Kasia odwiedzała swoją matkę co drugi dzień. Zostawiała przy łóżku jedzenie i wodę, po czym szybko wychodziła.
Miałam sąsiadkę o imieniu Kasia. Jej matka od lat mieszkała sama. Niegdyś gotowała znakomicie z radością przygotowywała posiłki dla całej rodziny i częstowała nimi sąsiadów.
Kasia jednak wstydziła się swojej matki, bo była prostą wiejską kobietą, która całe życie ciężko pracowała na roli. Po śmierci męża została zupełnie sama. Córka rzadko ją odwiedzała, a starsza pani coraz częściej zapominała o różnych sprawach, czasem nawet mówiła rzeczy bez sensu.
Pewnego dnia Kasia weszła do domu i poczuła duszący swąd spalenizny. Okazało się, że matka zapomniała wyłączyć piekarnik.
Co ty wyprawiasz?! Nawet obiadu nie umiesz podgrzać?! Spalisz całe mieszkanie! krzyczała Kasia.
Kochanie, wybacz! To mi się pierwszy raz zdarzyło! tłumaczyła się matka.
Z czasem jej stan się pogarszał. Ledwo mogła chodzić, nawet po własnym domu. Pewnego dnia zadzwoniła do córki:
Kasieńko, źle się czuję! Ciśnienie mi skoczyło! Przyjedź, proszę!
A ja jestem lekarzem?! Wezwij pogotowie! odparła Kasia i rozłączyła się.
Później matka przestała wychodzić w ogóle, a Kasia musiała przyjeżdżać co tydzień. Kupowała najtańsze produkty, sprzątała pobieżnie i wynosiła śmieci. Za każdym razem była wściekła:
Jak można tak żyć?! Mieszkasz sama, a brudzisz jakby tu cała wieś była! Nie masz wstydu?!
Zazwyczaj trzaskała drzwiami i odchodziła. W końcu matka przestała wstawać z łóżka. Kasia przychodziła co dwa dni, zostawiała jedzenie i wodę, i od razu wychodziła. Aż pewnego dnia zastała ją martwą.
Po pogrzebie Kasia zaczęła często przychodzić na grób. Powtarzała przez łzy:
Jak ja tęsknię za moją kochaną mamą! Była najważniejszą osobą w moim życiu!
Czy naprawdę pamiętała tylko dobre chwile? Czy zapomniała, jak zaniedbywała matkę, jak odmawiała pomocy, jak nie chciała się nią opiekować? Czasem dopiero utrata uświadamia nam, co tak naprawdę było ważne. Szkoda, że przychodzi to zbyt późno.
