Do naszej rocznicy zostało czterdzieści minut, a ja stałam w sypialni w czerwonej sukience, tej samej, w której według Tomasza żaden mężczyzna w restauracji nie potrafił skupić się na własnym talerzu. Telefon Tomasza zawibrował na komodzie. Zerknął na ekran i coś w jego twarzy zgasło jak żarówka, którą wykręcono w środku zdania.
— Karina ma zły wieczór — powiedział, nie podnosząc oczu.
— I?
— Ktoś musi tam pojechać.
Spojrzałam na zegarek. Rezerwacja w restauracji przy Długim Targu była na dziewiętnastą trzydzieści, robiliśmy ją trzy tygodnie temu.
— Mamy stolik, Tomek. Dziesiąta rocznica.
— To tylko kolacja, Ewo.
— To jest nasza kolacja.
— U niej naprawdę coś poważnego.
U Kariny zawsze było coś poważnego. Raz auto nie odpaliło na parkingu przy Galerii Bałtyckiej. Raz pokłóciła się z matką. Raz nie mogła zasnąć i „nie miała do kogo zadzwonić" — mimo że miała dwustu znajomych na Facebooku i rodzoną siostrę w tym samym mieście. I za każdym razem kończyło się identycznie: mój mąż rzucał wszystko i jechał ratować sytuację, która następnego dnia okazywała się niewartą pięciu minut rozmowy.
Skrzyżowałam ręce.
— Nie proszę, żebyś wykreślił ją z życia. Proszę o granice.
Roześmiał się. Naprawdę, głośno, mnie prosto w twarz.
— Nie przestanę pomagać koleżance, bo ty masz kompleksy.
Kompleksy. Zazdrość. Kontrolowanie. Te same trzy słowa od trzech lat, za każdym razem, gdy pytałam, dlaczego jego była dziewczyna może dzwonić o północy i odwoływać nasze plany, kiedy jej się zamarzy. Tłumaczyłam mu różnicę między przyjaźnią a emocjonalnym uzależnieniem tyle razy, że przestałam liczyć. Za każdym razem wychodził z tej rozmowy przekonany, że wygrał, a ja zostawałam z poczuciem, że muszę się jeszcze bardziej tłumaczyć z własnych uczuć.
Tego wieczoru coś we mnie po prostu przestało grać w tę grę.
— Dobrze — powiedziałam.
Zamrugał.
— Co?
— Jedź.
Popatrzył na mnie uważnie, jakby szukał podstępu.
— To wszystko?
— Tak.
Uśmiechnął się z ulgą, pocałował mnie w czoło jak dziecko, które w końcu przestało grymasić, złapał kluczyki od swojego audi i wyszedł. Stałam przy oknie, patrzyłam, jak tylne światła znikają za rogiem Kościuszki, a potem zdjęłam sukienkę, powiesiłam ją z powrotem do szafy i usiadłam przy laptopie.
Trzy tygodnie wcześniej firma logistyczna z siedzibą we Wrocławiu zaproponowała mi stanowisko regionalnej dyrektorki finansowej. Pensja prawie dwa razy wyższa niż obecna, premia relokacyjna, pokryte koszty przeprowadzki, a po dwóch latach — udziały w spółce. Zawodowo była to okazja, na jaką ludzie czekają dekadę.
Wahałam się przez Tomasza. Kiedy pierwszy raz wspomniałam o Wrocławiu, nawet nie chciał rozmawiać poważnie.
— Moja kariera jest tutaj — powiedział.
— A moja?
— Ty i tak masz dobrą pracę.
I dla niego temat był zamknięty. Poprosiłam firmę o więcej czasu, tłumacząc sobie, że małżeństwo to kompromisy, że czasem trzeba ustąpić. Tylko że nie zauważałam jednego: w naszym małżeństwie zawsze ustępowała jedna osoba. Ja.
Otworzyłam maila z ofertą. „Będzie nam miło powitać Panią w naszym zespole." Przeczytałam to zdanie dwa razy. Kliknęłam „Odpowiedz". Palce zawisły nad klawiaturą sekundę dłużej niż trzeba.
„Przyjmuję ofertę."
Enter. Bez wielkich słów, bez ultimatum, bez sceny — kilka zdań po cichu zmieniło kierunek całego mojego życia.
Wstałam, otworzyłam szafę i wyciągnęłam walizkę na kółkach, tę samą, którą kupiliśmy na wyjazd do Chorwacji pięć lat temu. Tomasz zawsze był przekonany, że potrzebuję go bardziej niż on mnie — dlatego tak łatwo kazał mi czekać, dlatego wierzył, że zostanę bez względu na to, ile kolacji odwoła i ile telefonów Kariny przedłoży nad moje potrzeby.
Zapomniał o jednej rzeczy. Sporą część naszego wygodnego życia trzymała na sobie moja dyscyplina finansowa. Nasze oszczędności, konto rezerwowe, lokaty — to wszystko było poduszką, dzięki której Tomasz mógł ryzykować w pracy, wiedząc, że w domu jest stabilnie. Jedenaście lat prowadziłam nasz budżet. On jedenaście lat żył w przekonaniu, że ta stabilność bierze się znikąd.
Składając bluzki do walizki, złapałam się na tym, ile godzin życia poświęciłam na pytanie: czy Karina wciąż chce odzyskać mojego męża? Teraz to pytanie wydawało mi się zupełnie nieistotne. Bo przyszło mi do głowy lepsze: czego Karina naprawdę chciała od Tomasza? I dlaczego on za każdym razem był gotów jej to dać?
Za oknem szczekał sąsiedzki pies, ten sam, który wyje na karetki przejeżdżające w stronę szpitala przy Kartuskiej. Telewizor w kuchni sąsiadów mruczał wieczorne wiadomości, jak co dzień o tej porze. Nalałam sobie resztę wina z butelki otwartej jeszcze w niedzielę i piłam je powoli, siedząc na skraju łóżka między stertami ubrań.
Minęły dwie godziny. Pakowałam ostatnie rzeczy, gdy w oknach zamigotały światła samochodu na podjeździe. Pomyślałam, że to Tomasz. Ale zanim jego auto w ogóle zaparkowało, ktoś zadzwonił do drzwi. Raz, potem drugi raz, natarczywie.
Wyszłam do przedpokoju. W tej samej chwili na podjeździe zatrzymał się samochód Tomasza — wrócił szybciej, niż się spodziewałam. Wyskoczył z auta i biegiem ruszył w stronę drzwi wejściowych.
Otworzyłam. Na progu stała Karina.
Nie płakała. Nie panikowała. Absolutnie nie wyglądała jak kobieta, która kilka godzin wcześniej przeżywała katastrofę na tyle poważną, żeby mój mąż porzucił kolację z okazji dziesiątej rocznicy ślubu i pędził ją ratować. Przeciwnie — była opanowana, niemal chłodna, i przyciskała do piersi teczkę z brązowej skóry, z tych, jakie noszą księgowi.
Tomasz dobiegł do ganku i stanął tuż za mną.
— Karina? Co ty tu robisz?
Spojrzała na niego, potem na mnie, i powoli podała mi teczkę. Otworzyłam ją na progu, w świetle lampy nad drzwiami. W środku leżały wydruki przelewów z konta firmowego Tomasza — konta, o którego istnieniu nie miałam pojęcia — na łączną kwotę sto dwadzieścia tysięcy złotych przelanych w ciągu ostatnich czternastu miesięcy na rachunek Kariny, opisane jako „pożyczka na start działalności". Pod spodem leżał wydrukowany mail Tomasza do jego księgowego z prośbą, żeby te przelewy „nie pojawiały się w rocznym rozliczeniu wspólnym".
— On mówił, że wiesz — powiedziała Karina cicho, patrząc na mnie, nie na niego. — Powiedział, że się zgodziłaś, że to inwestycja w mój salon kosmetyczny na Morenie. Dzisiaj zadzwoniła do mnie jego księgowa, bo urząd skarbowy chce wyjaśnień, i dopiero wtedy zapytałam wprost. Nie wiedziałaś, prawda?
Nie odpowiedziałam. Patrzyłam na Tomasza. Cała pewność siebie, z jaką jeszcze cztery godziny temu śmiał się mi w twarz, spłynęła z niego jak woda z dziurawego wiadra.
— Ewa, ja to mogę wytłumaczyć — zaczął, ale głos mu się łamał w połowie zdania.
— Sto dwadzieścia tysięcy — powiedziałam. — Z naszych wspólnych oszczędności.
— To nie tak, to były pieniądze z premii, ja…
— Konto premiowe, na które ja co miesiąc odkładałam po dwa tysiące, żebyśmy mieli poduszkę na wypadek, gdybyś stracił pracę. Sprawdzałam wyciąg w zeszłym tygodniu.
Karina cofnęła się o krok, jakby dopiero teraz zrozumiała, w co ją wciągnięto.
— Ja myślałam, że to jego pieniądze — powiedziała. — Przysięgam, myślałam, że wy to razem ustaliliście.
Nie miałam do niej pretensji. Miałam pretensje do siebie, że przez trzy lata pytałam o niewłaściwe rzeczy.
Zamknęłam teczkę i weszłam do domu. Tomasz szedł za mną, powtarzając, że to nieporozumienie, że odda te pieniądze, że przecież jesteśmy małżeństwem, że przecież rozmawiamy o wszystkim. Postawiłam teczkę na blacie w kuchni, obok walizki, którą już spakowałam.
— We wtorek jadę do notariusza, żeby rozdzielić nasz majątek — powiedziałam. — Twój prawnik dostanie dokumenty do końca tygodnia. Firma we Wrocławiu czeka na mnie od pierwszego października.
— Ty już to wszystko zaplanowałaś? Dzisiaj?
— Nie dzisiaj. Zaplanowałam to trzy tygodnie temu. Dzisiaj tylko przestałam czekać, aż to ty coś zmienisz.
Wyjęłam telefon i zablokowałam dostęp Tomasza do wspólnego konta oszczędnościowego przez aplikację banku, jednym dotknięciem ekranu, na jego oczach. Karina stała jeszcze w progu, nie wiedząc, czy wejść, czy wyjść.
— Zamknij za sobą drzwi, jak będziesz wychodzić — powiedziałam do niej, bez złości, tak jak mówi się coś oczywistego.
Wzięłam walizkę i klucze do samochodu. Tomasz stał na środku kuchni, patrząc na teczkę z wydrukami, jakby to ona, a nie on, była za wszystko odpowiedzialna. Zapaliłam silnik na podjeździe i przez chwilę widziałam w lusterku, jak stoi w oświetlonych drzwiach domu, w którym jeszcze rano byliśmy małżeństwem świętującym dziesięć lat.
