Listopadowy wiatr ciął jak nożem, a znad rzeki ciągnęła wilgoć, która wżerała się w kości. Na podwórku między rozpadającymi się garażami bawił się pięcioletni chłopiec. Jego matka stała nieco dalej, przyciskając telefon do ucha i śmiejąc się z żartów koleżanki.
Chłopiec zbliżał się coraz bardziej do urwistego brzegu rzeki, podczas gdy matka była całkowicie pochłonięta rozmową. Woda tego dnia była mętna i wzburzona ostatnie ulewy wzmocniły prąd. Wystarczył jeden fałszywy krok chłopiec wpadł z krzykiem do rzeki, a ciężka kurtka natychmiast ciągnęła go na dno.
Matka niczego nie zauważyła. Wciąż gadała przez telefon, tylko od czasu do czasu rozglądając się z nudą.
Chłopiec desperacko próbował dopłynąć do brzegu, ale prąd znosił go coraz dalej. Kasłał, dusił się, łapiąc zimne powietrze.
Wtedy po drugiej stronie rzeki pojawił się mężczyzna przez większość sąsiadów traktowany z pogardą. Chudy, zaniedbany, wszyscy nazywali go tylko Włóczykijem. Bezdomny, który ukrywał się w opuszczonym domu nieopodal.
Usłyszał krzyk dziecka i bez wahania rzucił się w lodowatą wodę, w swoich brudnych ubraniach. Fale uderzały w niego, próbując go powalić, ale nie ustawał, dopóki nie dosięgnął chłopca i nie wyciągnął go za kołnierz.
Chłopiec płakał, był blady i drżał. Włóczykij zaniósł go na brzeg i owinął swoim podartym płaszczem.
Gdy wrócił z dzieckiem pod dom, matka w końcu ich zauważyła i krzyknęła:
Co sobie wyobrażasz, dotykasz mojego syna?! Ty śmieciu!
Ale on się topił
Lepiej by się utopił, niż żeby miał trafić w twoje brudne łapy!
Włóczykij patrzył na nią w osłupieniu. Był zraniony, ale bardziej przeraził się o chłopca. Widok kobiety, która wrzeszczała zamiast sprawdzić, czy jej dziecko żyje, wydał mu się niepojęty.
I wtedy Włóczykij zrobił coś, czego nikt się po nim nie spodziewał ale co było głęboko sprawiedliwe
Podjął nagłą decyzję: znów przycisnął chłopca do siebie i odwrócił się na pięcie.
Hej! Oddaj go! wrzasnęła kobieta, ale nie odważyła się podejść bliżej.
Włóczykij spokojnie odszedł i zapukał do domu starszej sąsiadki życzliwej, troskliwej kobiety.
Niech pani pomoże chłopcu powiedział, ledwie łapiąc oddech. Niech pani wezwie policję. Jego matka prawie go zabiła. Pani też to widziała.
Sąsiadka natychmiast zadzwoniła na policję. Wkrótce przyjechali mundurowi i zabrali matkę, która wciąż wykrzykiwała obelgi. Włóczykij opowiedział wszystko, jak było, nie pomijając niczego.
Po śledztwie matkę pozbawiono praw rodzicielskich. Chłopiec tymczasowo zamieszkał u sąsiadki, a później trafił do rodziny zastępczej.
Włóczykij zniknął nikt więcej go nie widział. Dopiero po miesiącach ktoś przypomniał sobie o nim: to on uratował życie dziecku dziecku, któremu mogło stać się jeszcze większa krzywda, gdyby zostało przy takiej matce.
