Ola zmarszczyła brwi na wyświetlaczu telefonu. Wiadomość od Wiktora była krótka: Złożyłem pozew o rozwód. Zabierz dzieci i wyprowadzaj się do piątku.
Co? Rozwód? prawie przewróciła swoją filiżankę herbaty.
Natychmiast zadzwonił telefon. Na ekranie pojawiło się imię teściowej: Jadwiga.
Dzień dobry, Jadwigo? odezwała się Ola, niepewnie.
Ola, wiesz już, co się stało, prawda? usłyszała wesoły ton. Wiktor podjął decyzję. Mieszkanie jest nasze, kupiliśmy je przed ślubem, więc to nasz przydział. Sam w zeszłym tygodniu przerejestrował auto na siebie.
Ola usiadła na krawędzi krzesła, myśląc: Ostatni tydzień? Czy to był plan od początku?
A co z dziećmi? Gdzie będą? dopytała.
To twój problem odparła teściowa. Wiktor mówi, że zapłaci alimenty, minimum, ale nie od razu dopiero gdy sąd wyda decyzję.
Ale ja
Mam jeszcze kolejny telefon, żegnam! powiedziała Jadwiga i rozłączyła się.
Patrząc na zegar, Ola wiedziała, że Janek i Jagoda wkrótce wrócą ze szkoły. Co jej powiedzieć? Jak wytłumaczyć, że muszą spakować się i opuścić mieszkanie, w którym żyli przez ostatnie siedem lat?
Telefon znowu wibracją: wiadomość od siostry Wiktora Renaty. Zasłużyłaś na to, nigdy nie doceniłaś brata. Zawsze kręcisz się w kółko, niezadowolona.
Niezadowolona? Pracowałam na dwa etaty, a on tylko się poszukuje wykrzyknęła Ola, prawie rzucając telefon.
Spakowali w jeden dzień. Ola znalazła pokój w kamienicy na przedmieściach. Gospodyni, pulchna pani o zmęczonych oczach, spojrzała na dzieci i machnęła ręką:
Wprowadzajcie się. Miesiąc z góry, drugi z góry.
Dzieci były ciche przez całą drogę. Jagoda, dziewięcioletnia, trzymała się mocno brata, a Janek, dwunastolatek, niespiesznie niósł plecak, marszcząc brwi jak dorosły.
Mamo, czy tata wie, dokąd jedziemy? zapytał Janek, gdy stanęli w małym pokoju z łuszczącą się tapetą.
Nie. I nie dowie się, dopóki nie zapyta.
A babcia? spytała Jagoda cicho.
Nie dzwonimy też do babci.
Wieczorem, po położeniu dzieci na rozkładanej kanapie, Ola usiadła przy oknie. Sąsiad głośno chrapał zza ściany, a niżej podwórko pełne było hulających pijaków.
No i co teraz? szepnęła w ciemność.
W pracy nie utrzymali jej. Redukcja etatów wyjaśnił szef, unikając kontaktu wzrokowego. Ola wiedziała, że Wiktor pociągnął za sznurki ma znajomości w mieście.
Tydzień po przeprowadzce zadzwoniła teściowa.
Ola, jak tam? Martwię się o wnuczki.
Wspaniale, Jadwigo. Po prostu fantastycznie.
Macie pieniądze? Może może zadzwonić do Wiktora? Pojść na pojednanie? Dlaczego tak obciążacie dzieci?
Dzięki, nie potrzebujemy. Damy radę.
A jak długo wytrwacie bez nas? Miesiąc? Dwa? Wiktor mówi, że nie potrafisz nawet wbić gwoździa w ścianę.
Ola zamknęła oczy. Dziesięć lat małżeństwa nauczyło ją tych samych fraz: Bez nas nic nie znaczysz, Wyciągnęliśmy cię z błota, Wiktor cię poślubił, więc się przyjmij.
Wieczorem, po zaśnięciu dzieci, usłyszała ciche pukanie.
Sąsiadka! wykrzyknęła starsza pani z piętra, Halina, trzymając się o framugę. Jestem Halina Vasilievna. Słyszałam, że macie kłopoty. Chcecie herbaty?
Przy herbacie Halina opowiedziała o zasiłkach, darmowych zajęciach w świetlicy i o drobnych pracach dorywczych.
Moja córka przeżyła to samo, poradziła sobie, i wy też możecie.
Tej nocy Ola nie zasnęła. Pisała ogłoszenia: Sprzątanie mieszkań, Wyprowadzanie psów, Naprawy odzieży. Telefon milczał, rodzina byłego męża nie dzwoniła, ale już nie czekała na ich telefon.
Trzy dni później zadzwonił pierwszy zlecenie sprzątanie dwupokojowego mieszkania po drugiej stronie miasta.
Dwie godziny pracy, pięćset złotych? powiedziała kobieta.
Za mało odparła odważna Ola. Siedemset.
Sześćset, nie grosza więcej.
W drodze powrotnej kupiła chleb, makaron i mielone mięso.
Janek, Jagodo, chodźcie tutaj zawołała, wchodząc do pokoju. Nauczymy się gotować.
Tata mówi, że nie umiesz gotować mruknął Janek, mieszając makaron.
Tata mówił wiele rzeczy pogłaskała go Ola. Teraz nauczymy się czegoś nowego razem.
Halina pomogła jej w złożeniu wniosków o zasiłek i zasugerowała darmowe zajęcia w świetlicy.
Taniec i szachy w świetlicy, Jagodo ma gibkość, Janek bystrość. Niech tam chodzą, a ty pracuj w tym czasie.
Wieczorami Ola szyła. Wyciągnęła starą maszynę do szycia ze śmietnika i naprawiła ją. Pierwsze zamówienia zasłony dla sąsiadów.
Masz złote ręce pochwaliła Halina. Tylko nie zaniżaj ceny.
W domu byłego męża krążyły pogawędki.
Wytrwa co najwyżej miesiąc stwierdziła Jadwiga, nalewając herbatę córce i Wiktorowi. Gdzie ma iść z dwójką dzieci? Nie ma umiejętności, nie ma wykształcenia.
Myślisz, że wróci? drwiła siostry Renata.
Co z alimentami? dodała Jadwiga, patrząc znacząco na syna. Nie spieszcie się z płaceniem.
Nie jesteśmy jeszcze rozwiedzeni wymamrotał Wiktor. Również mi ciężko, salon się zamyka, biznes się kruszy.
Twoja kochanka? wtrąciła Renata. Ta, dla której rozbiłeś rodzinę?
Nie rozbiłem, tylko się uwolniłem odparł Wiktor. Dość o Oli. Dajmy sobie herbatę i idźmy do nowej restauracji.
W sobotę na targu Ola sprzedała pierwsze ręcznie robione przedmioty fartuchy i podkładki pod garnki. Dzieci pomagały: Jagoda starannie układała towary, Janek wołał klientów.
Co to za piękna rodzina zatrzymała się elegancka kobieta w czterdziestce przy stoisku. A co to za praca?
To moja uśmiechnęła się nieśmiało Ola. Szyję wieczorami.
Profesjonalna krawcowa?
Nie, samouka.
Kobieta przyglądała się fartuchom, po czym powiedziała: Jestem Marina, żona dyrektora szkoły sportowej. Potrzebujemy kogoś z twoimi umiejętnościami. Przyjdź w poniedziałek, pogadamy.
W domu Ola nie mogła usiedzieć w miejscu.
Mamo, po co tak się ruszasz? zapytał Janek.
Dostałam ofertę pracy! Naprawdę!
Hurra! podskoczyła Jagoda. Kupić nowe kredki?
I wyprowadzimy się stąd przytaknęła Ola. Jeśli się uda.
W szkole sportowej przywitała ją Marina, dyrektorka, oraz jej mąż Andrzej, wysoki mężczyzna o wojskowym charakterze.
Potrzebujemy kogoś na dwie funkcje: sprzątaczki i krawcowej. Naprawiamy mundury sportowe, wszywamy numery, czasem szyjemy kostiumy na występy.
Mogę się tym zająć odparła pewnie Ola.
Wierzę cię uśmiechnęła się Marina. Startujesz w przyszłym tygodniu.
Wieczorem Ola po raz pierwszy płakała ze szczęścia. Nie ze smutku, a z ulgi.
Halino, naprawdę mi się udaje szepnęła w kuchni sąsiadki. To działa!
Czego się spodziewałaś? odpowiedziała starsza kobieta. Nigdy nie dostałaś szansy. Teraz leć, mały ptaszek!
Pierwsza wypłata przyszła w gotówce piętnaście tysięcy złotych. Dla Oli to była fortuna.
Policzmy powiedziała dzieciom, rozkładając banknoty na stole. Ile na czynsz, jedzenie, a ile odłożyć?
Mogę dostać nowe trampki? zapytał cicho Janek. Moje stare wypadają z palca.
Oczywiście, synku. I sandały dla Jagody. A może przerwała, poszukamy małego mieszkania?
Tydzień później znaleźli jednopokojowe lokum na piątym piętrze bloku. Nie było nic pięknego, tapeta już łuszczyła się, ale było ich.
Osiem tysięcy miesięcznie plus media powiedział właściciel.
Biorę nie zawahała się Ola.
Halina pomogła przy przeprowadzce, niosąc stary fotel i dwie stołki.
To mój wkład zaśmiała się. Osiedlisz się powoli.
W szkole sportowej wszystko szło gładko. Ola przychodziła wcześnie, sprzątała klasy i korytarze, a potem przy maszynie do szycia naprawiała mundury, wszywała naszywki, robiła małe poprawki. Dyrektor chwalił ją:
Jesteś prawdziwym odkryciem, Ola Igoress. Może dostaniesz premię na koniec kwartału.
Pewnego dnia przeglądając stare kostiumy na występy, Ola zaproponowała:
Czy mogę spróbować nowego projektu? Mam kilka pomysłów.
Marina była zaintrygowana:
Pokaż szkice.
Wieczorem, po położeniu dzieci spać, Ola rysowała do późna. Rano przyniosła Marcinie pięć projektów.
To niesamowite! wykrzyknęła. Yurku Mikołaju, zobacz, co nasza krawcowa wymyśliła!
Dwa tygodnie później szkoła przyznała środki na nowe kostiumy. Ola została oficjalnie projektantką, a pensja wzrosła o pięć tysięcy złotych.
W mieście rozeszły się plotki.
Słyszałaś, że była żona Wiktora wstawiła dzieci do tej eleganckiej szkoły sportowej? szeptały kobiety w kolejce do kasy.
I tam pracuje. Słyszałam, że dyrektor ją ceni.
Jak żyją?
Wynajmują mieszkanie. Normalne, nie jakieś dziury w ziemi.
Plotki dotarły do Wiktora i jego rodziny. Pod niedzielny obiad temat wyskoczył nieoczekiwanie.
Słyszałam, że twoja była zamieszkała się dobrze powiedziała Jadwiga, podając sałatkę swojemu synowi. Pracuje w szkole sportowej, dzieci tam chodzą.
Nie, ona tylko myje podłogi mruknął Wiktor.
Nie tylko wtrąciła RenOla w końcu zrozumiała, że najważniejsze jest, by jej rodzina była razem, choćby w małym mieszkaniu, i z uśmiechem patrzyła w przyszłość.
