Stara Zofia wyтирала łzy, które spływały po bladych, wykrzywionych zmarszczkach jej policzków. Co jakiś czas machała rękami i mruczała niewyraźnie, niczym niemowlę łagodnie brzęcząc. Mężczyźni, patrząc na nią, drapali się po karku, a otaczające ją kobiety usiłowały pojąć staruszkę.
Od samego świtu, szalejąc ze smutku, Zofia biegła po wiosce Kłobuck, stukała w okna i płakała. Z urodzenia była niema, a umysł jej zdawał się nie należeć do tego świata. Miejscowi trążyli się od niej, choć nie czynili jej krzywdy. Nie wiedząc, co się stało, posłali po Fryderyka pijaka i hulakę, jedynego, który znał dom staruszki i często pomagał przy gospodarstwie, za obiad i butelkę wódki 38.
W końcu przybył, zmrużony, jeszcze nie trzeźwy od nocy, przeciskając się przez tłum ludzi wokół Zofii. Staruszka rzuciła się na niego, rycząc i szlochając, machając rękami tak, jakby chciała go przytłoczyć. Tylko on potrafił ją pojąć. Gdy w końcu przestała, Fryderyk stał się czarniejszy od burzowego nieba. Zdjął czapkę i spojrzał na czekających mieszkańców.
No, mówcie! odezwał się z tłumu.
Marzanka zaginęła! oznajmił, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Zofii.
Jak zaginęła? Kiedy? krzyknęły kobiety.
Mówi, że matka ją w nocy porwała! drżącym głosem wtrącił się mężczyzna.
W tłumie rozbrzmiał gwar. Kobiety zeznawały się krzyżami, mężczyźni nerwowo zapalali papierosy.
Czyż zmarła może porwać dziecko? nie wierząc w słowa, rzekł jeden ze starszych.
W całej wiosce wiadomo było, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Gosia, utonęła w bagnie. Tak jak Zofia, była od urodzenia niema. Poszła zebrać jagody z kobietami, a tam wydarzyło się nieszczęście. Nie wiadomo, jak się to stało zgubiła się, wpadła w błoto i nie mogła wołać o pomoc, jedynie mamrotała. Kto ją usłyszał? Marzanka została sierotą, ciężarem dla starej Zofii. Ojca nie było, a matka w grobie zachowała tajemnicę pochodzenia córki i wzięła ją ze sobą pod ziemię. Plotki głosiły, że ojcem mógł być Fedelek, młody, wolny od zobowiązań, znany w okolicy. Lecz ten zaprzeczał, mówiąc, że nic takiego nie było.
Zofia znowu wyryła gorzkie wycie i machała rękami.
Co ona mówi? szeptały ciekawe kobiety. A? Fryderyku?
Opowiada, że każdej nocy przychodzi duch matki do domu. Zofia paliła świece, rysowała krzyże nad drzwiami i oknami, chroniąc siebie i wnuczkę przed nieczystą mocą. A Gosia nie dała za wygraną, przysłuchiwała się przy progach, zaglądała przez okna i cicho wzywała swoją córkę. Tego wieczoru stała pod oknem, w świetle księżyca blada, oczy bez życia, usta szeptały, przyciągając Marzankę. Staruszka gniewała się, odganiając ciekawą dziewczynkę od okna. Gdy się odwróciła, duch w jednej chwili przeciągnął zasłonę na bok. Czy to miraż, czy sen, Zofia zasnęła głęboko i nie zauważyła, jak duch zabrał Marzankę, oszukał niewinną dziewczynkę! Fryderyk ocierał pot z czoła i dodał: Trzeba szukać!
Mężczyźni zgrzyli zębami i rozbiegli się po podwórkach, jedni z muszkietami, drudzy z psami. Nawet Fryderyk, nie odważając się już moczyć w kacie, ruszył w pośpiechu do domu, by się zebrać na poszukiwania.
Wkrótce mężczyźni podzielili się na grupy. Najpierw przeszukali podwórka, potem okrążyli cmentarz na próżno. Zostało podążyć w las, a potem w te przeklęte bagna, gdzie spoczywała Gosia. Zapalili papierosa i wyruszyli w drogę.
Na skraju lasu natknęli się na ślady boso stąpających nóżek dziecka. Psy wyjąc, rzuciły się w głąb leśnej gęstwinie. Biegały z jednej strony na drugą, męcząc swoich panów, jakby je prowokowały, ciągle zbaczając z kursu.
Pierwsze zmierzchy opadły na korony drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i jęcząc, osłabły i upadły na ziemię. Z nimi upadli ich właściciele. Młodsi i bardziej wytrwali ruszyli dalej w bagno.
Z każdym minutą nadzieja topniała. Fryderyk stąpał ostrożnie, obawiając się wpaść w błoto. Tak się zagłębił, że nie zauważył, że oddzielił się od towarzyszy. Jednak bagno znał dobrze, więc szedł dalej.
Gdzie jesteś, Marzanko? chrapnąc, wpatrywał się w mokradła.
W odległości kilkuset metrów ode niego rozległ się skrzypiący krzyk. Ogromny, czarny wron, usiadł na gałęzi sosny, rozbłyskując oczami i wpatrując się w przybysza.
Krrr! Krrr! ponownie rozległ się upiorny głos ptaka.
Serce mężczyzny zadrżało. Coś w przeszywającym krzyku wrony przyciągnęło jego uwagę. Przyspieszając krok, podszedł do tej wysokiej sosny.
Na miękkim mchu, przy korzeniach drzewa, skulona w kulkę leżała dziewczynka.
Marzanko! szeptał Fryderyk, by nie przestraszyć dziecko.
Dziewczynka otworzyła oczy i wpatrzyła się w mężczyznę.
Żywa! zawołał z ulgą.
Zdjął koszulę i otulił ją płótnem.
Jak tu trafiłaś? zapytał, nie spodziewając się odpowiedzi.
Bo tak, jak matka i babcia, była niema.
Z mamą przyszłam nagle odpowiedziała.
Mężczyzna drgnął i nie uwierzył własnym uszom.
Cud! podniósł Marzankę na ramiona i pobiegł z bagna.
Powiedz jeszcze coś! wypraskał.
Mama zamieniła się w żonę bagiennego czarownika i chciała zabrać mnie do swego nowego domu, ale on jej nie pozwolił.
Kto nie pozwolił? zapytał zdezorientowany.
Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Leszykiem. Zbeształ mamę, mówiąc: Nie zabijaj własnego dziecka! Nie jestem miejsce w bagnie. Żyję jeszcze, przyniosę korzyść. Nie tylko jemu, ale i lesowi i samemu właścicielowi. Potem podmuchnął wiatr, dotknął moich warg i słowa wypłynęły jak strumień. Dziadek wszystko mi wyjaśnił i od tego wiem wszystko!
Co więc wiesz? przełknął Fryderyk.
Na przykład, że drzewa potrafią mówić, a trawy szepczą. A ty jesteś moim tatą, kochany! nagle wykrzyknęła.
Mężczyzna zamarł. Delikatnie położył Marzankę na ziemię, usiadł na kolanach i patrząc na jej pieprzowe policzki, rzekł:
Czy to cię też stary Leszyk nauczył?
Tak! skinęła głową i owinęła smukłymi ramionami szyję Fryderyka.
On niepewnie przytulił dziewczynkę.
Czy naprawdę jest moja? zadławił się od podniesionej emocji.
Z Gosia miał kiedyś prawdziwy kontakt. Dopiero po tej nocy dziewczyna zaczęła ukrywać wzrok, jakby nic nie było. On próbował podchodzić na wszystkie sposoby, a ona odpychała. Potem zniknęła, wyjechała do ciotki w inną wieś i wróciła nie sama, lecz z dzieckiem.
Warto było drapać języki. Dlaczego dziewczynka przypomina mnie? w końcu zrozumiał Fryderyk.
Marzanka cofnęła się o krok, wyciągnęła rękę i otworzyła pięść. Na jej dłoni zobaczył czerwoną jagodę.
Zjedz! rzekła. Dziadek Leszyk kazał!
Fryderyk posłuchał i przełknął.
Kwaśna zmarszczył brwi.
Od tej chwili przestaniesz pić! oznajmiła i poprowadziła ojca w stronę domu.
Fryderyk uśmiechnął się pod nosem. Czy naprawdę mógł obejść się bez goryczki? Nie uwierzył słowom dziewczynki, a jednak.
Zrezygnował z alkoholu, ogarnął się. Przyjął córkę, wyrosła i wydała się wiatrem. Spełniła przepowiednię. Stała się zielarką, pomagała ludziom i zwierzętom, leczyła różne choroby i nigdy nie odmawiała pomocy. Często wędrowała po lesie i bagnach, szukając leczniczych ziół i jagód, a zawsze wracała cała i nietknięta, jakby stróżował ją jakiś lokalny opiekun, chroniący przed niebezpieczeństwem.
