Nazywam się Krzysztof Wieniawski i mam trzydzieści cztery lata. Piszę to, bo ktoś w końcu powinien usłyszeć, jak to wyglądało z mojej strony, zanim wszyscy zaczną mnie osądzać jak w telewizji śniadaniowej.
Mój ojciec, Zenon, miał hurtownię armatury łazienkowej pod Radomiem – trzydzieści lat budował ten interes od zera, od jednego straganu na bazarze. Ja od piętnastu lat pracowałem u niego jak niewolnik, za pensję, którą sam ustalał, i nigdy nie usłyszałem od niego "dobra robota". Kiedy w marcu dostał udaru, lekarze z Radomskiego Szpitala Specjalistycznego powiedzieli, że to może być kwestia miesięcy albo lat rehabilitacji. Sparaliżowany, nieme usta, tylko oczy i lewy palec wskazujący jeszcze reagowały.
Przeprowadziłem się do niego, do tego wielkiego domu z basenem, który sam pomagałem stawiać cegła po cegle w dwa tysiące dziesiątym. Karmiłem go łyżeczką, myłem, woziłem na rehabilitację do Warszawy dwa razy w tygodniu. Ludzie mówili: jaki wzorowy syn. A ja się uśmiechałem do sąsiadów, do pielęgniarek, do wszystkich – bo tak trzeba, prawda? Nikt nie pytał, jak wygląda trzecia noc z rzędu bez snu, kiedy zmieniasz pampersa człowiekowi, który przez całe życie mówił ci, że się do niczego nie nadajesz.
Nie usprawiedliwiam siebie. Ale niech ktoś spróbuje żyć w cudzym domu, na cudzych zasadach, z rachunkami firmy zawieszonymi w powietrzu, bo stary nie podpisał żadnego pełnomocnictwa, kiedy jeszcze mógł. Notariusz z kancelarii przy ulicy Żeromskiego powiedział wprost: bez jego podpisu albo bez ubezwłasnowolnienia sądowego – nic nie ruszę, ani konta firmowego, ani hurtowni. A sąd rodzinny w takich sprawach potrafi ciągnąć się i rok, i dwa.
Tamtego popołudnia, we wrześniu, siedziałem z segregatorem dokumentów przy basenie i coś we mnie pękło. Powiedziałem na głos, sam do siebie, że dopóki on żyje, wszystko jest jego, a ja jestem tylko chłopcem na posyłki. Zobaczyłem, że mnie obserwuje tym swoim jednym sprawnym palcem drgającym na oparciu, i pomyślałem – on i teraz mną gardzi.
Wypchnąłem wózek na taras. Rozejrzałem się – nikogo. I zrobiłem to, czego nigdy sobie nie wybaczę: pchnąłem wózek w stronę basenu. Usłyszałem plusk, zobaczyłem bąbelki, odwróciłem się i poszedłem do domu, jakby nic się nie stało. Pomyślałem, że to będzie wyglądać na nieszczęśliwy wypadek – niedomknięta poręcz tarasu, nierówny teren.
Nie wiedziałem jednej rzeczy: pani Halina Brodzka, sąsiadka z domu obok, akurat rozwieszała pranie na piętrze i widziała wszystko przez płot. Zadzwoniła na pogotowie i od razu na policję do Radomia. Karetka dotarła w osiem minut. Ratownicy wyciągnęli ojca z wody – wózek zaklinował się o stopień na płyciźnie i głowa została nad powierzchnią, chłodna wrześniowa woda utrzymała go przy przytomności, choć posiniał z zimna. Gdyby wózek wpadł centralnie, nie dawaliby mu szans.
W szpitalu, gdy się okazało, że ojciec przeżył, przyjechała policja. Pani Halina zeznała, co widziała. Ja tłumaczyłem się, że wózek się potknął, że to nieszczęśliwy wypadek, że nigdy bym… Ale kamera monitoringu basenowego, o której zapomniałem, bo zamontował ją ojciec dwa lata wcześniej po włamaniu do altany, nagrała wszystko z boku, wyraźnie.
Postawiono mi zarzut usiłowania zabójstwa. Prokuratura w Radomiu prowadziła sprawę osiem miesięcy. W tym czasie ojciec doszedł do siebie na tyle, że po długiej terapii mowy zaczął wypowiadać pojedyncze słowa, a potem całe zdania – wolno, z trudem, ale zrozumiale. Pierwsze zdanie, jakie wypowiedział przy świadku, sędzi rodzinnej podczas przesłuchania w szpitalu, brzmiało: "On mnie wepchnął".
Siedziałem w areszcie tymczasowym, kiedy dowiedziałem się, co zrobił, gdy tylko odzyskał częściową sprawność ręki. Podpisał, przy pomocy notariusza z kancelarii Żeromskiego i przy asyście adwokata, pełnomocnictwo dla swojej siostry, mojej ciotki Grażyny Wieniawskiej, którą nie widziałem na oczy od dziesięciu lat, bo się z nią pokłócił o spadek po babci. To ona przejęła zarząd nad hurtownią. Ojciec sprzedał dom z basenem – tamten dom, w którym to się stało – za osiemset dwadzieścia tysięcy złotych, i kupił mniejsze mieszkanie w Radomiu, na Malczewie, na drugim piętrze, bez windy, bo powiedział, że już nigdy nie chce mieszkać tam, gdzie jest woda w zasięgu wzroku.
Mnie skazano prawomocnie na siedem lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa. W testamencie, który ojciec sporządził już z powrotem mówiącym głosem, rok po zdarzeniu, wydziedziczył mnie całkowicie – zgodnie z prawem, powołując się na rażąco naganne postępowanie wobec spadkodawcy. Całość majątku, łącznie z hurtownią wartą blisko dwa miliony złotych, zapisał fundacji pomagającej osobom po udarach przy Szpitalu Specjalistycznym w Radomiu oraz ciotce Grażynie, z którą – jak się dowiedziałem od adwokata – pogodził się przy jej pierwszej wizycie w szpitalu.
Dostaję od niego raz w roku kartkę pocztową, bez podpisu, tylko z jednym zdaniem wydrukowanym na maszynie do pisania, którą trzyma jeszcze po swoim ojcu: "Palec wciąż działa". Nie wiem, czy to groźba, czy przypomnienie, że to właśnie ten palec, ten jeden ruch, który uznałem za nic nieznaczący, zapisał w końcu na mnie wyrok.
