Było mgliste, senne poranek. Krzysztof zatopił się w melodii płynącej ze słuchawek, gdy zamiatał podłogi na dworcu autobusowym. Od dziesięciu lat ten dworzec był jego całym światem.
Nagle usłyszał niepewny głos. – Przepraszam…
Odwrócił się i ujrzał kobietę, może trzydziestopięcioletnią. Wyglądała na wyczerpaną, a z jej zaczerwienionych oczu i śladów łez na policzkach domyślił się, że płakała. W ramionach trzymała niemowlę, a obok stało dwoje starszych dzieci.
– Mogę pani jakoś pomóc? – zapytał zaniepokojony, zdejmując słuchawki.
– M-musimy dostać się do Warszawy. Czy mógłby pan nam pomóc kupić bilet? – Jej głos drżał.
– Wszystko w porządku? Wydaje się pani zestresowana.
Kobieta zawahała się. – C-chcę uciec od męża. To nie jest dobry człowiek. Nie mogę się z nim skontaktować od dni, a to, co mówił i robił… przeraża mnie. Muszę dotrzeć do siostry w Warszawie. Zgubiłam portfel. Proszę…
Widząc jej rozpacz, Krzysztof nie mógł odmówić, choć wiedział, że wyda ostatnie pieniądze. Kupił bilet.
– Dziękuję z całego serca – szepnęła, gdy wręczył jej bilet.
– Niech pani dba o dzieci – odparł.
– Mógłby pan podać adres? – spytała.
– Po co?
– Chcę się odwdzięczyć. Proszę.
W końcu uległ. Autobus z kobietą i dziećmi wkrótce zniknął za zakrętem.
Krzysztof skończył zmianę i wrócił do domu, do córki, Jagody. Była wszystkim, co mu zostało po odejściu żony. Choć jego serce było złamane, trzymał się dla niej.
Dziesięcioletnia Jagoda przejęła obowiązki ponad swój wiek. Po szkole wiązała włosy w kucyk i zajmowała się domem, a nawet pomagała w gotowaniu.
W ich maleńkiej kuchni tańczyli razem, próbując nowych przepisów. Wieczorami przytulali się na kanapie, opowiadając sobie o tym, jak minął dzień. Ale następnego ranka wszystko się zmieniło.
Krzysztof obudził się nagle, gdy Jagoda potrząsnęła jego ramieniem. – Tato, obudź się! – zawołała.
– Co się stało, kochanie? – ziewnął.
– Na podwórku jest coś dziwnego! Chodź! – pociągnęła go za rękę.
Wyszedł i zobaczył kilkanaście pudeł. Pomyślał, że to może pomyłka kuriera, ale zauważył kopertę na jednym z nich. W środku był list.
– Witaj! To ja, ta kobieta z dworca. Chciałam podziękować za Twoją dobroć. W tych pudełkach są moje rzeczy, które chciałam zabrać do Warszawy, ale postanowiłam zostawić je Tobie. Możesz je sprzedać i zarobić trochę pieniędzy. Wszystkiego dobrego.
Gdy czytał, rozległ się dźwięk tłukącej się porcelany. Jagoda upuściła wazon! Przez chwilę poczuł irytację, ale wśród skorup zauważył coś błyszczącego. Podniósł to – diament.
– Boże! Jesteśmy bogaci! – krzyknął z radością.
– Musimy go oddać, tato! – Jagoda przejrzała dokumenty i znalazła adres nadawcy. – To nie nasze!
– Pomyśl o przyszłości, córeczko! Moglibyśmy wysłać cię do dobrej szkoły!
– Nie, tato! A jeśli to czyjaś ostatnia nadzieja?
Krzysztof upierał się, ale Jagoda przekonała go, by oddał klejnot. Postanowił jednak sprawdzić jego wartość w antykwariacie.
– Czym mogę służyć? – zapytał właściciel, pan Nowak.
– Chciałbym wycenić ten kamień – odparł Krzysztof, kładąc diament na ladzie.
Pan Nowak przyjrzał mu się przez lupę. – Wyjątkowy okaz. Czystość, szlif… wartość? Co najmniej 400 000 złotych. Skąd go pan ma?
– To… spadek – skłamał. – Możemy dokonać transakcji?
– Muszę skonsultować się z kolegą. Chwileczkę.
Pan Nowak oddalił się, by zadzwonić. Gdy wrócił, oznajmił: – Mogę zaoferować 40 000 zł.
– Ale przed chwilą mówił pan, że jest warty dziesięć razy tyle!
Antykwariusz wyjaśnił, że bez dokumentów nie może dać więcej. Krzysztof poczuł gniew, ale udając zgodę, zabrał diament i wrócił do domu.
Gdy wszedł, w domu panowała cisza. – Jagoda? – zawołał, ale nikt nie odpowiedział.
Znalazł notatkę na kuchennym blacie: *„Masz mój diament. Jeśli chcesz, aby córka żyła, przynieś go pod wskazany adres. Policja? Nigdy jej nie zobaczysz.”*
Serce mu zamarło. Przypomniał sobie słowa kobiety: *„Mój mąż to zły człowiek…”* Spojrzał na dokumenty – adres był ten sam.
Pojechał pod wskazane miejsce. W drzwiach stanął mężczyzna w ciemnym płaszczu, z blizną na policzku i pistoletem przy skroni.
– Masz diament? – warknął.
– Tak. Gdzie Jagoda?
– Najpierw pokaż.
Krzysztof wyciągnął kamień. Mężczyzna wziął go i wściekł się: – To szkło! Gdzie prawdziwy?!
Wtedy Krzysztof zrozumiał – pan Nowak podmienił diament, gdy upuścił go na podłogę.
– Masz trzy dni, żeby przynieść 40 000 zł, albo nigdy nie zobaczysz córki! – ryknął porywacz.
Krzysztof pognał do antykwariatu. Pan Nowak udawał, że nic się nie stało. W końcu Krzysztof nie wytrzymał – rzucił się na niego, związał i zmusił do zeznań.
Okazało się, że antykwariusz i porywacz działali razem. Diament pochodził z kradzieży w pałacu miliardera!
Krzysztof zostawił ubezwłasnowolnionego Nowaka z notatką dla policji: *„Za godzinę przyjdzie człowiek, którego szukacie.”*
Plan się powiódł. Porywacz wpadł w zasadzkę, a Jagoda była bezpieczna.
Ale Krzysztof wiedział, że teraz i on ma kłopoty. Mógł jednak odetchnąć – córka była wolna.
