Proszę cię, córeczko, miej litość nade mną, już trzy dni nie jadłam nawet kawałka chleba, a nie mam już ani grosza błagała starsza kobieta sprzedawca.
Zimowy wiatr przenikał do szpiku kości, owijając się wokół starych ulic miasta, jakby chciał przypomnieć czasy, gdy mieszkały tu jeszcze osoby z ciepłymi sercami i szczerymi spojrzeniami.
Między szarymi i odrapanymi ścianami stała starsza kobieta, której twarz pokrywała sieć drobnych zmarszczek, jakby każda z nich opowiadała inną historię o bólu, walce i oczekiwaniu. W dłoniach ściskała zniszczoną torbę, wypchaną pustymi butelkami ostatnimi śladami minionego życia. Jej oczy były wilgotne, a łzy spływały powoli po policzkach, nie spiesząc się, by wyschnąć w chłodnym powietrzu.
Proszę cię, córeczko szepnęła z drżeniem w głosie, jak liść na wietrze. Trzy dni nie miałam chleba. Nie mam już ani grosza nawet na kawałek bułki.
Jej słowa zawisły w powietrzu, ale za szklanymi drzwiami kiosku sprzedawczyni tylko obojętnie pokręciła głową. Jej wzrok był zimny, jakby wyrzeźbiony w lodzie.
No i co z tego? odpowiedziała z irytacją. To jest piekarnia, nie punkt skupu butelek. Nie umiesz czytać? Na tabliczce wyraźnie pisze: butelki oddaj w specjalnym punkcie, tam ci dadzą pieniądze na chleb, na jedzenie, na życie. Co ja mam z tym zrobić?
Starsza kobieta zmieszała się. Nie wiedziała, że punkt zamykają o dwunastej. Spóźniła się. Za późno na tę maleńką szansę, która mogła uchronić ją przed głodem. Kiedyś nawet nie przyszłoby jej do głowy zbierać butelki. Była nauczycielką, kobietą wykształconą, z godnością, której nie straciła nawet w najtrudniejszych dniach. Ale teraz teraz stała przed kioskiem jak żebraczka, czując, jak gorzki smak wstydu wypełnia jej duszę.
No cóż powiedziała sprzedawczyni, łagodząc nieco ton. Może powinnaś mniej spać. Jutro, jeśli przyniesiesz butelki wcześniej, przyjdź, a dam ci coś do jedzenia.
Córeczko szepnęła kobieta. Daj choć ćwiartkę chleba Oddam ci jutro. Czuję, że zaraz zemdleję Nie wytrzymam już tego głodu.
Ale w oczach sprzedawczyni nie było nawet iskry współczucia.
Nie odcięła stanowczo. Nie prowadzę jadłodajni. Sama ledwo wiążę koniec z końcem. Codziennie przychodzą dziesiątki takich jak ty, a nie mogę wszystkich nakarmić. Nie zawracaj mi głowy, kolejka stoi.
Niedaleko stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, pogrążony w myślach. Wyglądał, jakby był gdzie indziej w świecie trosk, decyzji, przyszłości. Sprzedawczyni natychmiast się przeobraziła, jakby przed nią stał nie byle kto, a ważny gość.
Dzień dobry, panie Tomaszu! zawołała serdecznie. Dziś mamy pański ulubiony chleb, z orzechami i suszonymi owocami. A ciastka świeże, z morelą. Te z wiśnią są z wczoraj, ale też bardzo dobre.
Dzień dobry odpowiedział roztargniony. Proszę chleb z orzechami i sześć ciastek z wiśnią.
Z morelą? spytała z uśmiechem.
Niech będzie z morelą mruknął.
Wyjął gruby portfel, wsunął duży banknot i podał go w milczeniu. Wtedy jego wzrok przypadkiem powędrował na bok i zatrzymał się. Zobaczył starszą kobietę, która stała w cieniu kiosku. Jej twarz wydała mu się znajoma. Bardzo znajoma. Ale pamięć uparcie odmawiała powrotu wspomnień. Tylko jeden szczegół zabłysnął w jego świadomości duży brosz w kształcie staroświeckiego kwiatu, przypięty do jej wytartego płaszcza. Było w nim coś szczególnego coś bliskiego.
Mężczyzna wsiadł do czarnego samochodu, postawił torbę na siedzeniu i odjechał. Jego biuro było niedaleko, na obrzeżach miasta, w nowoczesnym, ale skromnym budynku. Nie lubił przepychu. Tomasz Kowalczyk, właściciel dużej firmy sprzedającej AGD, zaczynał od zera, w pierwszych latach 90., gdy kraj był na krawędzi chaosu, a każdy złoty zarabiało się ciężką pracą. Dzięki sile woli, inteligencji i niesamowitej pracowitości zbudował imperium, nie licząc na układy ani protekcje.
Jego dom ładny dom na przedmieściach tętnił życiem. Mieszkała tam żona Ewa, dwójka dzieci, Karol i Ola, a wkrótce miała urodzić się długo wyczekiwana córeczka. To właśnie telefon od żony wyrwał go z zamyślenia.
Tomek powiedziała Ewa zmartwionym głosem. Dzwonili ze szkoły. Karol znowu się pobił.
Kochanie, nie wiem, czy zdążę westchnął. Mam ważne spotkanie z dostawcą. Bez tej umowy stracimy miliony.
Ale ja nie dam rady sama szepnęła. Jestem w ciąży, jestem zmęczona. Nie chcę tam iść sama.
To nie idź odparł natychmiast. Obiecuję, że znajdę czas. A Karol dostanie burę, jeśli nie zacznie się zachowywać.
Nigdy nie ma cię w domu powiedziała smutno. Wracasz, gdy dzieci już śpią, wychodzisz, zanim wstaną. Martwię się o ciebie. W ogóle nie odpoczywasz.
To praca odparł, czując ukłucie winy. Ale wszystko dla was. Dla ciebie, dla dzieci, dla naszej córeczki, która niedługo przyjdzie na świat.
Wybacz mi szepnęła. Po prostu cię potrzebuję.
Tomasz spędził cały dzień w biurze, a potem jeszcze wieczór. Gdy wrócił, dzieci już spały, a żona czekała w salonie. Przeprosiła za swoje słowa, ale on tylko pokręcił głową.
Masz rację powiedział cicho. Za dużo pracuję.
Zaproponowała podgrzać kolację, ale odmówił.
Jadłem w biurze. Przyniosłem ciastka z morelą, z tego samego kiosku. Są wyśmienite. I chleb z orzechami
Dzieciom nie smakował skomentowała Ewa. Nawet nie dojadły.
Tomasz zamyślił się. W myślach pojawiła się twarz tamtej starszej kobiety. Było w niej coś głęboko znajomego. Nie tylko rysy, ale i postawa, spojrzenie, ta broszka Nagle, jak błysk, wróciła pamięć.
Czy to możliwe ona
