Albo wprowadzasz mojego brata do swojego mieszkania, albo się pakujesz i wynosisz się stąd! warknął mąż.
Weronika została w pracy dwie godziny dłużej. Dwie nowe klientki zapisały się do niej po poleceniach od koleżek.
Chcemy tylko do pani, Weroniko! Jest pani najlepszą fryzjerką w mieście! te słowa sprawiły, że uśmiechała się całą drogę do domu.
Może rzeczywiście nadszedł czas, by otworzyć własny salon? Dość już strachu i czekania na lepsze czasy.
Zamyślona, nawet nie zauważyła, kiedy dotarła pod blok. W klatce schodowej usłyszała obce głosy z mieszkania. Szybko otworzyła drzwi i zamarła w progu. W przedpokoju leżał zniszczony plecak, na podłodze brudne buty, a z kuchni ciągnął zapach alkoholu.
Wera, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił! mąż wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.
Młodszy brat Tomka siedział na kuchennej kanapie, wpatrzony w stół. Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu wyprowadził się do tancerki z klubu nocnego.
Cześć szwagier nawet nie podniósł wzroku.
Mamo, a kto to? szepnęła córka, która właśnie wróciła z tańców.
To twój wujek Krzysiek, brat taty Weronika starała się mówić spokojnie. Pewnie go nie pamiętasz. Byłaś za mała, gdy wyjechał.
A dlaczego jest taki dziwny? Zosia zniżyła głos.
Idź do siebie, kochanie. Później pogadamy.
Kobieta weszła do łazienki i odkręciła wodę. Potrzebowała chwili, by ochłonąć. W lustrze zobaczyła zmęczoną twarz. Powoli przejechała dłonią po włosach korzenie już odrastały, ale teraz myślała o czymś zupełnie innym.
Cztery lata temu, gdy Krzysiek odszedł, widziała, jak bardzo to zabolało Tomka. Przez miesiąc nie odzywał się do rodziców, obwiniając ich, że odtrącili brata. Potem jakby się pogodził z sytuacją przestał wspominać o Krzysztofie, nie odbierał jego rzadkich telefonów. Ale teraz wszystko się zmieniło.
Mąż wszedł za nią do sypialni, zawahał się, w końcu szepnął:
Zostanie z nami. Tak trzeba. Przynajmniej na jakiś czas. Bratu potrzebna jest pomoc. Krzysiek jest w kiepskim stanie. Zdradzała go, więc się rozwiedli. Do rodziców nie może wrócić.
I sam to zdecydowałeś? Nawet mnie nie pytając? Nie rozmawiając ze mną? Weronika odwróciła się do męża. Nie uważasz, że to bezczelność?
A co tu było pytać? To mój brat, nie ma gdzie iść.
Tomku, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie? Myślisz, że to normalne, by codziennie widziała coś takiego? Krzysiek
Właśnie dlatego potrzebuje pomocy. Rodziny! Tomek po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał żoni
