzydzeniem.
Nie czekałam, Marek. Pracowałam. Gdy leżałeś na kanapie i szukałeś siebie, ja brałam dodatkowe zlecenia, uczyłam się angielskiego nocą i znosiłam twoje kpiny. Gdy dostałam pierwszy awans, wywołałeś awanturę, że poświęcam ci mało czasu. Potem spakowałeś rzeczy i odszedłeś do Nastki, bo była lekka i inspirująca.
Myliłem się, Irka! uderzył pięścią w stół, przerażony, że nie porysował go. Przyznaję, głupiłem. Młodość oślepiła, pasja. To wszystko tylko łuska. Zrozumiałem, że prawdziwa miłość była w nas. Myślałem o tobie trzy lata.
Naprawdę? uśmiechnęła się. Zwłaszcza kiedy wywiózłeś nasz samochód i zabrałeś ze mną cały sprzęt, w tym mój laptop z plikami?
Po co wspominasz? Nie miałem złych zamiarów. Potrzebowałem wtedy pieniędzy na start Jadwiga, zaczynamy od nowa? Jesteśmy idealną parą. Ty jesteś silna, ja będę cię nosił na rękach, będę gospodarzem, bo w domu potrzebny jest mężczyzna, by przytwierdzić półkę, naprawić kran.
Jadwiga widziała przed sobą nie żałującego męża, lecz rekinę wyczuwającą zapach pieniędzy. Przeszukał mieszkanie, ocenił remont, zobaczył nowy samochód, usłyszał o Twoim awansie i pomyślał: oto przystań, w której mogę się najedzić i odpocząć.
Chcesz wrócić? Do mnie?
Do nas! podkreślił z zapałem. Zostawiłem w aucie tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Myślałem, że jeśli mnie wybaczysz, od razu zostanę. Co dalej? Jesteśmy dorośli. Samotność to choroba, a kobieta nie powinna być sama. Trzeba mężczyzny w domu, półkę przykręcić, kran naprawić.
Jadwiga roześmiała się głośno, szczerze.
Półka? Mam aplikację Mąż na godzinę. Jeśli potrzebuję przytwierdzić półkę, przyjeżdża wykwalifikowany facet z narzędziami, wykona wszystko w dwadzieścia minut, posprząta i wyjedzie. Koszt tysiąc złotych. Nie muszę go karmić latami, prać mu skarpetki i słuchać wykładów o swojej nieuznanej genialności.
Marek wyciągnął twarz.
Stałaś się cyniczna. Pieniądze cię zepsuły. Ja proponuję rodzinę, ciepło, a ty mówisz mąż na godzinę.
Stałam się realistką. Nie dajesz mi rodziny, szukasz sponsora. Nastka cię wyrzuciła, nie masz gdzie mieszkać, brak kasy. A ja, szara myszka, właśnie zostaję dyrektorem. Bingo! Wrócisz, powiesz parę komplementów, podarujesz bukiet i znów usiądziesz mi na szyi.
To nieprawda! wykrzyknął, ale oczy błądziły. Kocham cię!
Wtedy w kieszeni zadzwonił telefon. Dzwonek był głośny i ostry. Marek spojrzał na ekran, zmarszczył brwi, ale odebrał.
Kto? zapytała Jadwiga.
Tylko w pracy.
Telefon zadzwonił ponownie.
Weź, pozwoliła. Może coś pilnego.
Marek niechętnie włączył głośnik.
Halo!
Ojcze! rozległ się głos byłej teściowej, Zofii. No więc? Jesteś u niej? Rozmawialiście? Czy zgodziła się? Mamy kredyt, kolekcjonerzy dzwonią, nie dają żyć. Daj jej pieniądze, pomóż byłemu mężowi! Ona cię przytuli, bo jest twoją teściową! Kochaj ją, baba na to ma słabość
Marek zbladł jak pomidor, próbował ściszyć dźwięk, lecz ręce nie słuchały.
Mamo, jestem zajęty, oddzwonię
Nie odzywaj się! Powiedz jej o kredycie! Że dłużą się pożyczki! Że potrzebuje pomocy! Powiedz, że kochasz, że kobiety na to łakną
Marek w końcu wyciszył połączenie. Cisza w kuchni była przerywana jedynie szumem lodówki. Spojrzał na Jadwigę jak nastolatka przyłapany na papierze.
Czy mam ją załagodzić, czyli wzbudzić litość? spytał.
To twoja matka Nie rozumie, po prostu się martwi. Mam długi. Wielkie. Nastka wzięliśmy kredyty na wyjazdy, na auto, które rozbiło się. Utknąłem w kropce, Jadwiga. Pomóż, proszę. Masz pieniądze, nie? Nie żałuj. Oddam ci kiedyś błagał.
Maska zakochanego rycerza spadła. Stał przed nią żebrak.
Wiesz, Jadwiga, trzy lata temu, gdy odchodziłeś, prosiłam, żebyś zostawił mi przynajmniej pralkę. Wtedy dopłaciłam ci leczenie zębów i nie miałam grosza. A ty powiedziałeś: Zarabiaj. Nic mi nie jesteś winien. Pamiętasz?
Pamiętam mruknął. Ale teraz sytuacja inna! Jesteś bogata!
Sytuacja jest taka sama. Nic ci nie jestem winien. Twoje kredyty to twoja odpowiedzialność za lekkość i inspirację. ProblemyJadwiga spojrzała na niego z zimnym spokojem, podniosła kielich szampana i powiedziała: Twoje kłopoty to już nie mój problem.
