Jaki niby niezapłacony rachunek? Coś się państwu pomyliło! My na pewno nie mamy żadnych kredytów Tak, Kowalczykowie, nasz adres, ale Ile?! Niemożliwe! Na kogo w ogóle jest ten kredyt? zdziwiła się Kinga.
Na Pawła Gregera Kowalczyka odparł głos w słuchawce.
To mój mąż, ale jak to?! Po co? Kinga zupełnie zgłupiała.
Współczuję, ton rozmówcy złagodniał ale przepisy to przepisy: termin minął, dziś tylko przypomnienie, później pojawią się kolejne kroki.
Nie pamiętała, jak przeszła do salonu i usiadła przy komputerze: chyba szok zrobił swoje. Nie, trzeba najpierw sama dowiedzieć się, o co tu właściwie chodzi i skąd taki dług.
Karty kredytowej nigdy u Pawła nie widziała, czyli nie na rodzinę te pożyczone pieniądze. Ale co się dzieje, na litość boską? O pracy mogła zapomnieć, bo cały czas w głowie krążyła jej ta rozmowa z bankiem. Czekała tylko, aż mąż wróci do domu:
Dla kogo te pieniądze, Paweł? Kto cię namówił na kredyt?!
Eee, nie zdążyłem uprzedzić, już zdążyli zadzwonić mruknął zirytowany Paweł i, widząc minę żony, zaatakował No co się gapisz? Dla mamy pieniądze, dla mamy! Poprosiła mnie, żyje sama i trzeba jej pomóc…
Na co jej taka kwota? My jakoś żyjemy za mniej, chociaż oboje harujemy!
Na wakacje, no!
Ona poleciała do Dubaju czy na Malediwy?
Mama sama mnie wychowywała, więc jej się należy. A po tobie się nie spodziewałem takiego braku zrozumienia…
Paweł naburmuszony wszedł do sypialni, rzucił się teatralnie na fotel i odwrócił się do ściany. Klasyka, kiedy próbował manipulaować żoną. Ale tym razem obrażony Pawełek nie zadziałał.
Kinga po prostu przestała go zaczepiać. Teściowej w ich życiu była zawsze, mówiąc delikatnie, nadmiarowa ilość. Stefania GregerKowalczyk uwielbiała rozstawiać wszystkich po kątach. Tak było, odkąd Kinga się pojawiła. Jeszcze na pierwszym spotkaniu, zobaczywszy pierścionki w uszach Kingi, jęknęła z zachwytu i natychmiast zapytała, czy to prawdziwe kamienie, czy podróbka?
Dowiedziawszy się, że Kinga nie nosi sztucznej biżuterii, złapała się za głowę:
I po co takie pieniądze wywalać na głupoty?! Lepiej byście od razu coś do domu kupili…
To był prezent Kinga poczuła niesmak po takiej reakcji.
A, no to rozumiem szybko się uspokoiła przyszła teściowa.
Tydzień później Paweł zaczął ją prosić, aby nie zakładała tych kolczyków, kiedy idą do jego mamy, bo ona podobnych nie ma, a on jej nie kupi takich.
Już wtedy coś Kingę tknęło, ale zakochana dziewczyna odsunęła złe przeczucia. Później był ślub. Teściowa błyszczała: suknia z butiku, drogi prezent. Nawet nie domyśliła się Kinga, że wszystko kupił jej mąż jeśli nie, to Stefania nie przyszłaby na ślub własnego syna.
I zaczęło się: raz nowy telewizor, bo Basia, sąsiadka, ma lepszy, raz koniecznie suszarka do włosów jak u ciotki Reginy, albo bon do kosmetyczki, najlepiej SPA całoroczne. Wszystko NA JUŻ, BO INACZEJ Stefania zaczynała wyć jak syrena, narzekała, że zdrowie, smutek, że syn nie kocha, i Paweł pędził gnany wyrzutami:
Przecież to mama! Jak można odmówić!
Tylko, że zaraz mu brakowało na wszystko, co ważne dla własnej rodziny. Kinga łapała się za głowę: oboje pracują, zarabiają nie najgorzej, a pieniędzy na podstawowe rzeczy nie starcza. Na pytania słyszała tylko:
Kinga, ty się jeszcze nie nauczyłaś domowego budżetu prowadzić. Od mojej mamy się musisz uczyć…
Ale Kinga nie miała ochoty na żadne kursy u teściowej Stefy. Typ takiej mamusi znała aż za dobrze od takich lepiej trzymać się z daleka.
A potem przyszedł kolejny cyrk: mama zażyczyła sobie fundusz na wczasy. Kwota, jaką Paweł wziął na jej prośbę, sprawiła, że Kinga poczuła się jak po kubełku lodowatej wody. Za tyle mogliby spłacić od razu trzy raty kredytu hipotecznego, umeblować dom na wypasie i jeszcze by została kasa na imprezę w najlepszej restauracji w mieście.
Wyglądało na to, że Paweł nie zamierza zmieniać życiowej filozofii: mamusi wszystko się należy. Kinga może i by się pogodziła, w końcu sama dla swojej mamy zrobiłaby wiele, ale tu nawet słowa nie usłyszała… A gdyby coś się stało? Kto by ten dług spłacał? Oczywiście ona! Stefania, jak zwykle z boku.
Widać trzeba w końcu poważnie pogadać z mężem. Przyszedł czas na wybór: kto jest ważniejszy? Albo chociaż wyjaśni matce, że może czas trochę spuścić z tonu. Z rozmowy jednak nici: Paweł się tylko wkurzył i zaczął zarzucać Kindze egoizm, materializm, że ona to w ogóle nie ma serca:
Przecież spłacę ten dług! Tak, mama nie będzie jeździć do jakichś Mieln i tanich pensjonatów, jej się należy apartament, najlepiej z widokiem na ocean! Dała mi życie, wszystko dla mnie robiła! Nie mogę jej zapewnić urlopu marzeń?!
Może by jej wyjaśnić, że nie stać nas na jej zachcianki?
Lepiej ja ci wyjaśnię: mama to święta kobieta…
Kinga zrozumiała: Paweł nie zamierza nic zmieniać w swoim życiu. Wiedziała, że Stefania rywalizuje z nią o uwagę syna aż do przesady: każdego dnia dzwoniła, błagała Pawelku, wpadnij, bo strasznie się do ciebie stęskniłam…, a on porzucał wszystko i jechał przez cały Kraków, byle mamie zrobić przyjemność.
Po wczorajszej awanturze Kowalczykowie poszli do pracy, nawet nie bardzo się godząc. A gdzieś w połowie dnia Kinga poczuła się dużo gorzej.
Przerażone koleżanki zaciągnęły ją do lekarza. Tam okazało się, że spodziewa się dziecka. Jak tu nie podzielić się taką wiadomością z przyszłym ojcem?! Kinga już się cieszyła będzie powód, żeby przeorganizować domowy budżet.
Ale za szybko się cieszyła. Paweł tylko jęknął nie spodziewałem się teraz. Prosił Kingę, żeby się jeszcze wstrzymała i wręcz sugerował… przerwanie. Zaraz później zadzwoniła Stefania. Tyle, że ona już nie prosiła, tylko żądała:
Nie chcę być żadną babcią! Co ty sobie myślisz? Zamierzasz przywiązać do siebie Pawła dzieckiem? Na pewno się nie uda, i tak ci ucieknie!
Dokąd niby pójdzie? Skąd pani ten pomysł?
Oj, ja matka, wiem co mówię. On od dawna szuka sposobu, by się od ciebie urwać. Więc zrób, co mówi, bo na alimenty i tak się nie doczekasz.
Kinga poczuła, że traci grunt pod nogami. Odzyskała przytomność już w szpitalu.
Kingunia, w końcu się obudziłaś usłyszała znajomy głos. Otworzyła oczy obok siedziała pani Alina, sąsiadka Stefanii, pracująca tu jako pielęgniarka.
O rany, pani Alino Nie wiedziałam, że pani tu pracuje
I oby nie musieć tego wiedzieć częściej zaśmiała się kobieta Już się baliśmy, że trzeba będzie wybierać: ty czy dziecko.
Co proszę?!
Spokojnie, wszystko w porządku. Ale powiedz mi, co się u was dzieje, że cię tak przytkało?
Westchnąwszy, Kinga opowiedziała jej całą historię. Pani Alina pokiwała głową i tak jej doradziła:
Rzucaj tę familię, Paweł się nie zmieni, mamusia zawsze będzie uprzykrzać życie wszystkim jego partnerkom. Ona myśli, że syn jest jej coś winny do końca życia. Starego Kowalczyka zaharowała, wymusiła na nim wszystko i od tego zszedł. A Paweł po tatusiu, matce się nigdy nie sprzeciwi.
Ale przecież się ożenił…
Szczerze mówiąc nie wiem, jak się na to zdobył. Ilu on miał dziewczyn, które po pierwszej wizycie u Stefanii natychmiast się wycofały! Decyduj, Kingo. A co on na dziecko?
Dowiedziawszy się, zarzuciła kilka niezbyt parlamentarnych uwag pod adresem Pawła-maminsynka. I jakby wykonała czar bo wtedy Kinga podjęła decyzję. Da sobie radę sama. Paweł swój wybór już zrobił, nawet jeśli o tym nie wie.
Wniosła papiery rozwodowe ledwo wróciła do pracy. Paweł nie próbował jej zatrzymać. O tym, że dziecko udało się ocalić, też mu nie wspomniała.
…Minął rok od uzyskania wolności. Kinga z córeczką spacerowały sobie spokojnie po parku pod blokiem.
A to ci spotkanie! usłyszała nagle nielubiany głos. Czemu nie pozwalasz mi spotykać się z wnuczką?!
Bo to nie jest wasza wnuczka odpowiedziała spokojnie Kinga. Tamtego dziecka Tak jak radzili pani i Paweł, nie urodziłam. A to jest moja córeczka, tylko moja. I, proszę się nie martwić, babcię już ma.
Jak ty śmiesz
Owszem, śmiem. Tak brakuje pani wnuczki? To proponuję poszukać synowi kogoś odpowiedniego.
Kinga odchodziła z uśmiechem, nie słuchając już Stefanii i jej jęków za plecami. Wiedziała, że zostawiając maminsynka i jego toksyczną matkę za sobą, postąpiła najlepiej, jak mogłausłyszała jeszcze tylko, jak Stefania szarpnęła powietrze, ale już jej nie obchodziło, co tamta powie. Córka spojrzała na nią z powagą, ścisnęła dłoń mamy mocniej.
Mamusiu, a pójdziemy teraz na lody? spytała, zadzierając głowę i zamykając przeszłość jednym prostym ruchem.
Kinga uśmiechnęła się, czując lekkość, której nie znała od lat. Oczywiście, kochanie. Dziś wszystko jest możliwe.
Wtedy zobaczyła panią Alinę na ławce, która puściła jej oczko, jakby tylko ona wiedziała, ile Kinga musiała przejść, żeby znaleźć się właśnie tu wolna, pewna siebie, z własnym światem, gdzie nikt już nie wchodził z butami.
Ptaki śpiewały głośniej, zieleń parku tętniła nową nadzieją, a w dłoniach córki topniały kolorowe baloniki z lodziarni, które miały rozpłynąć się równie beztrosko jak wspomnienia o życiu, jakie Kinga zostawiła za sobą. Zatrzymała się, spojrzała w niebo i po raz pierwszy od bardzo dawna pomyślała, że wszystko naprawdę dopiero się zaczyna.
