W kuchni unosił się zapach kotletów, gdy nagle otworzyły się drzwi wejściowe – córki Julii wróciły do domu. Były u babci i powinny być szczęśliwe. Zamiast radości na ich twarzach malowała się jednak uraza.
— Mamo, babcia nas nie kocha! — powiedziały chórem Ola i Zosia.
Julia wyszła do przedpokoju, ocierając ręce o ścierkę.
— Dlaczego tak myślicie?
Dziewczynki wymieniły spojrzenia, aż w końcu jedna z nich zaczęła opowiadać. Babcia pozwalała Krzysiowi i Asi — dzieciom cioci — biegać, skakać i jeść, co tylko chcieli. Im zaś zabraniała hałasu, cukierków, czekoladek. Tamtych odprowadzała nawet na przystanek, a ich po prostu wyrzuciła za drzwi.
Julia zastygła w bezruchu. Wiedziała, że jej teściowa, Danuta Janowska, nie była najczulszą kobietą, ale nie sądziła, że sprawa zaszła tak daleko.
Ich relacje zawsze były neutralne – nie bliskie, ale i nie wrogie. Wszystko zmieniło się, gdy siostra męża, Elżbieta, urodziła dzieci. Babcia dosłownie oślepła z miłości. Godzinami opowiadała wszystkim, jakie to mądre dzieci, jak bardzo podobne do matki.
Gdy Julia i jej mąż, Krzysztof, doczekali się bliźniaczek, Danuta Janowska tylko wzruszyła ramionami:
— Od razu dwoje? No, no… Z dwójką nie dam rady.
— I nie prosimy — odciął się Krzysztof.
— Lepiej byś Elżbiecie pomógł… Ona ma przecież maluchy rok po roku…
— A nasze to nie dzieci? — nie wytrzymała Julia.
— Brat powinien pomagać siostrze — rzuciła teściowa lodowatym tonem.
Wtedy Julia zrozumiała, że nie ma co liczyć na wsparcie. Na szczęście jej własna matka zawsze była blisko, jeździła przez całe miasto, pomagając, jak tylko mogła.
Danuta Janowska zaś wciąż zachwycała się Krzysiem i Asią, przy każdej okazji podkreślając: „Oto moje wnuki od córki!”.
A o dzieciach syna… Jeśli już pytała, to tylko machała ręką: „Jakoś tam…”.
Z czasem zauważyli to nawet znajomi. Gdy pewnego dnia Danuta Janowska w złości powiedziała: „A kto wie, czy to w ogóle moje wnuczki, choć na syna zapisane…”, słowa te dotarły do Krzysztofa. Wpadł w szał. Przyjechał do matki, żądając wyjaśnień. Ta się tłumaczyła, ale długo nie wytrwała.
Za każdym razem, gdy odwiedzali teściową, wracali z ciężkim uczuciem. Ciągłe pretensje: dziewczynki hałasują, jedzą słodycze bez pozwolenia, babci źle – ciśnienie. I zaraz potem porównania do tych „idealnych” wnuków.
Gdy Krzysio i Asia wyjeżdżali, babcia odprowadzała ich osobiście, wręczała prezenty. Olę i Zosię wysłała sama przez pustkowie, gdzie wałęsały się psy. Sześciolatki. Same. Bez ostrzeżenia. To była ostatnia kropla.
Krzysztof zadzwonił do matki.
— Mamo, źle się czujesz?
— Z czego to wnioskujesz?
— To po co wysłałaś dzieci same? Tam pustkowie, psy!
— Trzeba uczyć samodzielności od małego.
— One mają sześć lat! Dzieci Elżbiety nigdy nie puszczasz same!
— A ty śmiesz mnie oskarżać?! To wszystko przez twoją żonę… — i rozłączyła się.
Minęły lata. Dziewczynki podrosły, już w szóstej klasie. Danuta Janowska zachorowała. Przypomniała sobie o „zapasowych” wnuczkach. Zadzwoniła do syna:
— Niech Ola i Zosia przyjadą, posprzątają. Co to za dzieci, że babci nie pomagają?
— A ty przypomnij sobie, dlaczego do ciebie nie przyjeżdżają — spokojnie odpowiedział Krzysztof. — Masz ulubione wnuki – do nich się zwróć.
Rozwścieczona Danuta Janowska zadzwoniła do Julii:
— Masz obowiązek! Jestem ich babcią!
— A pani dawno już nimi nie była. Ma pani córkę i „prawdziwe” wnuki. Na nich licz.
Asia odmówiła: „Za dużo lekcji, babciu”. Krzysio oświadczył: „Ja nie jestem sprzątaczką”. Danuta Janowska została sama, w ciszy. Dopiero teraz zrozumiała, że miłości nie można dzielić. Ale było już za późno.
I tak oto nauczyłem się, że serce, które wybiera, samo zostaje wybrane – przez samotność.
