Babciu, przydzielą cię do innego działu uśmiechają się młodzi pracownicy, spoglądając na nową współpracownicę. Nie wiedzą jeszcze, że właśnie kupiłam ich firmę.
Do kogo mówisz? rzuca chłopak przy lady, nie odrywając wzroku od smartfona.
Jego, jego modna fryzura i markowa bluza krzyczą o własnej ważności i całkowitej obojętności wobec otoczenia.
Jadwiga Andrzejewska poprawia prostą, lecz solidną torbę na ramieniu. Ubiera się w sposób, który nie przyciąga uwagi: skromna bluzka, spódnica nieco poniżej kolana, wygodne buty bez obcasów.
Poprzedni dyrektor, Marek siwy i zmęczony od intryg mężczyzna, z którym finalizuje transakcję przejęcia uśmiecha się, gdy Jadwiga przedstawia mu swój plan.
Koń trojański, Jadwigo mówi z szacunkiem. Oni połkną przynętę, nie zauważając haczyka. Nie rozwikłają cię, dopóki nie będzie za późno.
Jestem nową pracownicą. Dział dokumentacji jej głos jest spokojny i cichy, celowo pozbawiony autorytatywnych nut.
Młodzieniec w końcu, wreszcie podnosi na nią wzrok. Przegląda od głowy do pięt od zużytych butów po starannie ułożone siwe włosy i w jego oczach miga otwarta, nieukryta kpina. Nie stara się jej ukrywać.
Ach tak. Mówili, że będzie wzmocnienie. Dostałaś przepustkę od ochrony?
Tak, proszę.
Palcem leniwie wskazuje w stronę czytnika, jakby wyznaczał drogę zagubionej kompasowi.
Twoje miejsce pracy jest tam, na końcu sali. Sam się rozgozisz.
Jadwiga kiwa głową. Rozgojzę się powtarza w myślach, kierując się ku hałaśliwemu, jak ul, open space.
Rozgryza już czterdzieści lat swojego życia. Rozgryza prawie zbankrutowany biznes męża po jego nagłej śmierci, przekształcając go w dochodowe przedsiębiorstwo.
Rozgryza skomplikowane inwestycje, które później pomnażają jej kapitał. Rozgryza, jak w sześćdziesiąt pięć nie zwariować z samotności w pustym, wielkim domu.
Kupno tej kwitnącej, choć w środku zgniłej firmy IT jest najciekawszym rozgryzaniem od jakiegoś czasu.
Jej biurko ląduje na samym końcu, przy drzwiach do archiwum. Stare, podrapane i z skrzypiącym krzesłem, przypomina wyspę przeszłości w oceanie lśniących technologii.
Rozgryzasz? rozbrzmiewa słodko-głęboki głos nad uchem. Przed nią stoi Bogusława, szefowa działu marketingu, w idealnie wyprasowanym garniturze w kolorze kości słoniowej.
Od niej unosi się woń drogich perfum i sukcesu.
Staram się mówi Jadwiga, delikatnie się uśmiechając.
Musisz przejrzeć umowy z projektu Altarz za ubiegły rok. Są w archiwum. Nie sądzę, by to było trudne ton Bogusławy jest lekko protekcjonalny, jakby wydawała rozkaz osobie o ograniczonych możliwościach.
Bogusława spogląda na nią jak na niezwykłe znalezisko archeologiczne. Gdy odchodzi, stukając wysokimi obcasami, Jadwiga słyszy za plecami cichy chichot:
Nasz HR chyba zwariował. Niedługo dinozaury będą brać się do pracy.
Jadwiga udaje, że nie słyszy. Musi się rozejrzeć.
Kieruje się do działu programistów, zatrzymując się przy szklanym pokoju konferencyjnym, gdzie kilku młodych chłopaków gorąco dyskutuje.
Pani, czego szuka? pyta wysoki chłopak, wychodząc ze stołu.
Stanisław, wiodący programista, przyszła gwiazda firmy jak napisano w jego własnym, samodzielnie sporządzonym profilu.
Tak, szukam archiwum.
Stanisław uśmiecha się i odwraca do kolegów, którzy z ciekawością obserwują scenę niczym darmowy spektakl.
Babciu, chyba trafiłaś zupełnie do innego działu. Archiwum jest tam macha niepewnie w stronę jej biurka. My tu robimy prawdziwą robotę, taką, o której nie śniłaś.
Zgromadzenie za jego plecami lekko podskakuje. Jadwiga czuje, jak w piersi rośnie zimny, spokojny gniew.
Patrzy na ich samozadowolone twarze, na drogi zegarek na ręce Stanisława. Wszystko to kupione z jej pieniędzy.
Dziękuję odpowiada chłodno. Teraz wiem dokładnie, dokąd mam iść.
Archiwum okazuje się małym, dusznym pomieszczeniem bez okien. Jadwiga zabiera się do pracy. Folder Altarz znajduje się szybko.
Metodycznie przegląda papiery, umowy, aneksy, protokoły. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie, ale jej doświadczone oko łapie drobne nieścisłości. Kwoty w protokołach dla podwykonawcy Kibersystemy zaokrąglone są do pełnych tysięcy oznaka lenistwa albo próby ukrycia rzeczywistych rozliczeń.
Opisy wykonanych prac są zamglone: usługi konsultingowe, wsparcie analityczne, optymalizacja procesów. To klasyczne schematy wypłaty funduszy, znane jej już z lat dziewięćdziesiątych.
Po kilku godzinach drzwi skrzypią. W korytarzu pojawia się dziewczyna z przerażonymi oczami.
Dzień dobry. Jestem Lidia z działu księgowości. Bogusława powiedziała, że jesteś tutaj Pewnie trudno bez dostępu do elektronicznej bazy? Mogę pomóc.
Jej głos nie zawiera ani kropli wyniosłości.
Dzięcia, Lidio. Byłoby bardzo miło z twojej strony.
Nie ma sprawy, nie jest to trudne. Po prostu nie wszyscy od urodzenia mają tablet w ręku mówi Lidia, rumieniąc się.
Gdy Lidia tłumaczy interfejs programu, Jadwiga myśli, że nawet w bagnie znajdzie się czyste źródło.
Zanim Lidia zdąży odejść, w drzwiach pojawia się Stanisław.
Potrzebuję umowy z Kibersystemami. Pilnie.
Mówi, jakby wydawał rozkaz służbie.
Dzień dobry odpowiada spokojnie Jadwiga. Właśnie przeglądam te dokumenty. Dajcie mi chwilę.
Chwilę? Nie mam chwili. Mam telefon za pięć minut. Dlaczego to wciąż nie jest zdigitalizowane? Co tu w ogóle robicie?
Jego zarozumiałość jest jego słabością. Jest pewien, że nikt, a zwłaszcza ta staruszka, nie odważy się sprawdzi.
Pracuję tu pierwszy dzień odpowiada precyzyjnie. I staram się naprawić to, co nie zostało zrobione przed moim przyjściem.
Nieważne! podchodzi do biurka i bez ceremonii wyrywa potrzebny folder. Z wami, starcami, zawsze te same problemy.
Wychodzi, trzaskając drzwiami. Jadwiga nie patrzy za nim. Wystarczyło jej zobaczyć.
Sięga po telefon i dzwoni do swojego prywatnego prawnika.
Arkadiuszu, dzień dobry. Sprawdź proszę firmę Kibersystemy». Mam przeczucie, że właściciele są bardzo ciekawi.
Następnego ranka telefon wibruje.
Jadwigo, miałeś rację. Kibersystemy to fikcyjna struktura, zarejestrowana na obywatela Petroviego. To, co ciekawe, jest dwukrotnie spokrewniony z naszym głównym programistą Stanisławem. Typowy schemat.
Dziękuję, Arkadiuszu. Nie chciałam wiedzieć więcej.
Kulminacja następuje po obiedzie. Wszystkich pracowników zwołują na cotygodniowe zebranie. Bogusława promienieje, opowiadając o kolejnych sukcesach.
Ojej, chyba zapomniałam wydrukować raport konwersji. Jadwigo jej głos, wzmocniony mikrofonem, brzmi z chłodną drwiną przynieś proszę folder Q4 z archiwum. Tylko nie zgub się w tym miejscu.
Sala wypełnia się przytłumionym śmiechem. Jadwiga wstaje spokojnie. Punkt zwrotny już minął. Wraca po kilka minut. Stanisław stoi przy Bogusławie i szepcze coś energicznie.
Oto nasza zbawczyni! wykrzykuje Stanisław z udawaną ciepłością. Trzeba pracować szybciej. Czas to pieniądz. Zwłaszcza nasze pieniądze.
Słowo nasze staje się ostatnią kroplą.
Jadwiga prostuje się. Plecy przestają być garbiate. Spojrzenie staje się lodowate i nieugięte.
Masz rację, Stanisławu. Czas naprawdę jest pieniędzmi. Zwłaszcza tymi, które przepłynęły przez Kibersystemy. Czy nie wydaje ci się, że ten projekt jest bardziej korzystny dla ciebie niż dla firmy?
Twarz Stanisława zmarszczyła się, uśmiech zniknął.
Nie nie rozumiem, o co ci chodzi
Naprawdę? W takim razie wyjaśnij wszystkim, kim jest obywatel Petrov?
W sali zapada przytłaczająca cisza. Bogusława próbuje interweniować.
Przepraszam, jakie ma to znaczenie dla finansów firmy?
Jadwiga nie patrzy na nią. Powoli okrąża stół i staje na czele zebrania.
Mam bezpośredni związek. Nazywam się Jadwiga Andrzejewska Vornowa. Nowy właściciel tej firmy.
Gdyby w pokoju wybuchła granat, efekt byłby mniejszy.
Stanisławie mówi lodowatym tonem jesteś zwolniony. Moi prawnicy skontaktują się z tobą i twoim krewnym. Radziłabym ci nie opuszczać miasta.
Stanisław opada na krzesło, jakby z niego wylądował powietrzny podmuch.
Ty, Bogusławo, też jesteś zwolniona. Za nieprofesjonalizm i tworzenie toksycznej atmosfery w zespole.
Bogusława wybucha.
Jak śmiesz!
Mam do tego pełne prawo odpowiada zwięźle Jadwiga. Masz godzinę na zebranie rzeczy. Ochrona cię odprowadzi.
To samo dotyczy wszystkich, którzy myślą, że wiek to wymówka do lekceważenia. Młody recepcjonista i dwaj programiści zostają wyprowadzeni.
W w pomieszczeniu panuje prawdziwy szok.
W najbliższych dniach firma przejdzie pełny audyt.
Jadwiga zatrzymuje wzrok na twarzy LIDii, stojącej na końcu sali.
Lidio, podejdź, proszę.
Dziewczyna, drżąc, podchodzi do biurka.
W dwa dni pracy stałaś się jedyną, która okazała nie tylko profesjonalizm, ale i prostą ludzką empatię.
Tworzę nowy dział kontroli wewnętrznej i chcę, żebyś dołączyła do mojego zespołu. Jutro omówimy twoje nowe stanowisko i szkolenie.
Lidia otwiera usta, nie mogąc wypowiedzieć ani słowa.
Poradzisz sobie mówi pewnie Jadwiga. A teraz wszyscy, oprócz zwolnionych, do pracy. Dzień roboczy trwa.
Odwraca się i wychodzi, zostawiając za sobą zrujnowany blask wyższości.
Nie czuje triumfu. Tylko zimną satysfakcję, jak po dobrze wykonanej robotzie. Bo aby zbudować solidny dom, najpierw trzeba oczyścić plac budowy z gnicia. I właśnie od tego właśnie zaczyna swoją ogólną rewizję.
