Albo wprowadzasz mojego brata do naszego mieszkania, albo się pakuj i wynoś się stąd! krzyknął mąż.
Halina spóźniła się z pracy aż o dwie godziny. Dwie nowe klientki zapisały się do niej dzięki rekomendacjom przyjaciółek.
Chcemy trafić tylko do pani, Halino! Bez wątpienia jest pani najlepszą fryzjerką w mieście! te słowa sprawiły, że uśmiech nie schodził z jej twarzy przez całą drogę do domu.
Może wreszcie nadszedł czas, by otworzyć własny salon? Dość już strachu i czekania na lepsze czasy.
Zanurzona w tych myślach Halina niepostrzeżenie dotarła do bloku. W klatce schodowej kobieta usłyszała obce głosy dochodzące z mieszkania. Szybko otworzyła drzwi i zastygła w progu ze zdumienia. W przedpokoju leżał zniszczony plecak, na podłodzie brudne buty, a z kuchni ciągnął zapach alkoholu.
Hala, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił! mąż wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.
Młodszy brat Wojtka siedział na kuchennej kanapie, pustym wzrokiem wpatrując się w stół. Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu wyprowadził się z domu do tancerki z nocnego klubu.
Cześć szwagier nawet nie podniósł wzroku.
Mamo, a kto to? szepnęła córka, która właśnie wróciła z zajęć tanecznych.
To twój wujek Krzysiek, brat taty Halina starała się mówić spokojnie. Pewnie go nie pamiętasz. Byłaś za mała, gdy wyjechał.
A dlaczego on jest taki dziwny? Zosia zniżyła głos.
Idź do siebie, kochanie. Porozmawiamy później.
Kobieta weszła do łazienki i odkręciła kran. Potrzebowała choć chwili, by zebrać myśli. W lustrze zobaczyła zmęczoną twarz. Powoli przesunęła dłonią po włosach korzenie już odrastały, ale teraz myślała o czymś zupełnie innym.
Cztery lata temu, gdy Krzysiek odszedł, widziała, jak bardzo to zabolało Wojtka. Przez miesiąc nie rozmawiał z rodzicami, obwiniając ich, że odtrącili brata. Potem jakby się pogodził z sytuacją przestał wspominać o Krzysiu, nie odbierał jego rzadkich telefonów. Ale teraz wszystko się zmieniło.
Mąż wszedł za nią do sypialni, zawahał się, po czym cicho powiedział:
Zamieszka z nami. Tak trzeba. Chociaż na jakiś czas. Brat potrzebuje wsparcia. Krzysiek jest w złym stanie. Zdradzała go, więc się rozstali. Do rodziców nie może wrócić.
I sam to postanowiłeś? Nawet mnie nie pytając? Nie rozmawiając ze mną? Halina odwróciła się do męża. Nie uważasz, że to bezczelność?
A o czym miałem pytać? To mój brat, nie ma gdzie iść.
Wojtek, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie? Myślisz, że to w porządku, że codziennie będzie widziała taki widok? Krzysiek
Właśnie dlatego potrzebuje pomocy. Rodzina! Wojtek po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał żonie w oczy. Przecież rozumiesz, że nie mogę go zostawić. To niemożliwe!
Jak długo to potrwa?
Tak długo, jak będzie trzeba. Brat musi dojść do siebie.
A Zosia? Pomyślałeś o niej? Ona jest w takim wieku
Hala, przestań! mąż podniósł głos, czego nigdy wcześniej nie robił. To mój brat. Mój młodszy brat. Nie zostawię go samego w potrzebie.
Halina otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale zamilkła. Coś w jego głosie kazało jej się zatrzymać. Przez czternaście lat, które spędzili razem, pierwszy raz usłyszała tak twarde nuty.
Dobrze kobieta odwróciła się do okna. Tylko uprzedź go, żeby nie pił w domu. I żeby znalazł pracę.
Wojtek nic nie odpowiedział i w milczeniu wyszedł. Przez ścianę Halina słyszała, jak cicho rozmawia z bratem w kuchence. Bardzo cicho. Pewnie po to, by nie mogła usłyszeć.
Na kuchennym zegarze była już głęboka noc, gdy głosy wreszcie ucichły. Halina leżała bez snu, nasłuchując kroków w korytarzu. Wojtek nie położył się od razu. Długo chodził tam i z powrotem, pewnie urządzając bratu posłanie w salonie.
Wszystko będzie dobrze szepnął mąż, wchodząc pod kołdrę. Ale żona nie była już tego taka pewna.
***
Poranek rozpoczął się od zapachu alkoholu w kuchni. Kobieta w milczeniu przygotowywała śniadanie córce, starając się nie zauważać pustych butelek na stole i brudnej popielniczki.
Przez miesiąc prawie przywykła, że ich kuchnia zamieniła się w całodobowy bar dla dwóch osób.
Mamo, idę do szkoły Zosia przemknęła obok śpiącego na kanapie wujka, przyciskając do piersi plecak. Ostatnio dziewczynka starała się jak najmniej przebywać w domu zapisała się na jakieś zajęcia i przesiadywała u koleżanek.
Halina po raz kolejny patrzyła, jak córka szybko wymyka się za drzwi, i czuła, jak w środku rośnie wściekłość.
Ten tymczasowy gość w ciągu miesiąca zniszczył wszystko, co budowali latami wspólne wieczory, rodzinne obiady, szczere rozmowy z Zosią.
Dzień dobry Wojtek wyszedł z sypialni już ubrany. Jest kawa?
Zostało wczorajsze żona wskazała na ekspres. Swoją drogą, musimy porozmawiać.
Tylko nie teraz, spóźniam się mąż złapał kubek i skrzywił się na zimny napój.
Kiedy, Wojtek? Codziennie się spieszysz. A wieczorem siedzisz z bratem.
Mężczyzna zatrzymał się w drzwiach i zdziwionym tonem spytał:
Co chcesz powiedzieć?
To, że czas podjąć decyzję. Nie możemy wiecznie utrzymywać zdrowego faceta. To nie fair!
On ma depresję, Hala. Sam widzisz, że człowiek jest w rozsypce.
A my? My nie jesteśmy w rozsypce? Zosia nie chce wracać do domu. Ja codziennie wracam do bałaganu i smrodu. Ty
Co ja?
Zmieniłeś się. Jakbym cię nie znała. Jesteś inny.
Wojtek postawił kubek na stole:
Wiesz co? Pogadamy wieczorem. Spokojnie. Bez histerii.
Nie. Teraz! Halina zastąpiła mu drogę
