Babcia obudziła się już w domu opieki. Synowa zorganizowała wszystko starannie, ale przeoczyła jeden szczegół
Świadomość wróciła do Anny Stefanowej nagle. Otworzyła oczy i znalazła się w nieznanym pokoju, przypominającym szpitalną salę. Głowa pękała z bólu, a w pamięci panowała pustka. Jak tu trafiła? Co się stało?
Zamknęła powieki, próbując odtworzyć wydarzenia, które mogły ją tu przywieźć. W myślach ujrzała swoje mieszkanie dwupokojowe, skromne, ale przytulne. Dostała je od zakładu pracy, w którym pracował jej nieżyjący już mąż. Po jego śmierci mieszkała tam z synem, Markiem. Przez lata panowała między nimi harmonia.
Wszystko zmieniło się, gdy Marek ożenił się z Kasią. Od jej pojawienia się atmosfera stała się napięta konflikty między synową a teściową wybuchały niemal od razu.
To jest beznadziejne mówiła Kasia, rozglądając się po mieszkaniu. Meble jak z muzeum, zasłony z czasów PRL. Wszystko trzeba wyrzucić!
Anna Stefanowa starała się zachować spokój. Dla niej każdy przedmiot w domu był związany z drogimi wspomnieniami o mężu.
To mój dom i ja decyduję, co zostaje. Jeśli ci się nie podoba, drzwi są otwarte odparła stanowczo.
Dla Kasi to był wyzwanie. Ukryła urazę, ale postanowiła działać po swojemu. Następnego dnia zażądała pozbycia się książek:
Tu się nie da oddychać! Wszędzie kurz! A my, nawiasem mówiąc, spodziewamy się dziecka!
Anna Stefanowa wybuchła:
Te książki to dla mnie nie tylko papier. Chcesz oddychać? Przetrzyj półki. Ale do mojej biblioteki nie macie prawa. Z dekoracjami poczekajcie, aż mnie nie stanie.
Kłótnie stały się codziennością. Wkrótce Marek, zmęczony nieustannymi sporami, wyprowadził się z żoną do wynajętego mieszkania. Matkę odwiedzał jednak regularnie. Pewnego dnia, nieco zawstydzony, poprosił:
Mamo, postaraj się dogadać z Kasią. Jest nam ciężko, a ty jesteś nam potrzebna.
Próbuję. Tylko mam wrażenie, że ona lubi konflikty odparła Anna.
Jakoś to rozwiążemy powiedział, choć sam nie wiedział jak.
Życie znów się zmieniło, gdy w parku poznała Władysława starszego wdowca, dobrego i samotnego. Ich rozmowa przeciągnęła się było ciepło, prawdziwie. Po raz pierwszy od lat poczuła ulgę. Władysław był prosty, otwarty i szczery. Jakby znów ożyła.
Później, przy kolacji, postanowiła przedstawić go synowi i synowej.
Marek, Kasiu, to Władysław. Zdecydowaliśmy, że zamieszka ze mną.
A wy dodał Władysław z uśmiechem możecie się wprowadzić do mojego mieszkania. Niewielkie, ale darmowe.
Kasia wybuchnęła:
Żartujecie sobie? My z dzieckiem w kawalerce, a wy będziecie się tu bawić?! Nigdy!
Trzasnęła krzesłem i wyszła. Marek, zaczerwieniony, mruknął: Wybacz hormony i podążył za nią.
Anna została oszołomiona i zagubiona.
Wspomnienia przerwał nagły ból. Zamknęła oczy. Gdzie jest? Jak tu trafiła?
Drzwi się otworzyły, weszła młoda pielęgniarka w białym kitlu. W milczeniu sprawdziła puls i temperaturę.
Proszę pani gdzie ja jestem? Co się stało? zapytała Anna.
Nie pamięta pani? odpowiedź była chłodna. Zaatakowała pani starszą kobietę. Ledwo ją uratowano. Miała pani szczęście, że skończyło się tylko na tym.
Co pani mówi?! zdziwiła się. Nigdy nikogo nie uderzyłam! To pomyłka!
Pielęgniarka nic nie odpowiedziała. Zrobiła zastrzyk i wyszła, nawet na nią nie patrząc.
Po chwili pojawiła się kobieta około sześćdziesiątki o otwartej twarzy.
Cześć. Ty musisz być Anna? Ja jestem Elżbieta. Niedawno tu jestem, ale już wiele rozgryzłam. To nie szpital. To dom opieki. I większość trafia tu nie przez chorobę, ale przez rodzinne kłótnie.
Anna była zdezorientowana:
Ale ja mam wszystko mieszkanie, emeryturę. Marek nigdy by czegoś takiego nie zrobił
Prawie wszyscy tu mieli wszystko. A jednak są. U jednych nagle zdiagnozowano demencję, u innych napady agresji. Łatwo to podrobić.
Nie jestem chora! Mam jasny umysł! krzyknęła Anna, powstrzymując łzy.
Wspomnij, co było przedtem. Coś dziwnego? Jakieś objawy?
Zamilkła. Ostatnie dni były ciężkie. Ale coś się przypominało Kasia zaczęła częściej przynosić jedzenie. Zwłaszcza te pyszne pierogi, których nie dało się odmówić. Po nich zawsze chciało się spać Myśli się plątały.
To ona. To jej pomysł. Zawsze mnie nienawidziła. Ale Marek on by na to nie pozwolił I Władysław oni mnie znajdą.
Elżbieta pokręciła głową:
Nie licz na to. Tu nikt nie dzwoni, nie pisze. Jesteśmy zapomniani. Dokumenty są w porządku.
Nie poddam się. Nie zostanę tu! Ucieknę! powiedziała stanowczo, ocierając łzy.
Jeszcze nie teraz. Widziałaś Irenę, tę pielęgniarkę? Ona nie jest tylko zła jest niebezpieczna.
Słowa Elżbiety zmroziły Annę, ale ścisnęła dłoń nowej przyjaciółki:
Nie możemy tu zostać. Musimy uciec, za wszelką cenę.
Coś wymyśliłam szepnęła Elżbieta. Pracuje tu jedna dobra pielęgniarka, Daria. Chce pomóc, ale nie wie, komu można zaufać. Nikt tu nie ma kontaktu ze światem.
Ale ja mam! zawołała Anna. Władysław, mój bliski człowiek, były wojskowy. On nas nie zawiedzie!
Następnego wieczoru, gdy pielęgniarka Daria weszła do sali, kobiety wymieniły spojrzenia i odważyły się. Upewniwszy się, że nikt nie patrzy, Daria podała telefon i szepnęła:
Macie tylko kilka minut. Szybko.
Trzęsącymi się rękami Anna wybrała numer. Po krótkich sygnałach usłyszała głos:
Władysławie, to ja, Anna. Wszystko wytłumaczę później. Teraz najważniejsze przyjedź pod ten adres i zabierz nas stąd. Wierzysz mi?
Nie minęły dwie godziny, gdy za oknem rozległy się syreny. Anna podbiegła do okna i krzyknęła:
Przyjechali! Jesteśmy ur
