Anka od pół miesiąca już nie sypiała w domu. Przychodziła o świcie i kłócił się z matką, krzyczała na nią, a ona próbowała uspokoić córkę. Anka pokazała, że wstydzi się swojej matki. Miała 18 lat, a matka 61, mogłaby więc być jej wnuczką. Nawet w przedszkolu wszyscy myśleli, że Anka jest wnuczkąBożeny, a nie córką, ale potem przyzwyczaili się, że jest inaczej. Wszyscy się do tego przyzwyczaili oprócz niej. Z czasem tylko gorzej traktowała matkę. Nie momgła zaakceptować faktu, że jej matka wyglądała jak staruszka.
Podczas każdej kłótni Anka próbowała sprawiać matce ból. Nie prosiła się na świat i nie chciała takiej starej matki, tym bardziej samotnej. Pewnego dnia, kiedy cdziewczyna szykowała się do wyjścia z przyjaciółmi, matki nie było mamy w domu. Myślała, że wyszła po zakupy. Kiedy wybierała rzeczy na wyjście, ktoś zapukał do drzwi. Nie zdążyła ich dobrze otworzyć, jak dostał od sąsiadki w oko. Powiedziała, że jest bezczelną gówniarą, bo kobieta uratowała jej życie. Sąsiadka zabrała jej matkę do szpitala, bo ta źle się poczuła.
Teraz matka leży w ciężkim stanie w szpitalu przez stres wynikający z kłótni urządzanych przez Ankę. Dziewczyna się załamała. Sąsiadka opowiedziała, jak samotna kobieta widząc kiedyś dwuletnią dziewczynkę w dziurawych ubraniach siedzącą na skraju chodnika, zabrała ją do siebie. Po ogarnięciu dziewczynki i nakarmieniu jej, wezwała policję. Nie było śladu po rodzicach dziewczynki. Powiedziano jej, że zamierzają oddać dziewczynkę do domu dziecka, a kobieta postanowiła ją zostawić u siebie i wychować.
Przez kilka dni biegała tam i z powrotem z dokumentami. Wszyscy sąsiedzi wydali jej dobrą opinię i cudem zostawili z nią dziewczynkę. A ona teraz doprowadził ją do takiego stanu. Mama miała zawał serca. Sąsiadka chciała znów dać upust emocjom za pomocą pięści, ale odpuściła i wróciła do siebie. Gdy tylko wyszła, Anka osunęła się na kanapę i zaczęła płakać. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że matka jest najdroższym darem od losu. Nie pozwoliła jej zamarznąć na ulicy, a ona zachowywał się jak ostatnia chamka.
Nadal jednak można było wszystko uratować. Natychmiast udała się do szpitala, w którym leżała matka. Nie rozumiała nawet, jak się tam znalazła – szła do niej jak w amoku. Teraz pamięta tylko szczęśliwe oczy matki, która pierwszy raz w życiu poczuła się kochana. Anka w końcu zrozumiała: nie ma znaczenia, ile lat ma Twoja matka, jak wygląda i tym podobne, bo liczy się tylko to, że ją masz.
