Stoję przed lustrem w łazience, w ręce drży mi tusz do rzęs. Ostatni raz tak się malowałam siedem lat temu, przed tym pechowym firmowym przyjęciem, gdzie poznałam Jacka. Zostawił nas rok po narodzinach syna, „wspaniałomyślnie” oddając nam mieszkanie.
Moja dłoń sięga po znajomy błyszczyk, ale nagle chwytam szminkę w intensywnym czerwonym kolorze. Leżała nietknięta od czasu, gdy zostałam po prostu „mamą Krzysia”.
Telefon wibruje na krawędzi umywalki i z hukiem spada na podłogę. Ręka z pędzelkiem drży, zostawiając czarną smugę przy skroni. Magda dzwoni po raz trzeci w ciągu godziny.
„Zamierzasz w ogóle przyjść?” – jej głos brzmi rozdrażniony w słuchawce. – „Obiecałaś, że mnie odbierzesz godzinę temu!”
Przygryzam wargę, obserwując przez uchylone drzwi Krzyśka. Syn siedzi przed telewizorem, otoczony kręgiem kukurydzianych chrupek. Połykam gulę w gardle.
„Muszę pilnie znaleźć nową nianię.”
„Co?!” – Magda wzdycha głośno. – „Mówiłaś, że już wszystko załatwiłaś!”
„Tamta niania się wycofała w ostatniej chwili.”
Cisza w słuchawce staje się gęsta jak mgła. Wiem dokładnie, co myśli Magda: „Znowu Ola nie daje rady.” Pięć lat sama z dzieckiem, a wciąż nie nauczyłam się przewidywać takich sytuacji.
„Mamo!” – Krzyś pojawia się w drzwiach, zostawiając za sobą ślad chrupek. – „Tata dziś przyjdzie?”
Jakby ktoś uderzył mnie pod żebra. To pytanie powtarzało się co piątek, choć były mąż nie palił się do kontaktu z naszym wspólnym dzieckiem. Choć sama też nie naciskałam.
„Nie, słoneczko” – poprawiam mu kołnierzyk. – „Ale dziś przyjdzie do ciebie wspaniała, najlepsza niania na świecie!”
Laptop wyświetlił dziesiątki ofert po wpisaniu „niania na teraz”. Baner „Babcia na Godzinę” z uśmiechniętą starszą panią wyglądał jak kpina. Moja własna matka od trzech lat mieszkała w Sopocie. Nasze relacje były napięte – nie chciałam jej martwić swoimi problemami, a ona oskarżała mnie, że się odsunęłam i nic jej nie mówię.
Kliknęłam w baner i wybrałam „Zadzwoń”.
Dokładnie o 19:03 dzwonek do drzwi przerwał ciszę naszego mieszkania.
Kobieta w progu wyglądała, jakby zeszła z kart podręcznika do gospodarstwa domowego z czasów PRL-u. Wysoka, wyprostowana, w szarym kostiumie i nieskazitelnie białej bluzce. Jedynym nietypowym szczegółem była staroświecka broszka w kształcie sowy na klapie marynarki.
„Zamówiła pani opiekunkę?” – Jej głos brzmiał jasno, z lekką chrypką, jak u kogoś przyzwyczajonego, że się go słucha.
Odruchowo cofnęłam się o krok, wpuszczając nieznajomą. Po raz pierwszy poczułam się gościem we własnym domu, bełkocząc:
„Tak, ale… Spodziewałam się…”
„Kogo dokładnie?” – odwróciła się gwałtownie, a broszka zabłysła w świetle żyrandola. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Mało przypominała roześmianą babcię z reklamy.
Za moimi plecami rozległ się tupot bosych stóp. Krzyś wpatrywał się w jej surowy strój:
„Jest pani prawdziwą Domowyrzutką? Jak z bajki?”
„Krzysiu!” – instynktownie zasłoniłam go sobą.
Kobieta prychnęła. Pochyliła się i niespodziewanie obdarzyła mojego syna ciepłym uśmiechem.
„Spostrzegawczy chłopiec. Ale dziś jestem po prostu Wanda Józefowa. Twoją nianią. Na ten wieczór.”
Zdjęła marynarkę tym samym precyzyjnym ruchem, jakim chirurg zdejmuje rękawiczki po operacji, i powiesiła ją na wieszaku. Obejrzała salon bystrym, zawodowym wzrokiem.
„Zasady są proste. Pani wychodzi. Może pani dzwonić, ale tylko w ważnej sprawie. Ja będę zajmować się dzieckiem, a pani nerwowe telefony nam niepotrzebne.”
Przygryzam wargę, patrząc, jak przeciąga palcem po półce, sprawdzając kurz.
„Ma pani referencje?”
Wanda Józefowa odwróciła się i w jej oczach zobaczyłam coś dziwnie znajomego:
„Trzydzieści pięć lat pracy jako przedszkolanka. Wychowałam niejedno pokolenie dzieci. Pani Krzyś będzie w dobrych rękach.”
* * *
Deszcz smagał szyby kawiarni, rozmywając światła miasta. Spóźniłam się dwadzieścia minut – dokładnie tyle, ile zajęło mi przekonanie siebie, że Krzyś jest bezpieczny.
„Ola, nareszcie!” – Magda machnęła ręką. Jej manicure, jak zwykle, był perfekcyjny – delikatnie różowy, bez ani jednego zadrapania. – „Zamówiliśmy ci już zieloną herbatę.”
Marek wstał, gdy podeszłam, niezdarnie poprawiając okulary. Spotykaliśmy się od dwóch miesięcy. To Magda nas skojarzyła – Marek był jej szkolnym kolegą, który niedawno otrząsnął się po ciężkim rozwodzie.
„Przepraszam za spóźnienie” – zawiesiłam mokry płaszcz na oparciu krzesła. – „Musiałam w ostatniej chwili szukać niani.”
Magda zmrużyła oczy – ten sam wzrok, który pamiętałam jeszcze z czasów studiów:
„Co się stało z Ireną Kazimierówną? Mówiłaś, że umówiłaś się z nią na cały miesiąc.”
Sięgnęłam po cukier, unikając bezpośredniego spojrzenia:
„Znalazła lepszą ofertę i nas zostawiła.”
Marek delikatnie przysunął mi mleko – zawsze dodawałam je do herbaty.
„Nowa niania jest godna zaufania?” – zapytał ostrożnie.
„Co za różnica?” – przerwała Magda, wymachując widelcem. – „Nawazet teściowej nie dopuszczasz do Krzyśka, a jakiejś przypadkowej…”
Telefon w kieszeni zadrżał. Wiadomość głosowa od Krzyśka:
„Mamo, Domowyrzutka znalazła twoją bransoletkę w pudle z rzeczami taty. Mówi, że cię boli na nią patrzeć i dlatego schowałaś.”
Palce same ścisnęły telefon. Tę bransoletkę Jacek dał mi w rocznicę ślubu. Rzeczywiście schowałam ją razem z jego rzeczami…
„Ola?” – Marek pochylił się. – „Coś się stało? Co to znaczy?”
Magda wyrwała mi telefon:
„Co to za…” – zaklWanda Józefowa uśmiechnęła się ciepło, patrząc, jak Marek trzyma mnie za rękę, Magda poprawia Krzyśkowi czapkę, a ja – po raz pierwszy od lat – czuję, że nie jestem już sama w tej walce.
