Wychodząc ze szpitala na warszawskim osiedlu Mokotów, Grażyna Nowak natknęła się w drzwiach na mężczyznę.
Przepraszam wymamrotał, zatrzymując wzrok na niej.
Chwilę później spojrzenie jego zmieniło się w lekceważący uśmiech; odwrócił się i zdawało się, że natychmiast zapomniał o jej istnieniu.
Ile razy Grażyna łapała na sobie takie obojętne spojrzenia. Na szczupłe, wysokie dziewczyny patrzono zupełnie inaczej. Kiedy mężczyzna zobaczył smukłą piękność, jego oczy przestawały być puste i chłodne, a zamieniały się w nasycone pożądaniem. To niesprawiedliwość dręczyła Grażynę do bólu. Czy ona jest winna, że tak wygląda?
Jako małe dziecko zachwycano się jej pulchnymi policzkami, małymi nóżkami i okrągłym tyłkiem. Na lekcjach WF-u w szkole podstawowej zawsze znajdowała się pierwsza w szeregu dziewczynek. Dzieci drwiły z niej, przyrównując ją do grubej, ociężałej Świnki Pepy z kreskówki, zwieżąc przydomek Bombka. Najbardziej okrutne przydomki nie chciała przywoływać dzieci potrafiły być bezwzględne. Nauczyciele widzieli, że koledzy znękają się nad Grażyną, ale cisza ich była głośniejsza od krzyku.
Grażyna próbowała różnych diet, lecz apetyt nie opuszczał jej, a utracone kilogramy szybko wracały. Była przyzwoita, lecz nadmiar wagi psuł pierwsze wrażenie. Marzyła o zostaniu nauczycielką, ale zrezygnowała z tego celu, obawiając się, że uczniowie i tak będą rzucać jej obraźliwe przydomki. Po ukończeniu szkoły wstąpiła do medycznego liceum.
Kiedy ktoś cierpi, nie obchodzi go, jak wygląda ten, kto ma podać lek. W grupie chłopców nie było, a dziewczyny skupiały się na własnych sprawach randka, małżeństwo, plotki. Grażyna była zawsze sama. Na zajęciach koleżanki prosiły ją, by usiadła w pierwszym rzędzie, chowając się za jej szerokim oparciem, by nie wpaść w niełaska wykładowcy.
Patrzyła z tęsknotą na wystawowe sukienki w butikach przy Marszałkowskiej. Nigdy nie mogła ich nosić. Ubierała się w luźne bluzki i rozkloszowane spódnice, by zakryć dolegliwości sylwetki. Studiowała pilnie, wstrzykiwała zręcznie i bezboleśnie laty pacjenci ją lubili.
Pewnego wieczoru wybrała się na lodowisko z nastolatkami. Chłopcy rzucali w nią kąśliwe uwagi. Patrz, po rzeźnię biegnie szydziły. Ich żartobliwe komentarze sprawiały, że łzy kipiały w oczach Grażyny.
Matka próbowała przedstawić ją przyjaciołom zięcia, umawiając ją na kilka randek. Jeden chłopak, widząc ją, udawał, że nie zauważył jej, i odszedł demonstracyjnie. Drugi, nie zdążywszy się przedstawić, natychmiast ją dotykał. Grażyna odrzuciła go, a on wpadł plecami do kałuży. Co kręcisz? krzyczał, Czy ja cię uszczęśliwiłem? Kogo ty tu szukasz? łzy przygniatały jej gardło. Od tego nie szła na spotkania i odmawiała poznawania kogokolwiek. Lepiej samotnie.
Na swoim profilu w mediach społecznościowych postawiła awatar Fię z Shreka. Kiedy pewien mężczyzna zapytał, jak wygląda w rzeczywistości, odpowiedziała, że tak właśnie jest, tylko nie zielona. On potraktował to jako żart i napisał, że z pewnością masz dość nachalnych fanów i chcesz je odgonić. Zaproponował spotkanie, ale Graźyna natychmiast zakończyła korespondencję.
Pewnego dnia w korytarzu oddziału podbiegł chłopiec lat sześć.
Dokąd biegniesz? Tu ludzie chorzy leżą, nie hałasuj złapała go za rękę.
Chciałem poślizgnąć się po linoleum przyznał szczerze.
Z kim przyszłeś?
Z tatą, po babci. Gdzie jest toaleta? zapytał.
Chodźmy poprowadziła go w koniec korytarza. Sam się zatroszczysz?
Chłopiec rzucił na nią łagodny wzrok, nie poczuł się przez nią urażony. Wkrótce za drzwiami rozległ się szum wody, a chłopiec podszedł do Grażyny.
Teraz pójdziemy, pokażesz, w której sali leży twoja babcia? spytała.
Chłopiec westchnął i popłynął obok. Zatrzymał się przy jednej z sal, przybrał poważny wyraz i przyłożył palec do kącika ust. Grażyna obserwowała, tłumiąc uśmiech.
To ona, chyba wskazał drzwi czwartej sali.
Chyba? To znaczy, że nie spojrzałeś na numer? Może nie znasz cyfr? zapytała, wąkając. To była męska sala.
Znam wszystko, nie jestem mały. Znam nawet litery. To jej drzwi pokazał drzwi z numerem pięć.
Ach, łobuziaku udawała gniew, a chłopiec wybuchnął śmiechem.
Jak masz na imię?
Irek odpowiedział, gdy drzwi piątej sali otworzyły się, a w progu pojawił się wysoki, uprzejmy mężczyzna.
Spojrzał surowo na Irka.
Irek, co tak długo? zauważył. Gdy zobaczył Grażynę, ocenił jej wygląd jednym spojrzeniem i natychmiast stracił zainteresowanie.
Bawił się? zapytał.
Grażyna pamiętała setki obojętnych, pogardliwych spojrzeń mężczyzn.
Nie bawił się. Nie kłóćcie się, proszę odrzekła z uwagą i odwróciła się.
Chodźmy, pożegnaj babcię, mamy czas usłyszała za plecami.
Następnego dnia Irek i tata ponownie odwiedzili babcię. Mężczyzna przeszedł obok Grażyny, nie patrząc w jej stronę. Ona wystawiła język w jego plecy. W tym momencie Irek obrócił się, szeroko się roześmiał i pokazał kciuk w górę. Grażyna uśmiechnęła się i pomachała.
Po krótkiej chwili weszła do piątej sali.
Dzień dobry, pani Grażyno. Czy wnuk przyszedł? zapytała.
Widzieliście go? Naprawdę uroczy chłopiec? Chciałbym go kiedyś zobaczyć, zobaczyć, jak dorasta.
To jeszcze nie czas na tę przyszłość. Będziesz jeszcze opiekować się prawnukami odparła życzliwie.
Boże, serce mi za niego krwawi. Bez mamy rośnie westchnęła Halina Kaczmarek.
Jego mama
Nie, ona żyje. Uciekła i zostawiła nas z synem.
Powiedziałaś nasz spytała Grażyna.
Irek nie jest moim wnukiem. Lecz kochamy go jak własnego. Mój syn poślubił piękną żonę, a ona po ślubie wyznała, że ma syna. Czy można budować rodzinę na kłamstwie? Mój mąż miał zawał, a ja wylądowałam w szpitalu.
Dwa lata temu matce Irka zrobiono korzystną ofertę, po której wyjechała za granicę jako modelka. Dziecko jej przeszkadzało. Kobiety, które spotykał mój syn, były podobne piękne, egoistyczne. Irek ich nie akceptuje.
Grażyna spędziła cały dzień, przetrawiając opowieść Haliny. Gdy weszła do sali, by zrobić zastrzyk, poślizgnęła się.
Pani Halino, nie powinna pani się martwić, pamięta pani? rzekła stanowczo.
Nie martwię się. Patrzcie. podała kartkę z rysunkiem. Na niej chłopiec trzymał rękę rodziców. Nie było wątpliwości, że to Irek i jego rodzice.
Irek szuka mamy. Myślę, że narysował panią, Grażyno.
Nie, narysował swoją mamę odrzuciła Grażyna.
Nie pamięta już swojej mamy. Była chuda. A tu narysowana wielka mama, wyższa od taty. To wy powiedziała, łkając.
Grażyna poczuła, że nawet dziecko rozumie, jak duża jest. Nigdy nie dorównam pięknu ojca Irka pomyślała.
Od tamtej chwili, przy każdym zastrzyku, wymieniały parę zdań. Kiedy Irek pojawił się w szpitalu po raz kolejny, podszedł od razu do Grażyny.
Dzień dobry. Czy ma pani pewne ręce? zapytał.
Nie wiem przyznała niepewnie.
Babcia mówi, że jest w dobrych rękach. Niedługo ją wypiszą, prawda? A u mnie wypadnie urodziny za tydzień dodał.
Myślę, że tak. Ile masz lat?
Będzie sześć odpowiedział dumnie. Zapraszam cię na moje urodziny.
Dziękuję, przyjdę, ale muszę zapytać tatę odrzekła.
Zaraz go zapytam zniknął do sali.
Grażyna nie zobaczyła, jak Irek i tata odchodzą. Następnego dnia Ivan i syn czekali na nią przy recepcji.
Tato, obiecałeś szarpał Irka ojca za rękę, gdy podeszła.
Pamiętam odpowiedział, patrząc na Grażynę. Zapraszam was na urodziny mojego syna, będzie sześć. Oto adres i numer telefonu. Spotkamy się w sobotę, pierwszej godziny po południu, jeśli nie macie planów.
Mamy wasze dane w bazie przyznała zarumieniona Grażyna. Nie mam planów na weekend.
Cały tydzień jeszcze trochę schudnąć pomyślała. W domu opowiedziała mamie o Irku.
Idź, chłopcy rozumieją więcej niż dorośli. Może się z ojcem dogadasz? Nie patrz na mnie. Chłopiec szuka mamy.
Jego ojciec nawet nie patrzy w moją stronę westchnęła z rozpaczą.
Nie przesadzaj. Myślę, że zależy mu nie tylko na własnych odczuciach, ale i na dziecku. Inaczej już dawno by się wydał z kolejną modelką.
W sobotę rano Grażyna zapomniała włosy, wybrała sukienkę, podkręciła rzęsy. Przeglądając się w lustrze, marszczyła brwi. Jakbyś się nie malowała, nie znikniesz mruknęła.
Kupiła prezent tydzień wcześniej, bo zaproszono ją na urodziny. Irek czeka, muszę iść westchnęła, podchodząc do drzwi. Dzwonek zadzwonił, a zamek zaskrzypiał. Serce waliło w piersi.
Grażyna, proszę rzucił Irek, obejmując ją tak mocno, jak potrafi. Dotknęła jego krótkiej fryzury i wręczyła prezent. Jego oczy zabłysły przy kolorowej paczce.
W środku pokoju stał uroczysty stół. Po jednej stronie siedział Ivan, obok piękna blondynka. Po drugiej stronie mężczyzna w wieku seniora dziadek Irka. Blondynka podniosła brwi, patrząc na Grażynę od stóp po głowę.
Poznajcie, to moja zbawienie, Grażyna. A to mój mąż, Borys Kowalski. Syn znacie. A to znajoma Ivana, Świetlana powiedziała Halina, nie zwracając uwagi na blondynkę.
Blondynka przewróciła oczami, a Halina niechcący potrąciła kieliszek wina. Płyn rozlał się na kolana dziewczyny; ona wstała gwałtownie, a za nią upadł krzesło. Zapanował chaos.
Mimo przeprosin gospodyni, blondynka zamierzała iść do domu. Nikt jej nie powstrzymał. Grażyna także chciała odejść.
Nie obrażajmy się, ale zaczął Ivan.
Po co się obrażać? odparła Grażyna. Chyba i tak muszę iść.
Mama zrobiła swój specjalny placek. Nie obrażaj jej, a potem odprowadzę cię do domu.
W samochodzie jechali w milczeniu.
Nie prosiłam o odprowadzenie. Sam bym dojechał przerwała ciszę Grażyna.
Mama nie wybaczyłaby, gdybym nie odprowadził. Ciągle się na mnie natykasz. Nie zdziwiłbym się, gdyby mama chciała nas poślubić.
Nie kocham cię, tak jak ty mnie. Nie zamierzam się z tobą żenić odpowiedziała, głos drżał zdradliwie. Nie bój się, postaram się nie wchodzić ci w drogę.
W tym momencie auto zatrzymało się pod domem. Grażyna próbowała otworzyć zablokowane drzwi.
OW ostatnim oddechu, gdy klamka w końcu ustąpiła, Grażyna spojrzała w oczy Ivana, po czym powoli, z ciężkim sercem, zamknęła drzwi i odszedła w mrok, pozostawiając za sobą echo niewypowiedzianych słów.
