Deszcz zacinał się o szyby samochodu, gdy Krzysztof Nowak, przedsiębiorca z Warszawy, ostrożnie prowadził po krętej drodze pod Krakowem. Na tylnym siedzeniu w foteliku spokojnie spał jego ośmiomiesięczny synek, Mateusz. Krzysztof uśmiechnął się, patrząc w lusterko na spokojną buzię dziecka. Nagle rozległ się przeraźliwy dźwięk gwoździe rozsypane na drodze przebiły opony. Samochód wpadł w poślizg, przewrócił się i stoczył w dół zbocza.
Kiedy Krzysztof ocknął się, całe ciało go bolało. Z trudem wydostał się z wraku, trzymając w ramionach płaczącego Mateusza. Deszcz lał jak z cebra. Wtedy usłyszał cichy głosik:
„Proszę pana, czy wszystko w porządku?”
To była siedmioletnia Zosia, która mieszkała w rozpadającej się chacie niedaleko drogi. Dziewczynka od razu rozpoznała twarz mężczyzny pamiętała go z Warszawy, gdzie pewnego dnia kupił jej i młodszemu bratu całą torbę chleba i mleka.
„Pomogę panu,” szepnęła, biorąc ostrożnie dziecko na ręce.
Krzysztof, choć ranny, widział w jej oczach determinację. Zosia zaprowadziła ich do swojej chaty, gdzie razem z pięcioletnim Stasiem zajęli się nimi jak potrafili. Kiedy Krzysztof odzyskał siły, zrozumiał, że ten wypadek nie był przypadkiem. Ktoś celowo rozsypał gwoździe, by go zabić.
Okazało się, że jego wspólnik, Marek Kowalski, planował przejąć firmę. Zosia i Staś, choć sami ledwo wiązali koniec z końcem, stali się jego największymi obrońcami. Gdy Marek wysłał ludzi, by zabili Krzysztofa, dzieci pomogły mu się ukryć.
W końcu prawda wyszła na jaw. Marek trafił do więzienia, a Krzysztof, wdzięczny za ich odwagę, postanowił dać Zosi i Stasiowi prawdziwy dom.
„Chcecie zostać moimi dziećmi?” zapytał pewnego dnia.
Zosia rozpłakała się, a Staś podskoczył z radości.
Pięć tygodni później, w miejscu, gdzie stała ich stara chata, powstało Centrum Wsparcia Rodzin im. Jana Wiśniewskiego, ojca Zosi i Stasia.
„Tato,” szepnęła Zosia, trzymając Krzysztofa za rękę, „dziękuję, że nas znalazłeś.”
„To wy mnie znaleźliście,” odparł, patrząc na swoją nową rodzinę.
Deszcz dawno przestał padać, ale ich wspólna historia dopiero się zaczynała.
