**Dziennik Luizy Kowalskiej**
Dzwonek do drzwi rozbrzmiał nieprzyjemnie ostro, zwiastując gości. Luiza zdjęła fartuch, otarła ręce i podeszła do wejścia. Na progu stała jej córka z młodym mężczyzną. Wpuściła ich do środka.
Cześć, mamo powiedziała córka, całując ją w policzek. To jest Tato, będzie z nami mieszkał.
Dzień dobry młody mężczyzna skłonił się grzecznie.
A to moja mama, ciocia Luiza.
Luiza Kowalska poprawiła córkę.
Mamo, co na obiad?
Puree z grochu i kiełbaski.
Nie jem puree z grochu odparł chłopak, ściągnął buty i ruszył w stronę salonu.
Ale mamo, Tato nie lubi grochu powiedziała dziewczyna szeroko otwartymi oczami.
Młody rozsiadł się na kanapie, rzucając kurtkę na podłogę.
To właściwie mój pokój zauważyła Luiza.
Tato, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać zawołała Ola.
Podoba mi się tutaj burknął, wstając z kanapy.
Mamo, pomyśl, co Tato może zjeść.
Nie wiem, mamy jeszcze pół paczki kiełbasek wzruszyła ramionami.
Spoko, z musztardą, keczupem i chlebem ożywił się.
No dobrze odparła tylko Luiza, kierując się do kuchni. Najpierw przynosiła koty i szczeniaki, a teraz to i jeszcze go karmić.
Nalała sobie puree, położyła dwie kiełbaski, dodała surówkę i zaczęła jeść z apetytem.
Mamo, dlaczego jesz sama? zapytała córka, wchodząc do kuchni.
Bo wróciłam z pracy i jestem głodna odpowiedziała, przeżuwając kiełbasę. Jak ktoś chce jeść, niech sobie weźmie albo ugotuje. I jeszcze jedno: dlaczego Tato ma z nami mieszkać?
No jak to dlaczego? To mój mąż.
Co?! Twój mąż?
Tak, właśnie. Twoja córka jest dorosła i sama decyduje, czy wychodzi za mąż, czy nie. Mam w końcu dziewiętnaście lat.
Ale nawet mnie nie zaprosiliście na ślub.
Nie było ślubu, tylko urząd. Skoro jesteśmy małżeństwem, będziemy razem mieszkać odparła Ola, patrząc na przeżuwającą matkę.
No to gratulacje. Ale dlaczego bez wesela?
Jak masz pieniądze na wesele, to nam je daj, my już wiemy, co z nimi zrobić.
Rozumiem odparła Luiza, kontynuując jedzenie. Ale dlaczego akurat u nas?
Bo w swoim kawaler
