Bez dachu nad głową: rozpaczliwe poszukiwanie schronienia.
Nina nie miała dokąd pójść. Dosłownie. Może przenocuję na dworcu. A potem? Nagle przyszło jej do głowy zbawienne rozwiązanie: Domek letniskowy! Jak mogłam zapomnieć? Chociaż nazywanie tego domem to przesada. To raczej zrujnowana chatka. Ale i tak lepsza niż dworzec, pomyślała.
Wsiadając do podmiejskiego pociągu, przywarła do zimnej szyby i zamknęła oczy. Zalewały ją wspomnienia ostatnich trudnych lat. Dwa lata temu straciła rodziców, została sama, bez wsparcia. Nie było jak płacić za studia, więc rzuciła uniwersytet i poszła pracować na targowisku.
Wydawało się, że los w końcu się do niej uśmiechnął, gdy poznała miłość swojego życia Tomasza. Był dobrym, uczciwym człowiekiem. Po dwóch miesiącach wzięli skromny ślub.
Życie zaczęło się układać Ale los miał dla Niny kolejną próbę. Tomasz namówił żonę, by sprzedali mieszkanie rodziców w centrum miasta i zainwestowali we własny biznes.
Opowiadał o tym tak pięknie, że Nina nie miała wątpliwości wierzyła, że mąż wie, co robi, a ich kłopoty finansowe wkrótce się skończą. Jak się ustabilizujemy, pomyślimy o dziecku. Nie mogę się doczekać, by zostać mamą!, marzyła naiwna dziewczyna.
Niestety, interesy Tomasza się nie udały. Ciągłe kłótnie o stracone pieniądze szybko zniszczyły ich związek. Pewnego dnia Tomasz przyprowadził do domu inną kobietę i pokazał Ninie drzwi.
Najpierw myślała o policji, ale zrozumiała, że nie ma o co go oskarżać. To ona sprzedała mieszkanie i oddała mu pieniądze
***
Wysiadając na stacji, szła samotnie wzdłuż opustoszałego peronu. Był początek wiosny, sezon na wsi jeszcze się nie rozpoczął. Po trzech latach nieobecności działka zarosła chwastami, a chatka straszyła zaniedbaniem. Nie szkodzi, posprzątam, będzie jak dawniej, pomyślała, choć wiedziała, że nic już nie wróci.
Klucz znalazła łatwo pod werandą, ale drewniane drzwi były wypaczone i nie chciały się otworzyć. Młoda kobieta szarpała się z nimi, aż opadła z sił. Gdy zrozumiała, że sama nie da rady, usiadła na schodkach i rozpłakała się.
Nagle zauważyła dym i usłyszała hałas u sąsiadów. Uradowana, pobiegła tam.
Pani Ruta! Jest pani w domu? zawołała.
Na podwórku zobaczyła jednak starszego, zaniedbanego mężczyznę, który rozpalił małe ognisko i grzał wodę w zabrudzonym kubku. Stanęła jak wryta.
Kto pan jest? Gdzie pani Ruta? spytała, cofając się.
Niech się pani nie boi. I proszę nie wzywać policji. Nie robię nic złego. Nie wchodzę do domu, mieszkam tu, na podwórku
Ku jej zaskoczeniu, mówił miłym, kulturalnym głosem. Takim, jakim posługują się wykształceni ludzie.
Jest pan bezdomny? spytała, nieco bezceremonialnie.
Tak. Ma pani rację odpowiedział, spuszczając wzrok. Mieszka pani obok? Proszę się nie martwić, nie będę przeszkadzał.
Jak się pan nazywa?
Mieczysław.
A nazwisko? dopytywała Nina.
Nazwisko? zdziwił się. Nowak.
Przyjrzała mu się uważnie. Ubranie, choć zniszczone, było względnie czyste, on sam też wyglądał na zadbanego.
Nie wiem, do kogo się zwrócić westchnęła.
Co się stało? spytał ze współczuciem.
Drzwi się zacięły. Nie mogę ich otworzyć.
Jeśli pani pozwoli, mogę pomóc zaproponował.
Byłabym wdzięczna! odparła zdesperowana.
Gdy mężczyzna majstrował przy drzwiach, Nina usiadła na ławce i rozmyślała: Kim jestem, by nim gardzić? Przecież też jestem bez dachu nad głową.
Niusiu, sprawdź, jak poszło! Mieczysław Nowak uśmiechnął się i pchnął drzwi. Chce pani tu nocować?
A gdzie indziej? spytała zaskoczona.
Jest tu ogrzewanie?
Powinien być piec zawahała się, zdając sobie sprawę, że nie wie, jak go używać.
Rozumiem. A drewno?
Nie wiem przyznała zrezygnowana.
Dobrze. Niech pani wejdzie, zaraz coś przyniosę powiedział stanowczo i wyszedł.
Nina przez godzinę sprzątała. W chatce było zimno, wilgotno i nieprzyjemnie. Była przygnębiona, nie widząc, jak tu żyć. Po chwili Mieczysław wrócił z drewnem. Ku jej zaskoczeniu, poczuła ulgę, że ktoś jest obok.
Rozpalił w piecu. Po godzinie w chatce zrobiło się ciepło.
Proszę dokładać po trochu, a na noc zgasić. Ciepło starczy do rana wytłumaczył.
A pan gdzie pójdzie? Do sąsiadów? spytała.
Tak. Niech pani nie myśli źle, przenocuję na ich podwórku. Nie chcę iść do miasta Nie chcę grzebać w przeszłości.
Mieczysławie, niech pan zaczeka. Zjemy kolację, napijemy się herbaty, a potem pan pójdzie oświadczyła stanowczo.
Starszy mężczyzna nie protestował. Zdjął płaszcz i usiadł przy piecu.
Przepraszam, że się wtrącam zaczęła Nina. Ale pan nie wygląda na bezdomnego. Dlaczego pan tu mieszka? Gdzie pańska rodzina?
Mieczysław opowiedział, że całe życie wykładał na uniwersytecie. Oddał się nauce, a starość przyszła niespodziewanie. Gdy zrozumiał, że na starość jest zupełnie sam, było już za późno, by cokolwiek zmienić.
Rok temu zaczęła go odwiedzać siostrzenica, Kinga. Sprytnie zasugerowała, że się nim zaopiekuje, jeśli przepisze jej mieszkanie. Uradowany, zgodził się.
Kinga zdobyła jego zaufanie. Namówiła go, by sprzedał ciasne mieszkanie w centrum i kupił dom na przedmieściach z ogrodem. Miała już nawet świetną ofertę.
Przez całe życie marzył o spokoju i świeżym powietrzu. Zgodził się bez wahania. Gdy tylko sprzedał mieszkanie, Kinga zaproponowała, by założyć konto w banku.
Wujku, niech pan tu poczeka, a ja załatwię formalności. Lepiej nie nosić przy sobie tyle gotówki, powiedziała przed we
