Mam wrażenie, że moje życie to jakaś komedia, bo nie mogę uwierzyć w to, jakie pomysły ma rodzina mojego męża. Chcę podzielić się z wami najnowszym wydarzeniem i poprosić was o radę.
Pewnego razu mój mąż Kacper powiedział, że musi ze mną porozmawiać. Nieco się zestresowałam, bo o co mogłoby mu chodzić? Cały dzień czekałam, aż mężczyzna wróci od swojej rodziny i wieczorem usiedliśmy razem na kanapie. W pewnym momencie opowiedział mi o absurdalnym pomyśle jego babki – planowała zostawić spadek tym, którzy pierwsi sprowadzą jej na świat prawnuka.
Co prawda kuzynka Kacpra miała już dzieci, ale były to same córki. Staruszce najwidoczniej marzył się chłopiec. Nie miałam ochoty rywalizować o to, kto pierwszy by go urodził. Mój mąż i ja byliśmy małżeństwem od czterech lat i nie spieszyliśmy się z posiadaniem dzieci. Wzięliśmy kredyt hipoteczny, chcemy go spłacić, podróżować i dopiero później mogliśmy o tym pomyśleć.
Babcia mężczyzny stwierdziła, że nasze stanowisko było niedojrzałe i niezrównoważone. Zdaliśmy sobie sprawę z Kacprem z tego, że staruszka chciała nas po prostu przekupić jej majątkiem. W życiu widziałam ją tylko raz, na naszym weselu i niezbyt się polubiłyśmy przez odmienne poglądy. Byłam bardzo szczęśliwa, że nie musiałam z nią rozmawiać.
Kacper szanował moje zdanie, kiedy powiedziałam, że nie zamierzałam jej odwiedzać. Cóż, z tego co się dowiedziałam później, również nie byłam u niej mile widziana, ale nie przeszkadzało mi to. Na ostatnim spotkaniu rodzinnym, na które udał się mój mąż, staruszka ogłosiła swoją decyzję.
– Chcę przekazać mój spadek pierwszemu prawnukowi – powiedziała na zebraniu rodzinnym.
Mój mąż śmiał się z tego, nie biorąc na poważnie pomysłu swojej babci, ale to jest duży spadek! Wielka posiadłość, piękna willa w prestiżowym miejscu, z dużym ogrodem – żyłoby się nam tutaj cudownie! Jeśli staruszka nie doczekałaby się wnuka, z pewnością nieruchomość zostałaby sprzedana, a pieniądze przeznaczone na cele charytatywne lub najważniejszą sprawę. Nawet moja teściowa uważała, że powinniśmy wziąć się do roboty.
– Będziecie mieli przynajmniej jedno lub dwoje, a jeśli zrobicie to teraz, będziecie mieli dużą przewagę! Jeszcze możecie wszystko wziąć dla siebie, nie możecie pozwolić, aby to przepadło – przekonywała nas, kiedy tylko nas odwiedziła.
Kacper i ja spojrzeliśmy na siebie z niedowierzaniem. Chociaż byliśmy zszokowani, mieliśmy własne plany na życie, ta sytuacja wydawała się dziwna. Mieć dziecko w zamian za spadek? Czytałam w histerycznych powieściach i opowiadaniach, że takie rzeczy się zdarzały, ale nie przypuszczałam, że będzie to dotyczyć również mnie. Ten pomysł wydawał się interesujący, ale nie byłam pewna, czy to dobra decyzja.
Razem z małżonkiem ogłosiliśmy, że nie weźmiemy w tym udziału, jednak jego babcia wciąż na nas naciskała. Zadawała pytania, czy zaszłam już w ciążę, czy byłam zdrowa i czy może miałam z tym jakieś problemy. Dawała mi również porady, w jaki sposób najlepiej urodzić. Oprócz tego, ciągle słyszeliśmy, że kuzyn mojego męża również nie odnosił sukcesu w prokreacji.
Czuliśmy, że mieliśmy szansę być wśród faworytów spadku, ale nie byliśmy pewni, czy chcieliśmy w tym uczestniczyć. Co o tym sądzicie? Powinnam się zgodzić i dać staruszce wymarzonego wnuka?
