Mój mąż miał babcię, która mieszkała w małym miasteczku pod Krakowem. Każde lato spędzał u niej, a ona zawsze się z tego cieszyła. W tamtych czasach prowadziła własny biznes samodzielnie wszystkiego doglądała, dostarczała aptekom mieszanki ziół leczniczych. Mój mąż do dziś nie wie, jak to wszystko było zorganizowane, ale pamięta, że jak na ówczesne czasy zarabiała naprawdę sporo złotych. Była osobą o bardzo charakterystycznym usposobieniu. Bardzo kochała mojego męża i nigdy nie oszczędzała na jedzeniu, ale nie dawała mu ani grosza na drobne przyjemności. Cała rodzina była przekonana, że babcia na coś specjalnego oszczędza. W jej domu stały ogromne szafy z mnóstwem przegródek, wszystkie zamykane na klucz.
Jako dziecko mój mąż często zastanawiał się, co babcia trzyma w tych szafkach, ale ona zawsze powtarzała, że to wszystko służy jej do pracy. Z biegiem lat wszystko się zmieniło. Ludzie zaczęli działać bardziej przedsiębiorczo, konkurencja na rynku była już silna i babcia została w tyle. Wtedy zaczęła pomagać ludziom jako znachorka. Zawsze robiła to bezpłatnie, choć przyjeżdżali do niej bardzo zamożni mieszkańcy okolicy. Odwiedzaliśmy ją, gdy jeszcze żyła, i widziałam, jak skromnie mieszkała chodziła w wysłużonych ubraniach, jadła bardzo prosto. Przynosiliśmy jej zakupy, ale zawsze odmawiała. Powtarzała, że nie można się jej rozpieszczać, bo i tak była przyzwyczajona do takiego skromnego życia.
Po jej śmierci mąż odziedziczył po niej dom. Gdy przyjechaliśmy załatwić sprawy spadkowe, odkryliśmy w spiżarce stosy zapasów żywności niestety wszystko już przeterminowane. Okazało się, że wdzięczni ludzie przynosili jej jedzenie, ale ona prawie niczego z tego nie ruszała. Największe zaskoczenie czekało nas jednak, gdy otworzyliśmy jej zamknięte szafy. W środku znajdowało się mnóstwo cennych przedmiotów z lat dziewięćdziesiątych, prawdziwe muzeum dawnych rarytasów wszystkiego były ogromne ilości. Nie mogliśmy pojąć, dlaczego zamiast trzymać złotówki, gromadziła rzeczy, które z czasem traciły na wartości. Do dziś nie rozumiem tej kobiety, ale patrząc wstecz, widzę, że nie pieniądze ani dobra materialne były dla niej najważniejsze. Jej życie pokazało mi, że szczęście to nie bogactwo, lecz umiejętność dzielenia się dobrem z innymi i pozostawienie po sobie dobrego wspomnienia.
