Mężczyzna w czarnym garniturze stał nieruchomo.
Jednak jego oczy przyklejone były do listu w mojej dłoni, jakby to był jedyny element rzeczywistości.
Eliasz leżał w moich ramionach, ledwo łapiąc oddech. Jego skóra była blada, wargi zimne, a serce zwalniało. Nie miałem czasu na myślenie, lecz palce działały szybciej niż myśl. Rozdarłem kopertę.
W środku nie było długiego tekstu, a jedynie stara fotografia, adres zapisany na odwrocie i imię wyraźnie czarnym atramentem: Aleksander Warda.
Gdy tylko ujrzałem to nazwisko, uśmiech mężczyzny zniknął. Jego oczy się zwęziły, szczęka napinała się.
— Nie powinieneś tego czytać — powiedział, głos miał niski i ostry.
Patrzyłem na niego. — Kim jest Aleksander Warda?
Zbliżył się. — To imię może spalić to miasto do popiołu. Jeśli jesteś mądry, wyrzucisz to i zapomnisz, że kiedykolwiek to widziałeś.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, za oknem rozległ się donośny ryk. Pociąg towarowy przetoczył się przez bocznicę, trzęsąc ściany szopy. Ziemia pod stopami drżała, lecz mężczyzna w garniturze nie odwracał wzroku od listu.
Eliasz jęknął w moich ramionach, oczy na chwilę się otworzyły. — Znajdź go… Natan… zanim oni zrobią.
Znowu opadł w bezwład.
Czułem, jak serce mi przyspiesza. — Eliaszu! Trzymaj się!
Głos mężczyzny stał się lodowaty. — Jeśli ruszysz po Aleksandra Wardę, podpisujesz własny wyrok. I brata, jeśli przetrwa noc.
Stałem między nim a Eliaszem. — Dlaczego więc tak się boisz?
Uśmiechnął się słabo. — Bo Aleksander Warda jedyny żywy człowiek zna prawdę o twojej matce… i o tym, dlaczego cię porwano.
Słowa uderzyły mnie jak cios. Trzymałem list tak mocno, że papier się zmiękł.
Nagle przed nami stanęła Klara, trzymając pistolet.
— Cofnij się — rzekła, patrząc na mężczyznę w garniturze.
Jego uśmiech powrócił. — Znowu gra w bohatera, Klara? Byłaś kiedyś jedną z nas. Wiesz, jak to kończy się.
— Nie pozwolisz mu wyjść z tym listem — odparła.
Stali w milczeniu, jedynie krople wody z dziurawego dachu i ciężki oddech Eliasza przerywały ciszę.
Mężczyzna cofnął się powoli. — To nie koniec, Natan. Ten list cię zniszczy. A kiedy tak się stanie… będę tam, by patrzeć.
Wyszedł, kulejąc, znikając w cieniu bocznicy.
Na chwilę znów zapadła cisza. Moje dłonie drżały, nie ze strachu, lecz od rosnącej wściekłości.
— Idziemy pod ten adres, dziś nocą — powiedziałem Klarze.
Jej oczy rozszerzyły się. — Natanie, nie rozumiesz—
— Rozumiem wystarczająco — przerwałem. — Aleksander Warda wie, gdzie jest moja matka. Jeśli trzeba spalić miasto, żeby ją znaleźć, tak będzie.
Elżbieta, trzymająca zranione ramię, podnosiła się z trudem. — Nie masz pojęcia, jak niebezpieczny jest Warda. Pracował dla twojego ojca przed pożarem. Był jedynym, któremu ojciec powierzył… wszystko.
— Gdzie on teraz? — spytałem ostry.
Zawahała się, spoglądając na Klarę. — Ten adres to nie dom, a kryjówka. Jeśli tam jest, ukrywa się przed tymi samymi ludźmi, co ty.
Klara pokręciła głową. — Natanie, nie wchodzisz tam bez wsparcia. Warda nie ufa nikomu. Jeśli pomyśli, że jesteś po jego stronie, zastrzeli cię zanim zdążysz mówić.
Spojrzałem na Eliasza. Jego oddech wciąż był nierówny, a dłoń drżała w mojej. Trzymał się jeszcze.
— Idę — powiedziałem. — A wy albo idziecie ze mną, albo stajecie mi na drodze.
Klara nie odpowiedziała, ale nie powstrzymała mnie.
—
Wyszliśmy ze szopy, przemierzając cienie bocznicy. Każdy dźwięk podnosił puls: szelejący łańcuch, skrzypienie rdzy, echa kroków w oddali. Trzymałem Elżbietę przy sobie, by nie upadła.
Adres kryjówki znajdował się zaledwie dwie ulice dalej, za starym magazynem. Budynek wyglądał na opuszczony — okna zaślepione deskami, drzwi rozwieszone na jednej zawiasie.
Gdy podeszliśmy, dostrzegłem małe czerwone światło na ścianie. Kamera.
— Śledzą nas — mruknąłem.
Klara zapukała trzykrotnie, zatrzymała się, potem dwukrotnie ponownie. — To ja — zawołała.
Po długiej chwili drzwi powoli się otworzyły.
Wewnątrz stał wysoki mężczyzna, siwa broda, oczy stalowe. W lewej dłoni trzymał pistolet skierowany w moje serce.
— Natan Grażewski — powiedział.
Zamarłem. — Znasz mnie?
— Znam wszystko o tobie — odparł. — I o twoim bracie.
— Więc wiesz, że potrzebuję odpowiedzi — dodałem.
Zasugerował, byśmy weszli. Wewnątrz kryjówki pachniała delikatnie tytoniem, a ściany pokryte były mapami i zdjęciami połączonymi czerwonym sznurkiem.
W centrum stało zdjęcie mojej matki, nie to z listu, lecz aktualne. Stała na targu, w prostej chustce, a jej oczy — te same oczy, które codziennie widziałem w lustrze.
Zaciągnąłem gardło. — Gdzie ona jest?
Aleksander Warda podszedł bliżej. — Żyje. I jest w większym niebezpieczeństwie niż myślisz.
— Zabierz mnie do niej.
‑ Nie możesz iść teraz, bo doprowadzisz ich prosto do niej. Zabiją ją, zanim wypowiesz im imię.
Zaciśnięte pięści drżały. — Przez całe życie odciągano mnie od niej. Nie czekam kolejnych dwudziestu lat.
Jego oczy złagodniały. — Natanie, ludzie po ciebie nie szukają pieniędzy ani władzy. Szukają czegoś, co twoja matka ma. Coś, co twój ojciec zostawił jej przed śmiercią. Jeśli to dostaną… to miasto runie.
Klara przemówiła po raz pierwszy od wejścia. — Co to jest?
Warda zawahał się, po czym spojrzał na list w mojej ręce. — Masz już część. Reszta jest z nią.
Elżbieta przerwała napięcie. — A jeśli zdobędą obie części?
— Nie tylko cię zabiją. Wygumują was wszystkich. Jakbyście nigdy nie istnieli.
—
Cisza wypełniła pokój. Ponownie przyjrzałem się zdjęciu matki. Jej uśmiech był słaby, lecz prawdziwy. Żyła.
Po raz pierwszy od lat poczułem nadzieję, lecz wiedziałem, że nadzieja nie ochroni jej.
— Powiedz, co mam zrobić — zwróciłem się do Wardy.
Jego spojrzenie spotkało moje. — Najpierw musisz być gotów zabić tego, który rozpalił pożar.
— Kogo?
Jego szczęka zaciśnięta. — Tego samego, który ściga cię od chwili, gdy wciągnąłeś brata do szpitala. Mężczyzny w garniturze.
Krew w moich żyłach podgrzała się. Widziałem jego uśmiech w umyśle, słyszałem jego głos w deszczu.
Nie biegłem już. Teraz to ja miałem polować.
Słowa Wardy unosiły się jak dym. Klara ścisnęła pistolet, Elżbieta blakła.
A ja? Czułem płomień w żyłach. Przez lata żyłem na krawędzi, żerując na kawałkach prawdy i półodpowiedziach. Teraz miałem imię, twarz i cel.
Mężczyzna w garniturze.
Ten sam, który prawie odebrał życie Eliaszowi. Ten, który znał powód zniknięcia mojej matki. Ten, który spalił moją przeszłość w popiół.
Zbliżyłem się do Wardy, głos niski, ale zdecydowany.
— Powiedz mi, gdzie go znajdę.
Warda przyglądał się mi nieprzemijająco. — Nie jesteś gotowy.
Uderzyłem pięścią w stół, rozrzucając zdjęcia. — Mój brat umiera! Moja matka jest w ukryciu! Nie mów mi, że nie jestem gotowy!
Na twarzy Wardu pojawiła się szczelina. Jego szczęka drgnęła. Powoli opuścił pistolet.
— Przypominasz mi twojego ojca — mruknął. — Ten sam ogień. Ta sama upartość. Dlatego się was boją.
Wyciągnął z płaszcza kolejny zużyty kopertę, zgniecioną, jakby latami noszoną. Przesunął ją po stole w moją stronę.
— W środku pierwszy krok. Gdy go otworzysz, nie ma odwrotu. Albo uratujesz rodzinę… — jego oczy stwardniały — albo ją pogrzebiesz.
Patrzyłem na kopertę, serce waliło w uszach. Ciche oddechy Eliasza odbijały się w myślach. Oczy matki, utknięte w fotografii, zdawały się patrzeć prosto przez mnie.
Powoli sięgnąłem i wziąłem kopertę. W tej chwili zrozumiałem — polowanie już się rozpoczęło.
Nie walczyłem już tylko o odpowiedzi. Walczyłem o krew.
A gdy znajdę tego w garniturze, nie będzie łowcą.
Będzie ofiarą.
