Bałam się, że mąż mnie zostawi, bo urodziłam córkę, a nie syna.
W mojej rodzinie zawsze panował kult synów. Mieszkamy w Polsce i z jakiegoś powodu dziewczynki były mniej doceniane. Wychowano mnie w tym duchu. Mam młodszego brata i siostrę, i zauważałam, jak różnie nas traktowano.
Gdy urodziła się moja siostra, ojciec był bardzo niezadowolony. Choć na USG mówili, że będzie dziewczynka, do końca wierzył, że lekarze się pomylili. Dopiero w szpitalu przekonał się, że znów ma córkę. Ale gdy mama zaszła w ciążę z moim bratem, ojciec się zmienił. Krewni gratulowali rodzicom z wyjątkową serdecznością. Wszyscy się cieszyli.
„Dziewczyna to dziewczyna. Wyjdzie za mąż i odejdzie. A syn to kontynuacja rodu!” – powtarzał ojciec.
Wychowanie też było zupełnie inne. Brat nie musiał pomagać w domu, nie ganiano go za słabe oceny ani za psoty. Nie powiem, że traktowano nas z siostrą źle, ale różnica była widoczna. Brata wręcz noszono na rękach.
Zdecydowałam, że w każdej rodzinie chłopcy są uprzywilejowani. Z takim przekonaniem wyszłam za mąż. Żyliśmy z mężem w zgodzie, ufaliśmy sobie. Gdy powiedział, że marzy o synu, nie zdziwiłam się – to było dla mnie oczywiste. Gdy dowiedziałam się o ciąży, marzyłam o chłopcu. Ale lekarz na USG z radością oznajmił, że będziemy mieli córeczkę. Wszystko we mnie opadło. Jak mu to powiedzieć? Myślałam, że zrobi awanturę, spakuje rzeczy i odejdzie.
Nie rozumiem, czego się bałam, skoro moi rodzice nie rozstali się po moim ani siostry narodzinach. Ale byłam załamana. Przez silne emocje trafiłam do szpitala z ryzykiem utraty dziecka. Męża nie było wtedy w mieście, ale natychmiast przyjechał.
Nie wiedział jeszcze o wyniku USG, a ja nie miałam pojęcia, jak mu powiedzieć, bo przecież marzył o synu. Mąż nie pytał o płeć dziecka – martwił się o mnie, dopytywał o zdrowie, obiecywał przynieść coś smacznego, prosił, żebym się nie denerwowała.
Po jego wyjściu długo płakałam. Podeszła pielęgniarka, żeby mnie uspokoić. Opowiedziałam jej o swoich obawach. Nie wiem, jak zrozumiała mnie przez łzy. Powiedziała, że powinnam myśleć o dziecku, a nie o mężu.
„Wiesz, ilu mężczyzn jest na świecie? Znajdziesz sobie innego! Najważniejsze, żebyś donosiła córeczkę – twoje nerwy jej szkodzą. I dziecko się takim urodzi!” – mówiła.
Rano spotkała mojego męża i zaczęła go besztać. Nie wiedziała, że nie znał płci dziecka. Wszedł do sali z szeroko otwartymi oczami i spytał, skąd mi przyszły do głowy takie bzdury. Przyznałam się do wszystkiego. Spojrzał na mnie jak na wariatkę. Powiedział, że nie ma znaczenia, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka, i poprosił, żebym nie fantazjowała.
Starałam się uspokoić, choć czasem myślałam, że mąż tylko chce mi poprawić humor, a tak naprawdę jest rozczarowany. Ale gdy urodziłam córeczkę i zobaczyłam jego twarz, łzy w jego oczach, zrozumiałam, że naprawdę się cieszy. Teraz z uśmiechem wspominam swoje obawy. Dobrze, że pomogła nam pielęgniarka – inaczej doprowadziłabym siebie do załamania nerwowego jeszcze przed porodem.
