Babciu Jadwigo! zawołał Mateusz. Kto pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?
Jadwiga Stefańska rozpłakała się, widząc rozbity płot. Już tyle razy wzmacniała go deskami, poprawiała spróchniałe słupki, mając nadzieję, że ogrodzenie wytrzyma aż uzbiera wystarczająco pieniędzy z niewielkiej emerytury. Ale los był nieubłagany! Płot runął.
Jadwiga od dziesięciu lat gospodarzyła sama, odkąd jej ukochany mąż, Stanisław, odszedł z tego świata. Był niezrównanym złotą rączką. Dopóki żył, Jadwiga nie martwiła się o nic. Stanisław był mistrzem i stolarzem, i cieślą.
Wszystko robił sam, nie trzeba było wzywać fachowców. Wieś szanowała go za pracowitość i dobre serce. Razem przeżyli szczęśliwe czterdzieści lat, zabrakło tylko jednego dnia do rocznicy. Porządny dom, obfite plony w ogródku, zadbane zwierzęta ot, efekty wspólnej pracy.
Małżonkowie mieli jednego syna Igora, swoją radość i dumę. Od dziecka wiedział, jak pomagać, nie trzeba go było do niczego zmuszać. Kiedy Jadwiga wracała zmęczona z pracy w gospodarstwie, syn już zdążył przynieść drewno, wodę, rozpalić w piecu i nakarmić zwierzęta.
Stanisław po pracy mył ręce, wychodził na ganek, palił papierosa, a Jadwiga szykowała kolację. Wieczorami całą rodziną jedli wspólne posiłki i opowiadali o wydarzeniach dnia. Byli szczęśliwi.
Czas płynął bezlitośnie, zostawiając tylko wspomnienia. Igor dorósł, wyjechał do wielkiego miasta Warszawy, ukończył studia, ożenił się z warszawianką, Marią. Zamieszkali w stolicy. Na początku Igor wracał do rodziców na urlop, ale później pod namową żony wybrał odpoczynek za granicą, rok w rok. Stanisław nie rozumiał syna:
Gdzież nasz Igorek się tak zmęczył? Chyba Maria już całkiem go opanowała. Po co mu te podróże?
Ojciec był smutny, matka tęskniła. Ale cóż pozostało? Czekać na choćby list. A potem przyszedł czas choroby Stanisława przestał jeść, niknął w oczach. Lekarze przepisywali leki, ale w końcu odesłali go do domu. Na wiosnę, gdy w lesie śpiewały słowiki, Stanisław zmarł.
Igor przyjechał na pogrzeb, długo płakał, wyrzucając sobie, że nie zdążył się pożegnać z ojcem. Spędził tydzień w rodzinnym domu, po czym wrócił do Warszawy. W ciągu dziesięciu lat napisał matce tylko trzy listy. Jadwiga została sama. Sprzedała krowę i owce sąsiadom.
Komu teraz potrzebne były zwierzęta? Krowa długo stała pod domem, jakby wsłuchując się w płacz swojej byłej gospodyni. Jadwiga zamykała się w najdalszym pokoju, zakrywała uszy i szlochała.
Bez męskich rąk gospodarstwo podupadało. Dziurawy dach, spróchniałe deski na ganku, piwnica zalana wodą… Babcia Jadwiga robiła, co mogła. Odkładała grosz do grosza z emerytury na fachowców, czasem radziła sobie sama, bo przecież wychowała się na wsi, wszystko znała.
Żyła, ledwo wiążąc koniec z końcem, gdy nadeszła kolejna katastrofa. Jadwidze gwałtownie pogorszył się wzrok nigdy wcześniej nie miała takich problemów. Poszła do sklepu i ledwo zobaczyła ceny na towarach. Po kilku miesiącach nie rozpoznawała już szyldu sklepu.
Przyjechała pielęgniarka, obejrzała ją i nakazała badania w szpitalu.
Pani Jadwigo, chyba chce pani oślepnąć? Zrobią operację, wróci pani wzrok!
Babcia bała się operacji i odmówiła wyjazdu. W ciągu roku prawie całkiem straciła wzrok. Nie przejmowała się tym zbytnio.
Po co mi to światło? Telewizora nie oglądam, tylko słucham. Lektor czyta wiadomości, wystarczy mi. W domu wszystko robię na pamięć.
Ale czasem się martwiła. W wiosce pojawiło się więcej nieuczciwych ludzi. Często przyjeżdżali złodzieje, włamywali się do opuszczonych domów i kradli, co popadło. Jadwiga obawiała się, że nie ma dobrego psa takiego, który odstraszyłby nieproszonych gości głośnym szczekaniem.
Zapytala więc myśliwego Szymona:
Szymonie, nie wiesz, czy leśniczy nie ma szczeniaków? Wzięłabym chociaż jednego, nawet najmniejszego. Wychowałabym go…
Szymon spojrzał z ciekawością na staruszkę:
Babciu, po co ci szczeniaki husky? One są na las. Mogę ci sprowadzić rasowego owczarka z miasta.
Owczarek pewnie kosztuje majątek…
Nie kosztuje więcej niż pieniądze, pani Jadwigo.
No to sprowadź.
Jadwiga przeliczyła swoje oszczędności i doszła do wniosku, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Szymon, niepewny typ, ciągle odkładał sprawę. Babcia miała mu za złe jego obietnice, lecz w sercu go żałowała. Był samotny bez rodziny, dzieci, jedyną towarzyszką była mocna.
Szymon, rówieśnik Igora, został na wsi. Miasto mu nie pasowało. Jego pasją było polowanie. Znikał w lesie na dni całe.
Kiedy sezon się kończył, Szymon pracował u ludzi: kopał ogródki, majsterkował, naprawiał sprzęty. Zarobione od babć pieniądze wydawał na alkohol.
Po libacjach szedł do lasu opuchnięty, chory, pełen wyrzutów. Wracał z grzybami, jagodami, rybą, orzechami. Sprzedawał wszystko za grosze, a zarobione znikały w kieliszku. Pijaczyna pomagał Jadwidze w gospodarstwie za zapłatą. Teraz, gdy płot się zawalił, znów musiała go poprosić o pomoc.
Z psem trzeba poczekać, westchnęła Jadwiga. Trzeba zapłacić Szymonowi za płot, a pieniędzy brak.
Szymon przyszedł nie z pustymi rękami. W jego plecaku, obok narzędzi, coś się poruszało. Uśmiechnął się i zawołał babcię:
Zobaczcie, kogo wam przywiozłem. Otworzył plecak.
Staruszka dotknęła puszystej, malutkiej główki.
Szymonie, czy to szczeniak dla mnie? zdziwiła się.
Najlepszy, jaki znalazłem. Rasowy owczarek, babciu!
Szczeniak zapiszczał, próbował wyjść z plecaka. Jadwiga się przestraszyła:
Ale ja nie mam pieniędzy! Ledwie starczy na płot!
Nie będę go odwoził do miasta, babciu! Szymon protestował. Wiesz, ile tysięcy złotych zapłaciłem za tego psa?
Nie było wyjścia. Babcia pobiegła do sklepu, gdzie sprzedawczyni dała jej pięć butelek wódki na kreskę i wpisała nazwisko do zeszytu dłużników.
Do wieczora Szymon skończył płot. Babcia Jadwiga nakarmiła go obiadem, nalała kieliszek. Pijak, uradowany, objaśniał, wskazując na szczeniaka, zwiniętego koło pieca:
Trzeba karmić go dwa razy dziennie. Kup mocny łańcuch wyrośnie zdrowy i silny. Ja się na psach znam.
Tak w domu Jadwigi pojawił się nowy mieszkaniec Azor. Pokochali się nawzajem. Gdy Jadwiga wychodziła do chlewa, by nakarmić Azora, pies radośnie podskakiwał, liznął ją w twarz. Jedno martwiło: pies urósł olbrzymi, jak cielak, ale nie szczekał, co martwiło staruszkę.
Ach, Szymonie! Ach, oszuście! Sprzedałeś mi bezużytecznego psa.
Ale co zrobić, nie można wygnać tak dobrego stworzenia. Nawet sąsiedzkie psy bały się Azora, który w ciągu trzech miesięcy podskoczył do pasa gospodyni.
Pewnego dnia do wioski przyjechał Mateusz, miejscowy myśliwy, po sól i zapałki. Zbliżał się zimowy sezon łowiecki. Mijając dom Jadwigi Stefańskiej, zamarł: zobaczył Azora.
Babciu Jadwigo! zawołał. Kto pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?
Jadwiga przestraszona przyłożyła ręce do piersi.
Matko Boska! Jaka ze mnie naiwna! Ten oszust Szymon mnie nabrał! Mówił, że to owczarek…
Mateusz był poważny:
Trzeba go wypuścić do lasu, babciu. Może być nieszczęście.
Oczy Jadwigi zalały się łzami. Żal rozstawać się z Azorem! Dobry, łagodny, choć wilk. Ostatnio widać było, że się niepokoi rwał się, ciągnął łańcuch, chciał na wolność. Mieszkańcy patrzeli z lękiem. Nie było wyjścia.
Mateusz wywiózł go do lasu. Azor pomachał ogonem i zniknął w gałęziach. Więcej go nie widziano.
Jadwiga tęskniła za swoim pupilem, przeklinała Szymona. A on sam żałował, bo miał dobre intencje. Błąkając się kiedyś po lesie, zobaczył ślady niedźwiedzia. Z oddali dobiegł skowyt. Szybko chciał odejść, bo gdzie niedźwiedziątko, tam niedźwiedzica. Ale dźwięk był inny.
Rozgarnął krzaki, odnalazł norę. Obok leżała martwa wilczyca, a dookoła rozszarpane wilczki. Widocznie niedźwiedź napadł na legowisko. Przeżył tylko jeden, ukryty w norze.
Szymonowi żal było sieroty. Zabrał go, potem podrzucił Jadwidze, by się nim zajęła. Myślał, że gdy wilk podrośnie, sam ucieknie do lasu, a on w międzyczasie przyniesie babci prawdziwego psa. Ale wszystko popsuł Mateusz.
Szymon przez kilka dni kręcił się wokół jej domu, nie mogąc się zdecydować na wejście. Zima szalała. Jadwiga paliła w piecu, by nie zmarznąć w nocy.
Nagle ktoś zapukał. Staruszka pospieszyła otworzyć. Na progu stał mężczyzna.
Dobry wieczór, babciu. Pozwoli pani przenocować? Szłem do sąsiedniej wsi, zabłądziłem.
A jak się nazywasz, synku? Słabo widzę.
Borys.
Jadwiga zmarszczyła brwi.
Nie kojarzę Borisa w naszej wsi…
Dopiero co kupiłem tutaj dom. Chciałem obejrzeć, ale auto ugrzęzło. Zawróciłem pieszo, zawieja…
To kupiłeś dom po ś.p. Danilucie?
Człowiek pokiwał głową.
Tak jest.
Jadwiga zaprosiła gości do środka, nastawiła czajnik. Nie zauważyła, jak łakomie patrzył na stary kredens tu zwykle chłopi trzymali pieniądze i kosztowności.
Gdy babcia stała przy kuchni, gość zaczął szperać w kredensie. Jadwiga usłyszała skrzypienie.
Co robisz, Borysie?
Była przecież denominacja! Pomagam wyrzucić stare złotówki.
Jadwiga spoważniała.
Kłamiesz. Reformy nie było! Kim ty jesteś?!
Mężczyzna chwycił za nóż i przystawił do jej szyi.
Cicho, starucho! Dawaj kasę, złoto, jedzenie!
Ogarnął ją strach. Przed sobą miała bandytę, ściganego przez policję. Koniec, jej los przesądzony…
Wtem drzwi otwarły się na oścież. Do izby wskoczył wielki wilk i rzucił się na złoczyńcę. Tamten wrzasnął, ale gruby szalik osłonił go przed zębami. Przestępca dźgnął wilka w bark i rzucił się do ucieczki.
W tym momencie do domu szedł Szymon, chcąc przeprosić. Przed furtą zobaczył, jak ktoś z nożem ucieka, przeklinając. Wbiegł do Jadwigi, na podłodze leżał krwawiący Azor. Szymon wszystko zrozumiał, pobiegł do dzielnicowego.
Bandytę złapano i skazano na kolejnych parę lat.
Azor stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Wilka nie wiązano, chadzał, gdzie chciał. Ale zawsze wracał do Jadwigi, przychodził z Szymonem po polowaniu.
Pewnego dnia pod jej domem pojawił się czarny SUV. Ktoś rąbał drewno. To był Igor, syn Jadwigi. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.
Wieczorem cała rodzina siedziała przy stole, a Jadwiga promieniała szczęściem. Igor namówił ją na operację w mieście, by odzyskała wzrok.
Skoro trzeba… westchnęła staruszka. Latem wnuk przyjedzie, chciałabym go zobaczyć. Szymonie, popilnuj domu i Azora. Zgoda?
Szymon kiwnął głową. Azor rozłożył się wygodnie przy piecu, zadowolony. Tu było jego miejsce przy przyjaciołach.
Nie przegapcie kolejnych historii! Zostawcie swoje myśli i emocje w komentarzach, wesprzyjcie mnie polubieniem!
